Η ευθύνη του κατευνασμού και η παραδοχή της αλήθειας
Αυτές τις μέρες, μεταξύ των υποχρεώσεών μου για τις εκδόσεις της «δημοκρατίας», της «Εστίας» και της «Θεσσαλονίκης», κλέβω λίγο χρόνο για να διαβάσω δύο εξαιρετικά βιβλία που αξίζει να προτείνετε και να δωρίσετε σε κοντινά σας πρόσωπα: το «Υπόθεση Στάλιν»του Βρετανού συγγραφέα Τζάιλς Μίλτον, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας, και το «Κρίση του Δημοκρατικού Καπιταλισμού» του Μάρτιν Γουλφ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια.
Ο πρώτος, ο Μίλτον, ο οποίος έκανε την είσοδό του στην Ελλάδα με το βιβλίο «Χαμένος Παράδεισος», αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της Μικρασιατικής Καταστροφής, συνθέτει ιστορίες βασισμένες σε πηγές για να φωτίσει παρελθόντα γεγονότα. Υποψιάζομαι, μάλιστα, ότι χρησιμοποιεί και αρχεία του Foreign Office, πράγμα που ενισχύει την εγκυρότητα των αποκαλύψεών του. Μεταξύ αυτών είναι και η αποκάλυψη για τον Στάλιν, ο οποίος, αφού υπέγραψε το Σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ, είχε πλήρως αποδεχτεί την θεωρία του κατευνασμού, απορρίπτοντας συστηματικά προειδοποιήσεις για τη γερμανική εισβολή. Όταν αυτή τελικά πραγματοποιήθηκε, εκείνος εξακολουθούσε να τη θεωρεί «προβοκάτσια περιορισμένης έκτασης». Ο Τσόρτσιλ, από την άλλη, είχε αντιταχθεί στη θεωρία αυτή στη Βρετανία, επανειλημμένα προειδοποιώντας για τους κινδύνους.
Ο δεύτερος συγγραφέας, ο Μάρτιν Γουλφ, με μεγάλη εμπειρία στην οικονομία και τον καπιταλιστικό σύστημα, θέτει με ένταση το ζήτημα της ποιότητας της δυτικής δημοκρατίας στον 21ο αιώνα, επισημαίνοντας ότι η οικονομία, παρά τις τεχνολογικές προόδους, δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει την ευημερία των πολλών, δημιουργώντας απογοήτευση και αποσταθεροποίηση.
Η ανάγνωση αυτών των βιβλίων συμβαδίζει με το γεωπολιτικό και πολιτικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε σήμερα. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, το κατεστημένο προσπαθεί να παρουσιάσει τον ακραίο ισλαμιστή που επιτέθηκε στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Μαγδεμβούργου ως δήθεν ακροδεξιό αντιισλαμιστή. Ταυτόχρονα, οι διαμαρτυρίες χιλιάδων Γερμανών πολιτών ενάντια στην ισλαμιστική απειλή και την κοινωνική αποσταθεροποίηση χαρακτηρίζονται ως «συγκεντρώσεις μίσους». Η Γερμανία «καίγεται», αλλά η πολιτική τάξη της συνεχίζει να υιοθετεί την τακτική του κατευνασμού. Κάποιοι επιτίθενται και κάποιοι αφήνονται ανενόχλητοι. Και στην Ελλάδα, ο τότε ψευτομουφτής Ξάνθης, ο οποίος ανάρτησε την αφίσα με το όνειρο του Ερντογάν για την Ιερουσαλήμ, αθωώθηκε από τη Δικαιοσύνη χωρίς συνέπειες. Εδώ, η στάση της κυβέρνησης είναι χαρακτηριστική του κατευνασμού.
Ακόμα και στην Αμερική, αποκαλύπτεται πως από την πρώτη ημέρα της εκλογής του το 2021, ο πρόεδρος Μπάιντεν είχε τεθεί ουσιαστικά υπό δικαστική επιτήρηση λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας του, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο πλανήτης κυβερνήθηκε για τέσσερα χρόνια από έναν άνθρωπο που βρισκόταν στα πρόθυρα της άνοιας. Ταυτόχρονα, στην Σλοβακία, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι ο Ζελένσκι προσπάθησε να τον δωροδοκήσει για να υποστηρίξει την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Στην Ελλάδα, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Η προσπάθεια να λογοκριθεί το βίντεο ενός καθηγητή του Πανεπιστημίου Σιγκαπούρης που αποκάλυπτε τις τριγωνικές συναλλαγές διαπλοκής μεταξύ κυβέρνησης, τραπεζών και μέσων ενημέρωσης, αποτελεί μια ακόμα ένδειξη της κατάστασης που επικρατεί. Η δημοκρατία, σε πολλές περιπτώσεις, όχι μόνο φθείρεται αλλά και διαφθείρεται.
