Απειλή από τους μακρινούς σεισμούς: Η προειδοποίηση Τσελέντη για την Ελλάδα

Ο σεισμός των 7,7 Ρίχτερ που έπληξε τη Μιανμάρ και προκάλεσε καταστροφές σε περιοχές ακόμα και σε απόσταση 1.400 χιλιομέτρων, όπως στη Bakong, όπου κατέρρευσαν ουρανοξύστες, φέρνει στο προσκήνιο έναν ιδιαίτερο και ύπουλο σεισμικό κίνδυνο που αφορά και την Ελλάδα, σύμφωνα με τον καθηγητή Σεισμολογίας Άκη Τσελέντη.

Ο Άκης Τσελέντης, μέσω ανάρτησής του, αναφέρεται στην επικινδυνότητα τέτοιων μεγάλων σεισμών που εκδηλώνονται μακριά από την περιοχή του επίκεντρου, όπως αυτά που ενδέχεται να προκύψουν στο Ελληνικό Τόξο, στην περιοχή νότια της Κρήτης, εκεί όπου η Ευρασιατική πλάκα συγκρούεται με την Αφρικανική πλάκα. Όπως εξηγεί, τέτοιοι σεισμοί έχουν την ικανότητα να επηρεάζουν περιοχές πολύ μακριά από το επίκεντρο, ακόμα και χωρίς να προκαλούν υψηλές επιταχύνσεις του εδάφους.

Τα σεισμικά κύματα που διαδίδονται σε μεγάλες αποστάσεις χάνουν τις υψηλές συχνότητές τους, με αποτέλεσμα να παραμένουν χαμηλόσυχνα και να έχουν μεγαλύτερες περιόδους ταλάντωσης. Αυτό δημιουργεί συνθήκες συντονισμού για ψηλά κτίρια, όπως οι ουρανοξύστες, αλλά και άλλες εγκαταστάσεις όπως οι γέφυρες, οι αγωγοί φυσικού αερίου και οι ανεμογεννήτριες, οι οποίες διαθέτουν ανάλογες ιδιοπεριόδους ταλάντωσης, με αποτέλεσμα να ενδέχεται να υποστούν σοβαρές ζημιές ακόμη και μακριά από το επίκεντρο του σεισμού.

Χαρακτηριστικό είναι το φαινόμενο των επιφανειακών κυμάτων που, εξαιτίας του μικρού εστιακού βάθους των σεισμών, μπορούν να διαδοθούν σε τεράστιες αποστάσεις, μεταφέροντας χαμηλόσυχνη αλλά διαρκή ταλάντωση. Στη Μιανμάρ, αυτή η ταλάντωση είχε καταστροφικά αποτελέσματα σε ψηλά κτίρια, παρά την απόσταση από το επίκεντρο.

Ο Άκης Τσελέντης υπενθυμίζει ότι παρόμοια φαινόμενα έχουν καταγραφεί και στην Ελλάδα. Στον σεισμό των Κυθήρων το 2006, παρά την απόσταση άνω των 200 χλμ. από την Αθήνα, καταγράφηκαν ταλαντώσεις σε ψηλά κτίρια, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις έπεσαν αντικείμενα από ράφια.

Ακόμη, φέρνει παραδείγματα από τους δύο μεγάλους σεισμούς της Αττικής: το 1981, όπου επλήγησαν κυρίως οι τελευταίοι όροφοι των πολυώροφων κτιρίων, και το 1999, όπου επηρεάστηκαν περισσότερο μονοκατοικίες και τα πρώτα επίπεδα πολυκατοικιών, φανερώνοντας τη διαφορά στη φύση των δονήσεων.

Η ανάλυση του Τσελέντη καταλήγει με σαφή προειδοποίηση: Σεισμοί μεγέθους 7,5 έως 8 Ρίχτερ στο Ελληνικό Τόξο είναι πιθανοί και ενδέχεται να επηρεάσουν υποδομές πολύ μακριά από το επίκεντρο, αν δεν ληφθούν υπόψη οι ιδιαίτερες απαιτήσεις σεισμικής θωράκισης μεγάλων κατασκευών.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: ο σεισμός στη Μιανμάρ δεν είναι μόνο μια τραγωδία για μια μακρινή χώρα, αλλά και ένας σεισμικός καθρέφτης για την Ελλάδα.