Είναι βαρύ να είναι κανείς Έλληνας σήμερα. Όχι λόγω ταυτότητας ή περηφάνειας – αυτά δεν χάνονται. Αλλά λόγω της θλίψης και του θυμού που νιώθει παρακολουθώντας καθημερινά την εικόνα της χώρας να υποβαθμίζεται, την κοινωνία να φτωχοποιείται και την πολιτική να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα.
Δεν πρόκειται απλώς για μια δύσκολη συγκυρία ή για μια ακόμα κρίση αλλά για μια συστημική αποδόμηση. Κι ενώ οι υπεύθυνοι κρατούν στο χέρι τους το τιμόνι, επιλέγουν να μας «παρηγορούν» με αφηγήματα επιτυχίας, ψεύτικες στατιστικές και ανύπαρκτα επιτεύγματα. Όμως η αλήθεια δεν κρύβεται πλέον. Φωνάζει.
❖ Η οικονομία «ανθίζει» μόνο στους αριθμούς
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για «πρωτογενή πλεονάσματα», όπως το +1,2 δισ. ευρώ για το διάστημα Ιανουαρίου-Ιουλίου 2025 (Πηγή: ΥΠΟΙΚ). Πού οφείλεται; Όχι σε ανάπτυξη, αλλά σε φοροεισπρακτική αφαίμαξη της κοινωνίας: άμεσοι φόροι, έμμεσοι φόροι, ΦΠΑ ακόμα και σε βασικά αγαθά, αυξήσεις στους λογαριασμούς. Την ίδια ώρα, το 50% των Ελλήνων δηλώνει πως δεν μπορεί να κάνει ούτε μια εβδομάδα διακοπές τον χρόνο (Eurostat, Ιούλιος 2025).
Από το 2020 ως σήμερα, οι φορολογικές επιβαρύνσεις αυξήθηκαν 5 φορές περισσότερο από τους μισθούς και τις συντάξεις (Πηγή: ΠΑΣΟΚ – δήλωση Τσουκαλά).
Οι τιμές στα σούπερ μάρκετ αυξάνονται κατά 10-15% ετησίως, όταν οι αυξήσεις μισθών σπανίζουν και περιορίζονται στα όρια του στατιστικού αστείου.
Αυτό δεν είναι πλεόνασμα. Είναι αιμορραγία του λαού.
❖ Ακρίβεια & φτώχεια – Η «ανάπτυξη» των λίγων
Η Eurostat, που κάποτε χρησιμοποιούταν από τις ελληνικές κυβερνήσεις για να «ντύσει» με αξιοπιστία τις πολιτικές τους, πλέον δείχνει την ωμή πραγματικότητα:
Η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα παραμένει σε διψήφια ποσοστά (22% το 2024), με χιλιάδες παιδιά να ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.
Η υπερεργασία κατατάσσει την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης – εργαζόμαστε πολύ και πληρωνόμαστε λίγο.
Η στέγαση είναι πλέον άπιαστο όνειρο: οι τιμές των ενοικίων αυξήθηκαν κατά 42% την τελευταία 5ετία, ενώ οι μισθοί έμειναν σχεδόν στα ίδια επίπεδα (ΙΟΒΕ, 2025).
Ακόμα και στα χρόνια των Μνημονίων, υπήρχε μια ελπίδα ότι «τουλάχιστον, το καλοκαίρι θα ξεφεύγαμε για 2 εβδομάδες». Τώρα, ακόμα και αυτό φαντάζει πολυτέλεια.
❖ Εξωτερική πολιτική: Ανύπαρκτη και επικίνδυνη
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, η Ελλάδα έχει γίνει ουραγός και θεατής:
Η Γαλλία, παραδοσιακός σύμμαχος, στρέφεται πλέον ανοιχτά στην Τουρκία. Ο Μακρόν κάλεσε τον Ερντογάν να συμμετάσχει σε ευρωπαϊκά θέματα «για την ασφάλεια της Ευρώπης» (!).
Ο πρωθυπουργός, αντί να ενισχύσει την άμυνα του Έβρου και του Αιγαίου, επέλεξε να αποστείλει στρατιωτικό υλικό στην Ουκρανία, την ώρα που η Κύπρος δέχεται νέες απειλές και προκλήσεις από τους κατοχικούς.
Και όλα αυτά, την ώρα που υπογράφονται «στρατηγικές συμφωνίες» με τις ΗΠΑ και τη Γερμανία χωρίς να υπάρχει σαφές εθνικό όφελος. Ούτε φωνή, ούτε διαπραγμάτευση.
❖ Μεταναστευτικό – Δημογραφικό: Το απόλυτο λάθος
Το 2025, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας τα πρωτάκια στα σχολεία μειώθηκαν κατά 45.000 σε σχέση με πέρυσι (Πηγή: Γ. Κουργιαννίδης / Δημοκρατία). Το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι απλώς υπαρκτό. Είναι υπαρξιακό. Κι όμως, η απάντηση του κράτους είναι… η υποκατάστασή του μετανάστες. Όχι με σχέδιο, όχι με έλεγχο. Με υποσχέσεις ότι αυτό θα σώσει την οικονομία.
Αυτό, όπως μας είπαν οι κεντρικοί τραπεζίτες στο συνέδριο του Jackson Hole, είναι το «μέλλον»: χωρίς μετανάστες, δεν θα υπάρχει ανάπτυξη. Ο διοικητής της Τράπεζας της Ιαπωνίας, Ueda, η Christine Lagarde της ΕΚΤ και ο Bailey της Αγγλίας επιμένουν: «χρειάζεστε ξένους εργαζόμενους». Αδιαφορώντας για πολιτισμικά, κοινωνικά ή εθνικά θέματα.
Όμως αυτό δεν είναι λύση. Είναι παραίτηση από τη δημογραφική και εθνική μας υπόσταση.
❖ Η κοινωνία βράζει – Η ελίτ πανηγυρίζει
Την ώρα που οι πολίτες βυθίζονται στην ανασφάλεια, οι πολιτικοί επικοινωνούν μια άλλη Ελλάδα: αυτή των επενδύσεων, της Silicon Valley στο Μαρούσι, του ψηφιακού κράτους. Και όμως, η καθημερινότητα βοά:
Οι υπηρεσίες Υγείας είναι χειρότερες από ποτέ. Νοσοκομεία με ελλείψεις, ΕΚΑΒ με εθελοντές και εφημερίες χωρίς γιατρούς.
Η δικαιοσύνη καθυστερεί, η διαφθορά καλύπτεται και τα σκάνδαλα ξεχειλίζουν – με πιο πρόσφατα αυτά του ΕΦΚΑ, των επιδοτήσεων και των έργων.
Ο σιδηρόδρομος είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα μέσα μεταφοράς στην Ευρώπη. Το δυστύχημα στα Τέμπη ήταν απλώς η κορυφή του παγόβουνου.
❖ Υπάρχει διέξοδος;
Η απάντηση είναι δύσκολη. Η ελπίδα υπάρχει, αλλά χρειάζεται ανατροπή – και όχι απλώς εναλλαγή προσώπων. Χρειάζονται άνθρωποι που να θέλουν και να μπορούν. Άνθρωποι που δεν θα βάλουν το κομματικό συμφέρον πάνω από το εθνικό.
Μια ιδέα που έχει τεθεί στο τραπέζι: Να δοθεί στον λαό η δυνατότητα να προτείνει πολίτες – όχι επαγγελματίες πολιτικούς – αλλά τίμιους, καταρτισμένους και με αίσθηση καθήκοντος, ώστε να σχηματίσουν ένα κυβερνητικό σχήμα σωτηρίας.
