Σε συντονισμένη επικοινωνιακή αντεπίθεση, ο τουρκικός Τύπος και τα κρατικά ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης προβάλλουν τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης ως κεντρικό παράγοντα αποσταθεροποίησης στην Ανατολική Μεσόγειο. Μέσα από επιθετική αρθρογραφία και τηλεοπτική ρητορική υψηλών τόνων, η Άγκυρα επιχειρεί να μεταφέρει την ευθύνη μιας ενδεχόμενης κρίσης αποκλειστικά στη Λευκωσία, προβάλλοντας ταυτόχρονα εικόνα στρατιωτικής ετοιμότητας και αποφασιστικότητας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί άρθρο του Οζάι Σεντίρ στην Milliyet, όπου ο Κύπριος Πρόεδρος περιγράφεται με χαρτοπαικτικούς όρους ως «ο πιο αδύναμος παίκτης της τράπουλας». Ο αρθρογράφος τον κατηγορεί ότι καλλιεργεί τεχνητή ένταση, στηριζόμενος σε εθνικιστικούς κύκλους και την Εκκλησία για να καλύψει πολιτικά ελλείμματα, ενώ παράλληλα «τραβά το σχοινί» επενδύοντας σε ένα ελεγχόμενο ρίσκο σύγκρουσης για να ενισχύσει τον διεθνή του ρόλο. Το κείμενο συνοδεύεται από ευθείες απειλές, με αναφορές στις επιχειρήσεις «Αττίλας» και υπενθύμιση ότι ο τουρκικός στρατός παραμένει έτοιμος να επέμβει «μόλις δοθεί η πολιτική εντολή».
Παράλληλα, η τουρκική προπαγάνδα επιχειρεί να εμφανίσει ρήγμα στις σχέσεις Αθήνας–Λευκωσίας. Στο ίδιο άρθρο προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης αντιμετωπίζεται ακόμη και από την ελληνική ηγεσία ως «βάρος» ή «τυχοδιώκτης», τον οποίο στηρίζει μόνο για λόγους εθνικής σκοπιμότητας. Πρόκειται για μια γνώριμη τακτική ψυχολογικών επιχειρήσεων, με στόχο την υπονόμευση της πολιτικής αξιοπιστίας και του διεθνούς προφίλ του Κύπριου Προέδρου.
Το επικοινωνιακό αυτό κλίμα ενισχύεται και από τηλεοπτικά δίκτυα όπως το Haber Global, τα οποία υιοθετούν υπερδραματοποιημένη γλώσσα, μιλώντας για «ανοιχτή κήρυξη πολέμου» κάθε φορά που ο Κύπριος Πρόεδρος αναφέρεται σε απελευθέρωση και επανένωση. Οι προσωπικές επιθέσεις κορυφώνονται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και την παρουσίασή του σε στρατιωτικές εκδηλώσεις ως «προβοκάτσια ανώτατου επιπέδου».
Μέσα από αυτή τη συστηματική επικοινωνιακή στρατηγική, η Άγκυρα επιχειρεί να κατασκευάσει το προφίλ ενός «επιθετικού ηγέτη» στη Λευκωσία, προκειμένου να νομιμοποιήσει τη δική της στρατιωτική παρουσία και τις γεωπολιτικές της διεκδικήσεις. Η ένταση της ρητορικής, που συνδυάζει ιστορικές μνήμες με σύγχρονη παραπληροφόρηση, αποσκοπεί στην άσκηση μέγιστης πίεσης προς την Κύπρο ενόψει των κρίσιμων εξελίξεων του 2026.
