Του Ανδρέα Βορύλλα-Βουλευτή Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών με τη ΝΙΚΗ.
Η δεύτερη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς μια δικαστική εξέλιξη που θα ακολουθήσει τον τυπικό της δρόμο· είναι μια συγκλονιστική επιβεβαίωση ότι το πρόβλημα δεν είναι περιφερειακό, αλλά κεντρικό, καθώς περιλαμβάνει αιτήματα άρσης ασυλίας για έντεκα εν ενεργεία βουλευτές και συνδέεται με σοβαρότατα αδικήματα όπως απάτη, απιστία και παράβαση καθήκοντος. Η εξέλιξη αυτή δεν αφήνει περιθώρια για υπεκφυγές ή επικοινωνιακές διαχειρίσεις. Δεν πρόκειται για «ατυχή περιστατικά», ούτε για «μεμονωμένες εξαιρέσεις». Αντιθέτως, αποκαλύπτει ένα βαθύ ρήγμα στον πυρήνα της πολιτικής λειτουργίας.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για ένα δομικό πρόβλημα εξουσίας, για ένα σύστημα που φαίνεται να λειτουργεί με όρους πολιτικής συναλλαγής και όχι με όρους διαφάνειας και δικαιοσύνης….Και αυτό είναι βαθιά προσβλητικό για κάθε πολίτη που παλεύει χωρίς «άκρες» και χωρίς προνόμια. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο την κοροϊδία. Οι Έλληνες πολίτες βλέπουν ένα κράτος που αντί να προστατεύει τον κόπο τους, λειτουργεί ως μηχανισμός εξυπηρετήσεων για λίγους και εκλεκτούς.
Η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης και του κ. Πρωθυπουργού είναι προφανής: δεν μπορεί να ζητάς εμπιστοσύνη, όταν δίνεις την εικόνα ότι κάποιοι έχουν πρόσβαση σε ένα παράλληλο σύστημα επιρροής διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών.Υπό αυτές τις συνθήκες, η παραμονή των εμπλεκόμενων προσώπων στις θέσεις τους δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό σφάλμα· αποτελεί ευθεία προσβολή της έννοιας της λογοδοσίας, διότι δημιουργεί την εντύπωση ότι η εξουσία μπορεί να λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας και όχι ως πεδίο ευθύνης.
Και εδώ πρέπει να είμαστε απολύτως σαφείς:
Η αποπομπή των εμπλεκόμενων βουλευτών δεν συνιστά προεξόφληση ενοχής, αλλά ελάχιστη εγγύηση θεσμικής σοβαρότητας.Και όταν λέμε αποπομπή, εννοούμε ότι θα πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι βουλευτές να παραιτηθούν αμέσως από το βουλευτικό τους αξίωμα και να μην είναι υποψήφιοι βουλευτές στις επόμενες βουλευτικές εκλογές και μέχρι να αποφανθεί η δικαιοσύνη. Αυτό δεν είναι τιμωρία· είναι στοιχειώδης σεβασμός προς τη δημοκρατία. Είναι το ελάχιστο που απαιτείται για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Η σιωπή, η ανοχή ή ακόμη χειρότερα η συγκάλυψη τέτοιων φαινομένων συνιστούν συνενοχή. Και η κοινωνία δεν συγχωρεί πλέον. Όσο κι αν επιχειρείται να μετατεθεί η συζήτηση, όσο κι αν επιδιώκεται να υποβαθμιστεί η σοβαρότητα των καταγγελιών, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: η εμπιστοσύνη έχει διαρραγεί.
Τέλος, και με δεδομένο ότι εκτός του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και στο σκάνδαλο των υποκλοπών και του λογισμικού predator αναμένονται σοβαρές εξελίξεις, αποδεικνύεται ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κόμμα βουτηγμένο στη διαφθορά με ευθύνη του Μεγάρου Μαξίμου και του ίδιου του κ. Πρωθυπουργού. Οι αποκαλύψεις για το Predator δεν είναι απλώς μια σκοτεινή σελίδα· είναι μια απειλή για τη δημοκρατία. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν και οι δηλώσεις του Διευθύνοντος Συμβούλου της Intellexa, Ντίλιαν, που αφήνουν να εννοηθεί ότι διαθέτει πληροφορίες ικανές να εκθέσουν πρόσωπα και καταστάσεις. Όταν επιχειρηματίες εμφανίζονται να «κρατούν» πολιτικά συστήματα μέσω αποκαλύψεων, τότε δεν μιλάμε απλώς για κρίση· μιλάμε για θεσμική εκτροπή.
Η χώρα δεν αντέχει άλλη σκιά. Χρειάζεται αλήθεια, κάθαρση και πολιτικό θάρρος. Και αυτά, η σημερινή κυβέρνηση αποδεικνύεται καθημερινά ότι δεν μπορεί να τα προσφέρει.
