Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε καθαρά. Εδώ και χρόνια, η πολιτική και οι δημόσιες συζητήσεις έχουν γεμίσει με λέξεις-μαγνήτες. Λέξεις που ακούγονται υπέροχες, επικοινωνιακά πιασάρικες, αλλά στην πραγματικότητα κρύβουν ανοησίες. Η πιο επικίνδυνη από αυτές; Η «πολυπολιτισμικότητα».
Πολυπολιτισμική κοινωνία… Τι σημαίνει αυτό; Μήπως μια χώρα όπου ζουν άνθρωποι διαφορετικής προέλευσης; Όχι. Όποιος λέει κάτι τέτοιο, απλώς παραπλανά την κοινή γνώμη. Η κοινωνία είναι ένα σύνολο ανθρώπων που συνυπάρχουν υπό τους ίδιους κοινωνικούς κανόνες και τον ίδιο πολιτισμό. Πολιτισμός είναι το σύνολο των πνευματικών και υλικών επιτευγμάτων ενός λαού. Αν ζουν σε μία χώρα Ιρανοί, Αφρικανοί, Κινέζοι ή Αλβανοί, αυτό δεν αλλάζει τον πολιτισμό της χώρας. Η Γερμανία παραμένει γερμανική. Η Γαλλία γαλλική. Η Ελλάδα ελληνική. Τέλος.
Και όμως, η πολιτική ορθότητα και οι καλοπληρωμένοι «ειδικοί» επιμένουν να μας πείθουν ότι οι χώρες μπορούν να γίνουν πολυπολιτισμικές. Ανοησίες! Ιστορικά, οι μόνες πολυπολιτισμικές κοινωνίες ήταν οι αυτοκρατορίες: Περσική, Ρωμαϊκή, Οθωμανική, Βρετανική. Και τι είχαν κοινό; Τη στρατιωτική ισχύ. Όταν αυτή υποχωρούσε, κατέρρεαν. Όταν η βία δεν μπορούσε να επιβάλλει ενότητα, οι λαοί τους αντάρτησαν, αναζήτησαν την εθνική τους ταυτότητα, και οι αυτοκρατορίες εξαφανίστηκαν. Η ιστορία είναι αμείλικτη.
Σήμερα, η Ευρώπη κινδυνεύει να επαναλάβει τα ίδια λάθη, αλλά με πιο ύπουλο τρόπο. Αντί να ενσωματωθούν οι μετανάστες στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, παρατηρούμε την αντίστροφη διαδικασία: την εξισλαμοποίηση της Ευρώπης. Οι πολιτικοί που χαϊδεύουν αυτιά, που κομπάζουν για δήθεν ανθρωπισμό, στην πραγματικότητα παραδίδουν την ήπειρο σε εσωτερικούς κινδύνους. Και αν η Τουρκία γίνει πλήρες μέλος της ΕΕ, τότε η Ευρώπη θα βρεθεί σε κατάσταση που οι ιστορικοί θα χαρακτηρίσουν μη αναστρέψιμη.
Μιλάμε για γκέτο. Μικρές και μεγάλες βόμβες, βραδυφλεγείς, έτοιμες να εκραγούν σε ανύποπτο χρόνο. Αυτά τα γκέτο δεν είναι πολυπολιτισμικά. Είναι κοινωνικές πληγές, εστίες αστάθειας και εγκληματικότητας. Και η Ελλάδα δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψει να δημιουργηθούν. Το να μιλάμε για πολυπολιτισμικά γκέτο είναι σαν να λέμε ότι η φωτιά κάνει καλό στο σπίτι σου. Είναι επικίνδυνο και θανατηφόρο.
