Εθνική αναγέννηση ή όνειρο θερινής νυκτός; Η αλήθεια πίσω από την οικονομική παρακμή
Ο ουσιαστικός πυρήνας της επετείου της Εθνικής Παλιγγενεσίας έγκειται στο διαχρονικό μήνυμα που αυτή εκπέμπει: την αδιάκοπη ετοιμότητα για την υπεράσπιση της πατρίδας και της εθνικής μας ύπαρξης. Είναι η ανάγκη να προστατεύσουμε το έδαφος και την ταυτότητά μας, τις αξίες και τα ιδανικά μας, ανεξαρτήτως των δυσμενών συνθηκών, είτε πρόκειται για εξωτερικούς κινδύνους είτε για εσωτερικές προκλήσεις. Η εθνική ψυχή μας, ακόμα και σε δύσκολες εποχές, αποδεικνύει ότι «ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη», έτοιμη να ανατρέψει κάθε αντιξοότητα και να αναγεννηθεί.
Αδιαμφισβήτητα, το κόστος που συνεπάγεται μια παρατεταμένη περίοδος παρακμής και υπερβολικής ευημερίας δεν είναι αμελητέο. Ωστόσο, η ισχυρή και έγκαιρη βούληση του λαού μπορεί να περιορίσει τις αρνητικές συνέπειες. Σε κάθε περίπτωση, η εθνική επιβίωση προϋποθέτει ισχυρά εθνικά κράτη, πράγμα που καθιστά σαφές ότι η ορθή διαχείριση της εξουσίας, που αποδίδεται από τον λαό στις κυβερνήσεις, απαιτεί την ενίσχυση των υποδομών και του τρόπου λειτουργίας τους. Παράλληλα, πρέπει να υποστηριχθεί ένα αξιακό σύστημα που να είναι προσηλωμένο στις εθνικές αξίες και στην κοινωνική συνεργασία.
Για να επιτευχθεί μια τέτοια αναγέννηση, είναι καίρια η ενίσχυση της βιομηχανικής παραγωγής σε όλους τους τομείς, με την αμυντική βιομηχανία να κατέχει πρωτεύοντα ρόλο.
Αντιλαμβανόμενοι την τρέχουσα κατάσταση, όπως αποτυπώνεται στο Μηνιαίο Δελτίο Εξελίξεων στη Βιομηχανία (ΙΟΒΕ, 14/3/2025), είναι προφανές ότι ο δρόμος προς την επίτευξη αυτού του εθνικού στόχου παραμένει μακρύς. Παρά την περιορισμένη βελτίωση κάποιων δεικτών, όπως η αναμενόμενη άνοδος της παραγωγής και της απασχόλησης στον βιομηχανικό τομέα, οι προβλέψεις για το μέλλον δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξες. Το ισοζύγιο εισαγωγών και εξαγωγών παραμένει αρνητικό, ενώ η διαφορά στο κόστος δανεισμού μεταξύ των ελληνικών επιχειρήσεων και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών επιχειρήσεων παραμένει τεράστια. Επιπλέον, η ανταγωνιστικότητα των τιμών των Ελλήνων παραγωγών παραμένει περιορισμένη, παρά τη μικρή μείωση του κόστους έναν μήνα πριν.
Επιπλέον, δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει το υψηλότερο ενεργειακό κόστος στην Ευρώπη, φτάνοντας περίπου τα 148 €/MWh, τη στιγμή που σε χώρες με έντονη βιομηχανική δραστηριότητα, όπως οι σκανδιναβικές χώρες, το κόστος αυτό περιορίζεται σε περίπου 50 €/MWh. Αυτό το υψηλό ενεργειακό κόστος έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η βιομηχανία αλουμινίου στην Ελλάδα, η οποία, μαζί με τη φαρμακοβιομηχανία, συνιστά έναν από τους σημαντικότερους τομείς εξαγωγών της χώρας. Σύμφωνα με μελέτη του ΙΟΒΕ για τη συνεισφορά της βιομηχανίας αλουμινίου στην ελληνική οικονομία (2019), αναφέρεται ότι εάν υλοποιηθούν οι φιλόδοξοι στόχοι για εξοικονόμηση ενέργειας στον κτιριακό τομέα, η κατασκευή οικοδομικών προϊόντων από αλουμίνιο θα μπορούσε να πετύχει διψήφιους ρυθμούς ανάπτυξης. Επιπλέον, η ίδια μελέτη σημειώνει ότι οι προοπτικές για το αλουμίνιο σε παγκόσμιο επίπεδο είναι θετικές, με τη ζήτηση να αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2050. Ωστόσο, αυτή η προοπτική δεν έχει υλοποιηθεί, με αποτέλεσμα η ελληνική οικονομία να χάνει σημαντικά έσοδα από εξαγωγές, τα οποία θα μπορούσαν να είναι πολύ μεγαλύτερα αν το κόστος παραγωγής ήταν πιο ανταγωνιστικό.
Η κατάσταση αυτή, σε συνδυασμό με τη χαμηλή επένδυση στην αμυντική βιομηχανία της χώρας, παρά την ενίσχυση των πάγιων επενδύσεων στον τομέα αυτόν, αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει ούτε έναν μακρόπνοο εθνικό σχεδιασμό, ούτε ανακλαστικά για να ανταποκριθεί στις άμεσες ανάγκες της χώρας. Η αμυντική βιομηχανία, παρά τις προσπάθειες ενίσχυσης, παραμένει σε επίπεδα που δεν ανταποκρίνονται στις επιτακτικές ανάγκες ασφαλείας της πατρίδας μας. Δυστυχώς, οι αγορές δεν περιμένουν, και ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι οι γείτονές μας, οι οποίοι συχνά δημιουργούν αναταραχή, δεν σταματούν να προχωρούν με ταχύτητα, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
