Πέθανε ο Σπύρος Χαλβατζής, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ

Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, ο οποίος έφυγε από τη ζωή, εκφράζοντας τη βαθιά θλίψη της για την απώλεια ενός ανθρώπου που αφιέρωσε περισσότερες από έξι δεκαετίες στην υπηρεσία του κόμματος, της εργατικής τάξης και του αγώνα για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Ο Σπύρος Χαλβατζής υπήρξε μια εμβληματική μορφή για το ΚΚΕ, με τη ζωή του να ταυτίζεται σχεδόν απόλυτα με την ιστορία του κόμματος και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η πορεία τους ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το ΚΚΕ και την Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας (ΚΝΕ), με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, αλλά και με τις δυσκολίες και τις νίκες της ταξικής πάλης.

Γεννημένος το 1947 στην Κοζάνη, μεγάλωσε σε μια οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης στο επάγγελμα, ήταν μαχητής του ΕΛΑΣ και είχε γνωρίσει τη Μακρόνησο και την εξορία, ενώ η μητέρα του ήταν επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Από τα παιδικά του χρόνια, ο Σπύρος βίωσε τις στερήσεις και τις δυσκολίες μιας λαϊκής οικογένειας, καθώς από την ηλικία των 11 ετών εργαζόταν ως γουνεργάτης. Παράλληλα, έμαθε τι σημαίνει να αγωνίζεται κανείς για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμη και όταν αυτό απαιτεί βαριές θυσίες. Αυτόν τον δρόμο ακολούθησε και ο ίδιος σε όλη του τη ζωή.

Το 1962, στην Καστοριά, ήρθε σε επαφή με στελέχη της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα διετέλεσε και γραμματέας. Μέχρι τις 21 Απριλίου 1967, ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη νομού Καστοριάς, οπότε και συνελήφθη για πρώτη φορά. Ακολούθησε εξορία αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και στον Ωρωπό, για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβριο του 1970.

Τον Φεβρουάριο του 1968, ο Σπύρος Χαλβατζής τάχθηκε υπέρ των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, δίνοντας τη μάχη για την υπεράσπιση του κόμματος μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους, ενώ βρισκόταν εξόριστος στο Λακκί της Λέρου.

Μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας, στις αρχές του 1973, τοποθετήθηκε στην οργάνωση της Αθήνας, στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ, και το καλοκαίρι του ίδιου έτους προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο (ΚΣ) της ΚΝΕ. Τον Νοέμβριο του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο. Μετά την απόλυσή του, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Συμμετείχε στην Α' Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ από τον Ιούνιο του 1975 έως το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εκλέχτηκε στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, και στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχτηκε Γραμματέας του ΚΣ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής. Το 1987, στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής.

Ιδιαίτερη θέση στην πορεία του είχε η κρίσιμη μάχη των ετών 1989-1991. Ο σύντροφος Σπύρος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του κόμματος, απέναντι στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ από τους οπορτουνιστές. Στο 13ο Συνέδριο του κόμματος, όπου εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση και διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ. Στο 14ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου, όπως και στο 15ο, 16ο και 17ο Συνέδριο. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Στη συνέχεια, του ανατέθηκαν διάφορα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρινόταν με συνέπεια, και διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) και μέλος της Διοίκησης μέχρι σήμερα.

Υπήρξε επανειλημμένα βουλευτής του κόμματος από το 2007 έως το 2014, εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος, καθώς και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, επικεφαλής των συνδυασμών που στήριζε το ΚΚΕ. Ο σύντροφος Σπύρος έγραψε επίσης τρία βιβλία: «Η πορεία της νεολαίας», «Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα» και «Η συνέχεια, το ΚΚΕ στη σύγχρονη εποχή», από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Για τον σύντροφο Σπύρο, η κομμουνιστική ιδιότητα δεν περιοριζόταν στην οργανωμένη δράση, στις ευθύνες και τις μάχες του κόμματος. Ήταν στάση ζωής. Όπως έγραφε ο ίδιος, «η στάση ζωής του κομμουνιστή είναι ένα μόνιμο στοιχείο στην ποιοτική δουλειά του Κόμματος», που σημαίνει «εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή», εμπιστοσύνη στο εργατικό κίνημα, σεβασμό στους εργαζόμενους και μαζί σταθερή ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική επαγρύπνηση, χωρίς επανάπαυση και αυτάρκεια.

Ο σύντροφος Σπύρος έζησε διώξεις και παρανομία, φυλακές και εξορίες. Έζησε μεγάλες ελπίδες, αλλά και μεγάλες ανατροπές, δύσκολες καμπές και δοκιμασίες. Είδε βεβαιότητες μιας εποχής να γκρεμίζονται. Δεν εγκατέλειψε, όμως, ποτέ τη μεγάλη βεβαιότητα της ζωής του, ότι αυτός ο κόσμος της εκμετάλλευσης δεν είναι αιώνιος. Αυτήν τη βεβαιότητα αφήνει παρακαταθήκη στους συντρόφους του και ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές κομμουνιστών.

Σήμερα, αποχαιρετούμε τον σύντροφό μας με βαθιά θλίψη, αλλά και με περηφάνια για τη ζωή και τη διαδρομή του. Θα μας λείψει η παρουσία του, η πείρα του, η συντροφική του έγνοια. Θα μείνει όμως μαζί μας ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να αφήσει πίσω του ένας κομμουνιστής: το παράδειγμα μιας ζωής δεμένης μέχρι τέλους με την υπόθεση για την οποία αγωνίστηκε.

Θα συνεχίσουμε με τη γνώση ότι τίποτα από όσα έδωσαν οι προηγούμενες γενιές κομμουνιστών δεν πήγε χαμένο. Ότι κάθε φυλακή, κάθε εξορία, κάθε δύσκολη μάχη, κάθε μικρή και μεγάλη πράξη αντοχής έγινε κρίκος μιας αλυσίδας που φτάνει μέχρι σήμερα και προχωρά παραπέρα. Γιατί αυτή είναι η δύναμη του ΚΚΕ. Η δύναμη μιας μεγάλης συλλογικής υπόθεσης που περνά από γενιά σε γενιά, που έγινε σκοπός ζωής για χιλιάδες ανθρώπους, που άντεξε γιατί στις πιο δύσκολες στιγμές βρέθηκαν κομμουνιστές που δεν έκαναν πίσω. Ένας από αυτούς ήταν ο σύντροφος Σπύρος και γι' αυτό η ζωή του θα μείνει δεμένη με την Ιστορία του Κόμματος που υπηρέτησε, με τους αγώνες που έδωσε, με τις γενιές των κομμουνιστών που συνεχίζουν και θα συνεχίζουν.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του, στη συντρόφισσα μας και σύντροφο της ζωής και του αγώνα του Μαριάνθη, στα δύο του παιδιά Αλέκο και Πάνο, στα εγγόνια και σε όλους τους οικείους του.