Αναφορικά με τα εθνικά ζητήματα, το ζήτημα της αναγνώρισης της «μακεδονικής γλώσσας» και της «τουρκικής μειονότητας» συνεχίζει να διχάζει. Στην Ελλάδα, όμως, παρά τις ευαισθησίες που επικρατούν γύρω από την αναγνώριση των εθνοτικών και γλωσσικών ομάδων, η ιστορική αλήθεια δεν αλλάζει: η Μακεδονία, για αιώνες, ήταν υπό την επιρροή και κατοχή άλλων εθνικών και πολιτικών δυνάμεων.
Τα σημάδια του αναθεωρητισμού, ο οποίος δεν συναντάται μόνο στα σύνορα Ρωσίας και Ουκρανίας, υπάρχουν εδώ και μας φωνάζουν με ένταση. Αλλά εμείς τα αγνοούμε. Και μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό, πρέπει να υπογραμμιστεί πλέον, έχουν οι 156 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι σιωπούν ακόμα και στα εξοργιστικά προφανή. Πιστεύουμε αμέριμνοι ότι η διδασκαλία της λεγόμενης μακεδονικής γλώσσας στη μία και μόνη ελληνική Μακεδονία, η αναγνώριση της δήθεν τουρκικής μειονότητας, η αναγνώριση δικαιωμάτων στην αλβανική κοινότητα είναι μία άσκηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που καλείται να λύσει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Αλλά όποιος στρέψει λίγο το κεφάλι και γυρίσει στο παρελθόν θα διαπιστώσει ότι πριν από το 1912 και προς τα πίσω κάποιοι θεωρούσαν τη Μακεδονία μας επικράτεια Τούρκων, Βουλγάρων, Αλβανών, «Μακεδόνων» και άλλων μειονοτήτων. Δεν είναι αμιγής άσκηση Διεθνούς Δικαίου σε αυτόν τον τόπο λοιπόν τα ονόματα, οι γλώσσες και οι φερόμενες εθνικές ταυτότητες. Είναι σφαίρες κατά της ύπαρξής μας. Είναι όχημα αλυτρωτικών ονείρων.
Όσοι στην πατρίδα μας έχουν τη φιλοδοξία να λύσουν μακροχρόνια εθνικά θέματα διά του κατευνασμού και διά των παραχωρήσεων για να εγγραφούν και να κριθούν από την Ιστορία ας ρίξουν μια ματιά, αν έχουν χρόνο, στα βιβλία του Μίλτον και του Γουλφ για τον Στάλιν και τη Δύση. Στην Ιστορία θα γραφτούν, δεν υπάρχει αμφιβολία περί αυτού. Το θέμα είναι πώς. Φοβάμαι πως θα απέχει από αυτό που ονειρεύονται. Και μαζί με τον εαυτό τους θα πάρουν και τη χώρα στον λαιμό τους.
Στη δύση του παλαιού χρόνου , στην ανατολή του νέου επανέρχομαι λοιπόν και λέω ότι τόσο οι υπουργοί, ειδικώς αυτοί που προέρχονται από τη Νέα Δημοκρατία, όσο και οι 156 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας έχουν τεράστια ευθύνη να ξυπνήσουν και να καταλάβουν σε τι συμπράττουν. Δεν είναι όλα καρέκλα. Αντί να ασχολούνται με τη φιλολογία αν πρέπει να επανεκλεγεί η κυρία Σακελλαροπούλου και για το αν ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είπε τη γνώμη του υπέρ της επανεκλογής της ή καθ’ υπόδειξιν (Βαγγέλη, όπως πας, θα έχεις την τύχη του Φαίδωνα Γεωργίτση, σε λίγο θα σε βάλουν να ξυρίσεις και το… μουστάκι!), καλό είναι να συναισθανθούν σε τι καλούνται να συμπράξουν στο νέο έτος. Για τη Σακελλαροπούλου δεν μας πέφτει λόγος. Αν θέλει ο Κυριάκος να συνεχίσει την πορεία προς τον γκρεμό, η οποία είναι γεμάτη εκπλήξεις, ας προτείνει και τη Σακελλαροπούλου. Όποιος έχει την ελευθερία έχει και την ευθύνη! Αλλά το κυρίαρχο δεν είναι τα παραπολιτικά της συγκυρίας, όπως η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά η Ελλάδα μέσα σε αυτό το πρωτόγνωρο διεθνές περιβάλλον των αναθεωρήσεων. Είναι έγκλημα να είμαστε ή να παριστάνουμε τους ξέγνοιαστους. Έχουμε έγνοιες, και μάλιστα μεγάλες.
