«Το νερό γίνεται χαράτσι» Σε λίγο τα δεδουλευμένα δεν θα φτάνουν ούτε για τα στοιχειώδη

Για να μην μακρηγορούμε: οι πολίτες στο λεκανοπέδιο θα έπρεπε ήδη να έχουν ξεσηκωθεί. Όχι από «ιδεολογία», αλλά από καθαρό ένστικτο επιβίωσης. Σε λίγο τα δεδουλευμένα δεν θα φτάνουν ούτε για τα στοιχειώδη: νερό, ενέργεια, ενοίκιο. Κι όμως, δεν βλέπουμε ούτε ίχνος αντίδρασης. Μάλλον ισχύει το παλιό: αν δεν το δουν με τα μάτια τους, δεν το πιστεύουν. Ε, λοιπόν, με αυτά και με αυτά, σε λιγότερο από έξι μήνες θα το δουν και θα το καταλάβουν.

Η «μεγάλη μπίζνα»   ιδιωτικοποίηση νερού   δεν εμφανίζεται ποτέ με τυμπανοκρουσίες από την πρώτη μέρα. Ξεκινά «ήπια», με κάτι που το βαφτίζουν τεχνικό και διαχειριστικό, για να περάσει χωρίς κοινωνικό σοκ. Έτσι ακριβώς γίνεται και τώρα: πρώτα μπαίνει το πάγιο, ως «μικρή» επιβάρυνση που χτυπά δυσανάλογα τον μικρό καταναλωτή και μετατρέπει το νερό σε σταθερό χαράτσι ανεξάρτητα από χρήση. Και πίσω από αυτό προβάλλεται το μεγάλο άλλοθι: έργα δισεκατομμυρίων, «αναγκαιότητες» και λειψυδρία. Όχι για να προστατευθεί ο πολίτης, αλλά για να νομιμοποιηθεί ένας μηχανισμός όπου ο λογαριασμός ανεβαίνει, τα έργα μοιράζονται και η κοινωνία μαθαίνει να πληρώνει αδιαμαρτύρητα.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν «θα έρθουν αυξήσεις». Έρχονται. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει αντίδραση πριν γίνει μη αναστρέψιμο το νέο καθεστώς. Γιατί όταν το νερό αρχίσει να αντιμετωπίζεται ως είδος πολυτελείας, τότε δεν θα μιλάμε για «προσαρμογές», αλλά για υποταγή στην καθημερινή αφαίμαξη. Και τότε, πράγματι, θα πούμε το νερό… νεράκι.