Αυξήσεις αποδοχών, ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων και μια αγορά εργασίας που κινείται σε διαφορετικό τέμπο αποτελούν τον βασικό στόχο του νέου εργασιακού πλαισίου. Το νομοσχέδιο που βρίσκεται προ των πυλών φιλοδοξεί να απαντήσει σε μια περίοδο κατά την οποία οι ανάγκες εργαζομένων και επιχειρήσεων εμφανίζονται περισσότερο ευθυγραμμισμένες.
Οι ρυθμίσεις που προωθούνται δημιουργούν ευνοϊκότερο έδαφος για τη σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας, επαναφέροντας κρίσιμα εργαλεία προστασίας και σταθερότητας. Κεντρική αλλαγή αποτελεί η πλήρης μετενέργεια των συμβάσεων, ώστε οι όροι αμοιβής και εργασίας να εξακολουθούν να ισχύουν και μετά τη λήξη τους. Η πρόβλεψη αυτή θεωρείται καθοριστική, καθώς ανοίγει τον δρόμο για πιο γενικευμένες μισθολογικές αυξήσεις.
Η χρονική στιγμή της παρέμβασης συνδέεται άμεσα με την εικόνα της αγοράς εργασίας. Η ανεργία έχει υποχωρήσει στο 7,5%, καταγράφοντας το χαμηλότερο ποσοστό των τελευταίων 18 ετών. Σε αρκετούς κλάδους καταγράφεται αυξημένη ζήτηση για εργατικό δυναμικό, στοιχείο που ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση των εργαζομένων και μεταβάλλει τις ισορροπίες.
Σε αυτό το περιβάλλον, οι συλλογικές συμβάσεις επανέρχονται ως βασικός μηχανισμός ρύθμισης. Η επέκτασή τους μπορεί να συμβάλει σε πιο ομοιόμορφες αυξήσεις μισθών, περιορίζοντας μισθολογικές ανισότητες και ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας. Παράλληλα, προσφέρουν στις επιχειρήσεις μεγαλύτερη προβλεψιμότητα μέσα από σαφείς κανόνες λειτουργίας.
Σημαντικό κεφάλαιο αποτελεί και ο κατώτατος μισθός, ενόψει της νέας αναπροσαρμογής που αναμένεται από την 1η Απριλίου. Τα προηγούμενα χρόνια ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε από τα 650 στα 880 ευρώ, ενώ παραμένει ανοιχτός ο στόχος περαιτέρω ενίσχυσης έως το 2027. Κάθε μεταβολή επηρεάζει συνολικά τη μισθολογική πυραμίδα, συμπεριλαμβανομένων επιδομάτων και τριετιών.
Θετική εικόνα καταγράφεται και στον μέσο μισθό πλήρους απασχόλησης, που ανέρχεται πλέον στα 1.516 ευρώ. Η ενίσχυση του εισοδήματος δεν στηρίζεται μόνο στις αυξήσεις αποδοχών, αλλά συνοδεύεται από παρεμβάσεις στη φορολογία και τις ασφαλιστικές εισφορές, με στόχο τη βελτίωση του καθαρού μισθού.
Παράλληλα, η πλήρης απασχόληση ενισχύεται σταθερά. Σχεδόν οκτώ στους δέκα εργαζόμενους απασχολούνται πλέον με καθεστώς πλήρους εργασίας, στοιχείο που αποτυπώνει ποιοτική μεταβολή της αγοράς και περιορίζει τις πιο επισφαλείς μορφές απασχόλησης.
Έμφαση δίνεται και στη σύνδεση εργαζομένων και επιχειρήσεων μέσω της αναβάθμισης δεξιοτήτων. Προγράμματα κατάρτισης, επανειδίκευσης και αναβάθμισης γνώσεων επιχειρούν να καλύψουν ελλείψεις σε τομείς αυξημένης ζήτησης, με αιχμή τις ψηφιακές δεξιότητες.
Κομβικό ρόλο στο νέο τοπίο αναλαμβάνει και το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ, που περνά σε πλήρη εφαρμογή. Το νέο πληροφοριακό εργαλείο στοχεύει στη μείωση της γραφειοκρατίας και στην απλοποίηση διαδικασιών, προσαρμόζοντας τη λειτουργία της αγοράς εργασίας στις σύγχρονες απαιτήσεις.
Συνολικά, το νέο εργασιακό πλαίσιο επιδιώκει να συνδυάσει τη βελτίωση των μισθών με μια αγορά εργασίας πιο ευέλικτη και ταυτόχρονα πιο σταθερή. Το πώς αυτή η ισορροπία θα αποτυπωθεί στην καθημερινότητα των εργαζομένων θα κριθεί στην πράξη το επόμενο διάστημα.
