Εδώ και χρόνια, το πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας δεν βρίσκεται στην ικανότητα των ανθρώπων της παραγωγής, αλλά στη βαθιά δυσλειτουργία των γραφειοκρατικών μηχανισμών του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Αντί οι υπηρεσίες αυτές να λειτουργούν ως στήριγμα για τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο, εξελίχθηκαν σε χώρο αναπαραγωγής παρασιτικών πρακτικών, που υπονομεύουν συστηματικά όσους παλεύουν τίμια στην ύπαιθρο.
Το αποτύπωμα αυτής της παθογένειας δεν ήταν η ενίσχυση της παραγωγής, αλλά η καλλιέργεια μηχανισμών εκμετάλλευσης, αδιαφάνειας και συγκάλυψης. Με ελλιπή ή ανύπαρκτη αξιολόγηση, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και με «εξεταστικές» που συχνά εξαντλούνται στον τύπο, διαμορφώθηκε ένα περιβάλλον όπου οι νοικοκυραίοι λυγίζουν, χάνουν το βιος τους και οδηγούνται στην απόγνωση, την ώρα που οι επιτήδειοι ευημερούν με τη βεβαιότητα πως στο τέλος «δεν θα γίνει τίποτα».
Σ’ αυτό το ήδη βαρύ τοπίο προστίθεται και η ευρωπαϊκή πολιτική, που μέσα από έναν τεχνοκρατικό και διεθνιστικό ζήλο επιδιώκει ολοένα αυστηρότερο έλεγχο της αγροτικής παραγωγής. Ρυθμίσεις που απομακρύνουν τη γεωργία από την αυτάρκεια και την ποιότητα, καθώς και επιλογές που παρουσιάζονται ως «λύσεις» ενώ φαντάζουν αποκομμένες από την κοινωνική πραγματικότητα, εντείνουν την αίσθηση ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν ακούν, δεν βλέπουν και δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει καθημερινότητα στην ύπαιθρο.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της παρακμής προβάλλεται η Γεωργική Ένωση Αλμωπίας, που αντί να σταθεί ως μοχλός ανάπτυξης για την περιοχή, φέρεται να μετατράπηκε σε εργαλείο εξυπηρέτησης συμφερόντων, με οδυνηρές συνέπειες. Η ύπαιθρος ερημώνει, οι νέοι εγκαταλείπουν τη γη και το κράτος αποδυναμώνεται κοινωνικά, οικονομικά και εθνικά.
Το αγροτικό ζήτημα αναδεικνύει, για ακόμη μία φορά, την κρίση ευθύνης και αξιοπρέπειας: όταν οι παρασιτικές συμπεριφορές δεν τιμωρούνται αλλά βρίσκουν τρόπο να επιβιώνουν μέσα σε ένα αδρανές και διεφθαρμένο σύστημα, η σήψη δεν σταματά. Προχωρά, αποθρασύνεται και βαθαίνει.
