Η σημερινή ημέρα πλασάρεται ως γιορτή του έρωτα, λες και τα πλήθη που σέρνονται πίσω από κόκκινες βιτρίνες και γυαλιστερές κορδέλες έχουν ιδέα από το βάθος και τη δύναμή του. Η έννοια κυκλοφορεί πασπαλισμένη με χρυσόσκονη, πνιγμένη σε αμέτρητες καρδιές και προσφορές δύο στην τιμή της μίας. Κάτω από τη βιτρίνα κρύβεται μια ωμή πραγματικότητα που αξίζει ξεσκόνισμα με καθαρό βλέμμα και γερό στομάχι.
Ο έρωτας συνιστά τον πιο άγριο και ύπουλο πόλεμο. Σε αφήνει άφραγκο με χαμόγελο παγωμένο, διαλύει σπίτια, ανακατεύει ζωές, σε μεθά και σε σπρώχνει να πανηγυρίζεις πάνω στα ερείπια. Οι πιθανότητες λένε πως αργά ή γρήγορα θα σε κατεβάσει μέχρι τον πάτο και θα σου ζητήσει τον λογαριασμό. Η επιστροφή από εκεί απαιτεί σκληρό πετσί. Πολλοί τον μπερδεύουν με την αγάπη και πληρώνουν το μπέρδεμα ακριβά. Ο έρωτας ορμά σαν γάτα πάνω στο πουλί, διεκδικεί, κατασπαράζει, απαιτεί τα πάντα. Η αγάπη κινείται αθόρυβα, στέκει όρθια, κρατά ισορροπίες, αφήνει χώρο. Ο πρώτος διψά και ουρλιάζει, η δεύτερη ανασαίνει και αντέχει.
Την τιμητική τους έχουν οι λαμπεροί πελάτες της μαζικής κατανάλωσης και οι ακόλουθοι του ρηχού στίχου που κλαψουρίζει για χέρια που κρατούν και ποτήρια που αδειάζουν. Τραγούδια πρόχειρα για έρωτες μιας χρήσης, κολλημένα στο μυαλό ανθρώπων που κυνηγούν την ωραία της γειτονιάς ή τον δήθεν αυτάρκη μάγκα. Στο τέλος οι περισσότεροι καταρρέουν σαν παιδιά και ψάχνουν παρηγοριά εκεί που πάντα υπήρχε. Κάποιοι καίνε το συκώτι τους για να τιμήσουν μια απόρριψη, πνίγουν τον καημό σε καπνούς και μπουκάλια, λες και το δράμα τους αποτελεί παγκόσμιο ζήτημα. Η αγορά μεταμοσχεύσεων δεν συγκινείται από καψούρες.
Και ύστερα έρχεται το μήνυμα που πέφτει σαν σφαίρα, ένα συγγνώμη και μια αναβάθμιση συντρόφου. Η λαϊκή μυθολογία το έκανε σουξέ και το κοινό το τραγουδά με στόμφο. Η πραγματικότητα γράφει άλλα. Τα σημάδια ήταν εκεί, το παραμύθι έτρεχε και κάποιος κοιμόταν με παρωπίδες. Η αυταπάτη σπάει απότομα και ο καθρέφτης δείχνει ό,τι απέφευγες να δεις.
Στην πίστα του θεάματος, το πρότυπο που πουλά είναι συγκεκριμένο. Ο Γιώργος Νταλάρας υπήρξε και παραμένει ερμηνευτής με βάρος και διεθνές αποτύπωμα, ποτέ προϊόν για πέταγμα λουλουδιών στις τρεις το πρωί. Δίπλα του παρελαύνουν ονόματα της νύχτας όπως ο Κωνσταντίνος Αργυρός και η Δέσποινα Βανδή που εξυπηρετούν άψογα το μοντέλο της κατανάλωσης. Δεσμίδες χαρτονομισμάτων, καφάσια λουλουδιών, μπουκάλια που αδειάζουν σε λεπτά, τραπέζια γεμάτα καψούρηδες με γυαλιστερή συνοδεία. Ο σοβαρός ερμηνευτής δεν γράφει συνθήματα για πρόχειρα φλερτ, δεν πουλά ψευδαισθήσεις σε συσκευασία δώρου.
Αν τα πάθη σταματούσαν να κινούν την αγορά, θα έσβηναν κοσμηματοπωλεία, μπουτίκ, ανθοπωλεία, δωμάτια ημιδιαμονής, αυτοκινητοβιομηχανίες, μεσιτικά γραφεία. Η βασίλισσα απαιτεί στέμμα, τσάντα με λογότυπο, σαββατοκύριακο πολυτελείας, πίστα με σαμπάνιες. Το σενάριο θέλει ανθρώπους με δεκανίκια συναισθηματικά και οικονομικά, έτοιμους να γονατίσουν μπροστά στον εκάστοτε θεό της διπλανής καρέκλας. Προσωπικότητα σε δόσεις, αξιοπρέπεια με δανεικά, κουδούνια απελπισίας να χτυπούν χαράματα πριν από έναν γάμο που δεν σε περιμένει. Προσκλητήρια σκισμένα, βιολιά που σίγησαν άδικα σε αίθουσες όπως το Lacatos στη Βουδαπέστη.
Στο βάθος παίζει και το άλλο σχέδιο. Να ξεθωριάσουν οι φωνές που μίλησαν για αξιοπρέπεια και ανθρώπινο μέτρο. Ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γιώργος Νταλάρας της ουσίας, ο Κώστας Χατζής, o Δημήτρης Μητροπάνος, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Στράτος Διονυσίου, ο Λευτέρης Πανταζής, η Μαρινέλλα, η Ελένη Βιτάλη, η Χάρις Αλεξίου κουβαλούν ρεπερτόριο που στάθηκε δίπλα στον ηττημένο με σεβασμό. Τέτοια τραγούδια χαλούν το αφήγημα της εύκολης κατανάλωσης. Το σύστημα προτιμά εγκεφάλους καμένους και στόματα που ψιθυρίζουν ρηχούς στίχους για να δοξάζουν την πτώση τους. Η περιστρεφόμενη πόρτα των ενστίκτων γυρίζει ασταμάτητα και το κοινό μπαίνει πρόθυμα.
Το μενού της ημέρας σερβίρει καρδούλες, αρώματα και φρου φρου. Όποιος θέλει ουσία ας ψάξει αλλού.
