Η ΝΙΚΗ επαναφέρει με έμφαση στο δημόσιο διάλογο το ζήτημα της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας, ζητώντας την επανενεργοποίηση των μονάδων στην Πτολεμαΐδα και ασκώντας σφοδρή κριτική στην πολιτική της βίαιης απολιγνιτοποίησης. Όπως υποστηρίζει, η στρατηγική που ακολουθήθηκε τα προηγούμενα χρόνια δεν οδήγησε σε μια ισχυρότερη και πιο ασφαλή ενεργειακά Ελλάδα, αλλά σε αυξημένη εξάρτηση, υψηλότερο κόστος και αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης της χώρας.
Με κεντρικό σύνθημα «Ξαναζεσταίνουμε τις μηχανές στα εργοστάσια της Πτολεμαΐδας», το κόμμα προβάλλει την ανάγκη επιστροφής στις εγχώριες, αξιόπιστες και φθηνές πηγές ενέργειας, παρουσιάζοντας τον λιγνίτη όχι ως κατάλοιπο του παρελθόντος, αλλά ως κρίσιμο εργαλείο εθνικής επιβίωσης σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας.
Στο πολιτικό μήνυμα που συνοδεύει την καμπάνια, η ΝΙΚΗ τονίζει ότι η Ελλάδα επιβαρύνεται δυσανάλογα από πολιτικές περιορισμού της παραγωγής της, παρότι η συμβολή της στους παγκόσμιους ρύπους παραμένει, όπως επισημαίνει, εξαιρετικά μικρή. Παράλληλα, αναδεικνύει την αντίφαση μιας διεθνούς πραγματικότητας στην οποία πόλεμοι, βομβαρδισμοί και βαριά βιομηχανική δραστηριότητα σε άλλες περιοχές του κόσμου προκαλούν τεράστιες περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις, χωρίς να εφαρμόζονται εκεί οι ίδιες αυστηρές δεσμεύσεις που επιβλήθηκαν στην ελληνική οικονομία.
Η ΝΙΚΗ συνδέει ευθέως το ενεργειακό ζήτημα με την οικονομική ασφυξία που βιώνουν νοικοκυριά, μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ο πρωτογενής τομέας. Η αναφορά σε κόστος λιγνιτικής ενέργειας της τάξεως των 6 λεπτών ανά κιλοβατώρα εντάσσεται στην ευρύτερη επιχειρηματολογία του κόμματος ότι η χώρα οφείλει να αξιοποιήσει τους δικούς της πόρους, αντί να παραμένει εγκλωβισμένη σε ακριβές εισαγόμενες λύσεις και σε μια ενεργειακή πολιτική που, κατά τη ΝΙΚΗ, δεν υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα.
Στην ίδια παρέμβαση, το Κίνημα ασκεί δριμεία κριτική σε αυτό που χαρακτηρίζει ως ιδεολογική και καταναγκαστική «πράσινη» ατζέντα, η οποία, σύμφωνα με τη θέση του, εφαρμόζεται χωρίς μέτρο, χωρίς ρεαλισμό και χωρίς ουσιαστική πρόνοια για τις κοινωνικές συνέπειες. Ως εναλλακτική, προβάλλει μια στρατηγική ενεργειακής κυριαρχίας, με αξιοποίηση των εγχώριων πηγών, ενίσχυση της παραγωγής και προτεραιότητα στην κοινωνική συνοχή και την εθνική ανεξαρτησία.
Μέσα από αυτή τη θέση, η Πτολεμαΐδα αναδεικνύεται σε σύμβολο μιας διαφορετικής ενεργειακής πολιτικής: μιας πολιτικής που δεν αντιμετωπίζει την παραγωγή ως πρόβλημα, αλλά ως αναγκαία προϋπόθεση ελευθερίας, ευημερίας και εθνικής αυτονομίας. Για τη ΝΙΚΗ, η επανεκκίνηση των μονάδων δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική ή οικονομική απόφαση, αλλά μια καθαρά πολιτική επιλογή υπέρ της χώρας και των πραγματικών της αναγκών.
