Η πρώτη ημέρα συζήτησης στην Ολομέλεια για το νομοσχέδιο των συλλογικών συμβάσεων σημαδεύτηκε από ακραία ένταση, προσωπικές επιθέσεις και απειλές για δικαστικές ενέργειες, αφήνοντας στο περιθώριο τον ίδιο τον πυρήνα της κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Στο επίκεντρο βρέθηκαν η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, σε ένα επεισόδιο που εξελίχθηκε εντός και εκτός Βουλής.
Η κ. Κωνσταντοπούλου παρενέβη στη συζήτηση καταλογίζοντας πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση για το εργατικό δυστύχημα στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» και προχώρησε σε βαρείς χαρακτηρισμούς σε βάρος του υπουργού Υγείας, ο οποίος απουσίαζε εκείνη τη στιγμή από την αίθουσα. Η τοποθέτησή της προκάλεσε άμεση αντίδραση.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης μετέβη στη Βουλή ζητώντας τον λόγο επί προσωπικού, δηλώνοντας δημόσια ότι θα απαντήσει σε όσα χαρακτήρισε προσβλητικές αναφορές. Οι τοποθετήσεις που ακολούθησαν κλιμάκωσαν το κλίμα, με τον υπουργό να χρησιμοποιεί ιδιαίτερα οξείς χαρακτηρισμούς από το βήμα της Ολομέλειας και να προαναγγέλλει σειρά νομικών ενεργειών σε βάρος της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας.
Η αντιπαράθεση πήρε νέα διάσταση όταν ο κ. Γεωργιάδης ανέφερε ότι είχε ενημερωθεί από αστυνομικό για μήνυση που είχε κατατεθεί εναντίον του. Η αναφορά αυτή άνοιξε νέο κύκλο αντιδράσεων και μετέφερε τη σύγκρουση εκτός Κοινοβουλίου, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δημοσιοποίησε μήνυμα που είχε αποστείλει στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στο οποίο έκανε λόγο για λειτουργία «παρακράτους» και ζητούσε πολιτικές ευθύνες σε ανώτατο επίπεδο.
Στο συνοδευτικό της σχόλιο συνέδεσε το περιστατικό με ευρύτερα ζητήματα αστυνομικής αυθαιρεσίας και ατιμωρησίας, επαναφέροντας στο δημόσιο διάλογο υποθέσεις που έχουν προκαλέσει έντονη κοινωνική συζήτηση τα προηγούμενα χρόνια.
Ο υπουργός Υγείας απάντησε μέσω διαδικτύου με ειρωνικό ύφος, απορρίπτοντας τις αιτιάσεις και σχολιάζοντας σκωπτικά τις συνθήκες κατάθεσης της μήνυσης. Ακολούθως, σε τηλεοπτική του εμφάνιση παραδέχθηκε ότι η εικόνα έντασης στη Βουλή δεν ήταν η ενδεδειγμένη, αποδίδοντάς τη σε προσωπική πίεση και επαναλαμβάνοντας ότι θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη.
Η πολιτική αντιπαράθεση εξελίχθηκε σε προσωπική σύγκρουση, με αποτέλεσμα το περιεχόμενο του νομοσχεδίου για τις συλλογικές συμβάσεις να περάσει σε δεύτερο πλάνο. Η κοινοβουλευτική συζήτηση επισκιάστηκε από ανταλλαγές βαριών χαρακτηρισμών, αφήνοντας εκτός δημόσιου διαλόγου ένα ζήτημα που αφορά άμεσα την αγορά εργασίας και τους εργαζόμενους.
