Η Γερμανία ξαναπαίζει σαν ρουλέτα τον κόσμο στον πόλεμο

Κάθε φορά που ο Γερμανός υπουργός Άμυνας, Μπόρις Πιστόριους, ανοίγει το στόμα του, οι σαμπάνιες στις έδρες των οπλικών βιομηχανιών ξεπαγώνουν μόνες τους. Κάθε του λέξη μοιάζει να είναι γραμμένη για να τρομάζει τους πολλούς και να γεμίζει τα ταμεία των λίγων.

Αυτή τη φορά, σε μια συνέντευξη στη «Frankfurter Allgemeine Zeitung», ο Πιστόριους ανακοίνωσε ότι η Ευρώπη «ίσως έζησε το τελευταίο της ειρηνικό καλοκαίρι» και προέβλεψε πως μια σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ρωσίας «μπορεί να συμβεί πριν από το 2029». Δυσοίωνες προβλέψεις που θυμίζουν περισσότερο σενάριο πολεμικής ταινίας παρά πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανένα ρεύμα ευρωπαϊκής κοινωνικής στήριξης για πόλεμο ΝΑΤΟ–Ρωσίας. Ούτε οι Ρώσοι σχεδιάζουν μαζική εισβολή στην Ευρώπη. Οι πολίτες της Ε.Ε., αντιθέτως, βλέπουν τα κράτη πρόνοιας να καταρρέουν, την ενέργεια και τα τρόφιμα να εκτινάσσονται, τα νοσοκομεία και τα σχολεία να στενάζουν κάτω από την έλλειψη προσωπικού και χρηματοδότησης.

Οι άνθρωποι αυτοί περιμένουν αποφάσεις και επενδύσεις που θα σταματήσουν την οικονομική αποδυνάμωση, όχι να τους τάζουν πολέμους και υπερκέρδη για λίγους. Αλλά αυτά είναι… πολυτέλειες για τον Πιστόριους, που από το πολυτελές του γραφείο στο Βερολίνο βλέπει «ανύπαρκτους» κινδύνους και «επικείμενες επιθέσεις» που εμείς, οι υπόλοιποι, δεν βλέπουμε καν.

Η ρητορική του Πιστόριους, αιμοδιψής και ακατάπαυστη, υπηρετεί έναν στόχο που συμπίπτει απόλυτα με τα συμφέροντα της Φον ντερ Λάιεν: να μας πείσει πως η Ευρώπη πρέπει να ξοδέψει δισεκατομμύρια σε οπλικά συστήματα, χρήματα που θα αφαιρεθούν από μισθούς, συντάξεις, νοσοκομεία και σχολεία. Κάθε ευρώ που πάει σε τανκς, αεροσκάφη και πυραύλους είναι ένα ευρώ που λείπει από τη ζωή των πολιτών. Και όλα αυτά για μια πιθανότητα πολέμου «ίσως και πριν από το 2029».

Για δεκαετίες, οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης ζούσαν με την αυτονόητη πεποίθηση ότι οι πόλεμοι δεν τις αφορούν. Η Κύπρος παραμένει υπό κατοχή πενήντα χρόνια, η Τουρκία παραβιάζει καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο και τη θάλασσα, αλλά το Βερολίνο φρόντιζε να αγνοεί όλα αυτά – μέχρι που ήρθε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η Αμερική άρχισε να πιέζει για περισσότερα όπλα και παραγγελίες.

Τότε η Γερμανία ξύπνησε από τον μακρύ ειρηνικό λήθαργο της και αποφάσισε πως ήρθε η στιγμή να «αναλάβει την ηγεσία» στην Ευρώπη, αποδεικνύοντας ότι ο παρελθών αιματοβαμμένος ρόλος της παραμένει υπαρκτός – απλώς τώρα ντυμένος με στρατηγικό περιτύλιγμα και οικονομικά κίνητρα.

Ογδόντα και εκατό χρόνια αφότου οι πρόγονοί τους αιματοκύλισαν τον κόσμο δύο φορές, οι απόγονοι αποφάσισαν, με θράσος και συντριπτικά ποσοστά δημοκρατικής νομιμοποίησης, να αναλάβουν τη στρατιωτική ηγεσία της Ευρώπης – πάντα με την έγκριση των ΗΠΑ.

Ο καγκελάριος Μερτς, λίγες ώρες μετά τις δηλώσεις Πιστόριους, έσπευσε να υπενθυμίσει στον κόσμο ότι η Γερμανία είναι η «ισχυρότερη οικονομία της Ε.Ε. και η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα», μια ρητορική που σε κάθε άλλη περίπτωση θα θεωρούνταν απλώς κυνική δικαιολογία για πολεμικές φιλοδοξίες.

Το αυτονόητο είναι ότι κανείς δεν νιώθει ασφαλής με τη Γερμανία σε νέο ρόλο στρατιωτικής μηχανής. Οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι είναι δημιούργημα της ίδιας χώρας – ας προσευχηθούμε να μην είναι και ο τρίτος.