Και φυσικά, η κυβέρνηση, οι πολιτικοί της εικόνας και οι γραφειοκράτες της Ευρώπης κάνουν τα στραβά μάτια. Κρύβονται πίσω από λέξεις, υποσχέσεις και «δικλείδες ασφαλείας». Δεν μιλάμε για ανικανότητα. Μιλάμε για επιλογή. Επιλέγουν να θυσιάσουν τον πολιτισμό, την ασφάλεια και το μέλλον μας για να μην αντιπαρατεθούν με τα μεγάλα συμφέροντα, τις παγκόσμιες πολιτικές και τις ιδεοληψίες τους.
Οι χώρες που προσπαθούν να γίνουν πολυπολιτισμικές χωρίς κοινό πολιτισμικό παρονομαστή καταρρέουν. Το βλέπουμε στην Αμερική, στη Γερμανία, στη Σουηδία. Οι πόλεις γεμίζουν γκέτο, οι κοινωνίες αποσυντίθενται, η εγκληματικότητα εκτοξεύεται. Και οι πολιτικοί, με τα μεγάλα λόγια και τα χαμόγελα για τη «διαφορετικότητα», κάνουν σαν να μην βλέπουν την πραγματικότητα.
Η Ελλάδα πρέπει να ξυπνήσει. Οφείλει να υπερασπιστεί τον πολιτισμό της, να διασφαλίσει τη συνοχή της και να εμποδίσει κάθε δημιουργία γκέτο. Να απαιτήσει από τους μετανάστες που ζουν στη χώρα να ενσωματωθούν, να αφομοιωθούν και να σέβονται τον πολιτισμό μας. Κάθε άλλη τακτική είναι αυτοκτονία για το έθνος.
Η πολυπολιτισμικότητα ως πολιτικό αφήγημα είναι ψέμα. Η πολυπολιτισμικότητα ως κοινωνικό γεγονός δεν υπάρχει. Είναι επικοινωνιακό τέχνασμα για να καλύψει την αδυναμία των πολιτικών να διαχειριστούν πραγματικά τη μετανάστευση, για να καμουφλάρει την παραίτηση των κρατών από την προστασία της κοινωνικής συνοχής. Και η Ελλάδα, αν αφεθεί, θα βρεθεί αντιμέτωπη με τις συνέπειες που η Ιστορία έχει ήδη δείξει.
Δεν είναι πολιτική ορθότητα, είναι εθνική επιβίωση. Δεν είναι ευαισθησία, είναι επικίνδυνη αδιαφορία. Όποιος μιλάει για πολυπολιτισμικές κοινωνίες στην Ελλάδα, είτε δεν ξέρει ιστορία, είτε υπηρετεί σκοπιμότητες που δεν έχουν καμία σχέση με τον λαό και τον πολιτισμό μας.
Φίλοι μου, η Ελλάδα έχει πολιτισμό. Έχει ιστορία. Έχει γλώσσα και έθιμα που τη διατηρούν ζωντανή. Όποιος θέλει να ζήσει εδώ, να εργαστεί εδώ, να είναι μέρος της κοινωνίας μας, πρέπει να σέβεται αυτά τα θεμέλια. Όποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει, πρέπει να φύγει. Και όποιος νομίζει ότι η Ευρώπη μπορεί να γίνει «πολυπολιτισμική», χωρίς να καταρρεύσει κοινωνικά, ψευδόμενος για τα γεγονότα, ζει σε έναν κόσμο φαντασίας.
Η Ελλάδα δεν έχει περιθώριο για αυταπάτες. Τα γκέτο δεν είναι πολυπολιτισμικότητα. Η πολυπολιτισμικότητα είναι μύθος, και οι μύθοι καταστρέφουν κοινωνίες. Είναι θέμα εθνικής ασφάλειας. Είναι θέμα ζωής ή θανάτου για τον πολιτισμό μας. Και αν δεν ξυπνήσουμε τώρα, θα το μετανιώσουμε πικρά – όπως τόσες αυτοκρατορίες πριν από εμάς.
Η Ελλάδα πρέπει να υπερασπιστεί τον πολιτισμό της. Τώρα!
