Ιαπωνική επιστημονική μελέτη καταγράφει αυξητική τάση στους αιματολογικούς καρκίνους που εμφανίζονται μετά τη θεραπευτική αντιμετώπιση άλλων μορφών καρκίνου, αναδεικνύοντας μια εξέλιξη που απασχολεί όλο και περισσότερο την ογκολογική κοινότητα. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Cancer, της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι ορισμένα αντικαρκινικά σχήματα συνδέονται με μελλοντικά αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης αιματολογικών νεοπλασιών, με βασικό επίκεντρο την θεραπεία-σχετιζόμενη οξεία μυελογενή λευχαιμία, γνωστή διεθνώς ως tAML.
Ανοδική πορεία σε βάθος 30ετίας
Η πληθυσμιακή έρευνα βασίστηκε σε στοιχεία από το Μητρώο Καρκίνου της Οσάκα και εξέτασε 9.841 ασθενείς στην Ιαπωνία, οι οποίοι έλαβαν διάγνωση οξείας μυελογενούς λευχαιμίας στο διάστημα 1990 έως 2020.
Η ανάλυση ανέδειξε σταθερή άνοδο των περιστατικών οξείας μυελογενούς λευχαιμίας που συνδέονται με προηγούμενη θεραπεία για άλλο καρκίνο. Ειδικότερα, η ετήσια επίπτωση αυτής της μορφής λευχαιμίας αυξήθηκε από 0,13 ανά 100.000 κατοίκους το 1990 σε 0,36 ανά 100.000 κατοίκους το 2020.
Την ίδια περίοδο, το μερίδιο των περιπτώσεων οξείας μυελογενούς λευχαιμίας που αποδόθηκαν σε προγενέστερη αντικαρκινική αγωγή σχεδόν διπλασιάστηκε στο σύνολο των περιστατικών της νόσου.
Ποιοι πρωτοπαθείς καρκίνοι καταγράφηκαν συχνότερα
Σύμφωνα με τα δεδομένα της μελέτης, ο συχνότερος πρωτοπαθής καρκίνος που είχε προηγηθεί πριν από την εκδήλωση οξείας μυελογενούς λευχαιμίας ήταν άλλη αιματολογική κακοήθεια, με ποσοστό 23,1%.
Ακολουθούσαν ο καρκίνος του μαστού με 14,6%, ο καρκίνος του παχέος εντέρου με 11,5% και ο καρκίνος του στομάχου με 8,7%.
Μεταβολές στην εικόνα των περιστατικών
Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε επίσης μετατόπιση στο προφίλ των αρχικών καρκίνων με το πέρασμα των χρόνων. Τα περιστατικά στα οποία είχε προηγηθεί καρκίνος του μαστού ενισχύθηκαν αισθητά, ενώ τα αντίστοιχα περιστατικά με πρωτοπαθή καρκίνο του στομάχου ακολούθησαν πτωτική πορεία.
Η μελέτη φωτίζει μια μακροχρόνια συνέπεια της αντικαρκινικής θεραπείας και υπογραμμίζει τη σημασία της στενής παρακολούθησης των ασθενών μετά την ολοκλήρωση της αγωγής, με έμφαση στον έγκαιρο εντοπισμό αιματολογικών επιπλοκών.