Κι όμως, το Βερολίνο βρήκε την τέλεια δικαιολογία να ξαναπαίξει παγκόσμια στρατηγική: η προοπτική πολέμου δημιουργεί πλούτο για τους κατασκευαστές όπλων και γεωπολιτικά οφέλη για όσους θέλουν να επανασχεδιάσουν τον χάρτη της Ευρώπης. Ακόμη κι αν αυτός ο πόλεμος δεν έρθει ποτέ, τα εργοστάσια όπλων γεμίζουν τα ταμεία τους και η στρατηγική ηγεμονία… υπόσχεται.

Η πολεμική φρενίτιδα δεν περιορίζεται στην αγορά όπλων. Κάθε γειτονιά, κάθε σπίτι πρέπει να είναι έτοιμο για πόλεμο. Η γερμανική κυβέρνηση έχει ξεκινήσει σχέδιο αύξησης καταφυγίων, καλώντας όλα τα νοικοκυριά να προσαρμόσουν γκαράζ, υπόγεια και αποθήκες σε ασφαλή καταφύγια.

Οι νέες κατασκευές υποχρεώνονται να έχουν ενσωματωμένα πολεμικά καταφύγια – η ιστορική ειρωνεία είναι ότι το μέτρο θυμίζει τις σκοτεινές μέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μόνο που τώρα είναι νόμιμο και οργανωμένο.

Η στρατηγική του Πιστόριους και του Μερτς είναι ξεκάθαρη: η Ευρώπη πρέπει να μετατραπεί σε αυτοτροφοδοτούμενη πολεμική μηχανή, με το Βερολίνο στο τιμόνι. Τα λόγια τους θυμίζουν ελαφρώς τις πολεμοχαρείς δηλώσεις άλλων εποχών, όταν οι καγκελάριοι έκαναν μανιφέστα που προκαλούσαν δέος και τρόμο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Μερτς μάλιστα ζήτησε στενότερη στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία, μια χώρα που ήδη αποτελεί υπαρξιακή απειλή για Ελλάδα και Κύπρο, υπονοώντας ότι τα συμφέροντα του Βερολίνου υπερισχύουν κάθε λογικής γεωπολιτικής πραγματικότητας.

Η πολεμοχαρής τρομολαγνεία της Γερμανίας διώχνει κάθε ελπίδα σταθερότητας και ευημερίας από τους λαούς της Ευρώπης. Κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει σε έναν τόπο που, σύμφωνα με το Βερολίνο, «ίσως θα γίνει πεδίο μάχης πριν από το 2029». Ποιος επενδυτής θα ρισκάρει κεφάλαια σε ένα περιβάλλον όπου οι πρώτες αποφάσεις δεν αφορούν ανάπτυξη και κοινωνική προστασία, αλλά τανκς, αεροσκάφη και καταφύγια;

Οι προειδοποιήσεις της ιστορίας είναι ξεκάθαρες. Οι Γερμανοί ξεκινούν πολέμους με πανηγυρικό τρόπο, υπόσχονται γρήγορη νίκη, αλλά στο τέλος η ανθρωπότητα πληρώνει το τίμημα με εκατομμύρια νεκρούς και κατεστραμμένες χώρες. Κι όμως, η στρατηγική φαντασίωση του Πιστόριους και η πολεμοχαρής ομιλία του Μερτς δείχνουν ότι η χώρα επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, τώρα με «λογικό» περιτύλιγμα και τεχνοκρατική ψυχρότητα.

Κάθε λέξη, κάθε πρόταση από το Βερολίνο μοιάζει να έχει διπλή στόχευση: να σπείρει τον φόβο και να τροφοδοτήσει τα κέρδη της πολεμικής βιομηχανίας. Κι όσο οι Ευρωπαίοι πολίτες αγωνίζονται να πληρώσουν λογαριασμούς και φόρους, το Βερολίνο στήνει τον μηχανισμό του επόμενου μεγάλου πολέμου, «ίσως και πριν από το 2029».

Σε αυτή την εποχή γεωπολιτικής αναταραχής, η Ευρώπη χρειάζεται επενδύσεις σε υποδομές, ενέργεια, υγεία και παιδεία. Αντί γι’ αυτό, το Βερολίνο επενδύει σε τανκς και βλήματα, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η ιστορία μπορεί να διδάσκει, αλλά η Γερμανία επιλέγει να την επαναλάβει. Οι πολίτες βλέπουν ότι το μέλλον τους δεν περιλαμβάνει ειρήνη και ευημερία, αλλά στρατιωτικά μανιφέστα, καταφύγια και την πιθανότητα μιας επόμενης καταστροφής.

Κι όσο η πολεμοχαρής ρητορική εξακολουθεί να εκτοξεύεται από το Βερολίνο, οι λαοί της Ευρώπης καταλαβαίνουν ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όποτε κι αν έρθει, δεν θα είναι δική τους επιλογή – αλλά θα πληρώσουν το κόστος του. Κι ας ελπίσουμε μόνο ότι η Ιστορία, για άλλη μια φορά, δεν θα επαναληφθεί με τον ίδιο αιματοβαμμένο τρόπο.