Ένα ακόμη σοβαρό εργατικό ατύχημα έρχεται να προστεθεί στη μακρά και σκοτεινή αλυσίδα περιστατικών που αποκαλύπτουν τις πραγματικές συνθήκες στη βαριά βιομηχανία. Στις εγκαταστάσεις της ΕΛΒΑΛ στα Οινόφυτα Βοιωτίας, ένας 22χρονος χειριστής μεταλλικών πλακών τραυματίστηκε βαρύτατα όταν εγκλωβίστηκε σε μηχάνημα κατά τη διάρκεια της εργασίας του. Παρά την άμεση διακομιδή του στο νοσοκομείο και την πολύωρη χειρουργική επέμβαση, οι γιατροί αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε ακρωτηριασμό του ποδιού του, μετατρέποντας έναν νέο άνθρωπο σε μόνιμο θύμα της «κανονικότητας» της παραγωγής.
Το περιστατικό δεν αντιμετωπίζεται από τους εργαζόμενους ως μεμονωμένο. Αντιθέτως, αποτελεί –όπως καταγγέλλεται– έναν ακόμη κρίκο σε μια αλυσίδα επαναλαμβανόμενων ατυχημάτων που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τα μέτρα ασφάλειας, την εντατικοποίηση της εργασίας και την πραγματική αξία της ανθρώπινης ζωής μέσα στο εργοστάσιο.
Επαναλαμβανόμενα ατυχήματα και μια επικίνδυνη «κανονικότητα»
Το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου Ν. Βοιωτίας κάνει λόγο για το δεύτερο σοβαρό εργατικό ατύχημα μέσα σε λίγες ημέρες στον ίδιο χώρο. Είχε προηγηθεί τραυματισμός εργολαβικού εργαζόμενου, επίσης στα πόδια, ενώ παρόμοια περιστατικά καταγράφονται, σύμφωνα με τις καταγγελίες, και σε άλλα μεγάλα εργοστάσια της περιοχής. Η εικόνα που περιγράφεται δεν παραπέμπει σε ατυχείς συμπτώσεις, αλλά σε ένα δομικό πρόβλημα που έχει παγιωθεί.
Στην ανακοίνωσή του, το Συνδικάτο μιλά για «σωρό εργατικών ατυχημάτων» και υπενθυμίζει το τραγικό προηγούμενο του θανάτου πέντε εργατριών στο εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα. Η αναφορά αυτή δεν είναι τυχαία. Δείχνει ότι τα εργατικά δυστυχήματα δεν αποτελούν τοπικό φαινόμενο, αλλά σύμπτωμα ενός παραγωγικού μοντέλου που αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως κόστος και όχι ως υποχρέωση.
«Η παραγωγή πάνω από την ασφάλεια» και το αίτημα για ευθύνες
Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων καταγγέλλουν ευθέως ότι η εντατικοποίηση της εργασίας και η πίεση για αδιάκοπη λειτουργία των μηχανών δημιουργούν συνθήκες μόνιμου κινδύνου. «Τα κέρδη μπαίνουν πάνω από τη ζωή και την ασφάλειά μας», σημειώνουν χαρακτηριστικά, περιγράφοντας ένα εργασιακό περιβάλλον όπου ο εργαζόμενος καλείται να «αντέξει» για να μη διακοπεί η παραγωγή.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το Εργατικό Κέντρο Θήβας, το οποίο ζητά άμεση παρέμβαση της Επιθεώρησης Εργασίας και πλήρη διερεύνηση των αιτίων του ατυχήματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην απόρριψη της «εύκολης λύσης» της απόδοσης ευθυνών στον ίδιο τον τραυματία ή σε συναδέλφους του, πρακτική που συχνά λειτουργεί ως άλλοθι για την αποσιώπηση εργοδοτικών ευθυνών.
Η υπόθεση του 22χρονου στα Οινόφυτα δεν είναι απλώς ένα εργατικό ατύχημα. Είναι μια ωμή υπενθύμιση ότι, όσο η ασφάλεια θεωρείται εμπόδιο και όχι θεμελιώδες δικαίωμα, οι λίστες των θυμάτων θα μεγαλώνουν. Και κάθε νέος ακρωτηριασμός θα βαραίνει όχι την «ατυχία», αλλά τις συνειδητές επιλογές ενός συστήματος που μετρά την πρόοδο σε τόνους παραγωγής και όχι σε ανθρώπινες ζωές.
