Ανάληψη ευθύνης από την «Επαναστατική Ταξική Αυτοάμυνα» για τη βόμβα στην Hellenic Train

Η οργάνωση «Επαναστατική Ταξική Αυτοάμυνα» ανέλαβε την ευθύνη για τις βομβιστικές επιθέσεις που σημειώθηκαν σε κτίριο της Hellenic Train και στο υπουργείο Εργασίας. Την ανάληψη ευθύνης έκανε γνωστή μέσω πολυσέλιδης προκήρυξης που ανάρτησε σε ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου. Οι επιθέσεις αυτές, που είχαν προκαλέσει την άμεση κινητοποίηση των αρχών, συνδέθηκαν εξ αρχής μεταξύ τους από την ΕΛ.ΑΣ., λόγω των κοινών χαρακτηριστικών στον τρόπο δράσης των δραστών. Η προκήρυξη ήρθε να επιβεβαιώσει τις υποψίες αυτές, συγκροτώντας ένα ενιαίο αφήγημα πίσω από τις δύο ενέργειες.

Στην αρχή του κειμένου της προκήρυξης, η οργάνωση χρησιμοποίησε το σύνθημα «Θάνατος στις σκαλωσιές, θάνατος στα τρένα, ο καπιταλισμός θρέφεται με αίμα», το οποίο παρουσιάζεται ως απόσταγμα της λαϊκής οργής που εκδηλώθηκε κατά τις μαζικές διαδηλώσεις του Μαρτίου του 2023, με αφορμή το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η προκήρυξη κάνει ιδιαίτερη αναφορά στις διαδηλώσεις της 26ης Ιανουαρίου και της 28ης Φεβρουαρίου 2025, κατά τις οποίες, σύμφωνα με την οργάνωση, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην κυβερνητική πολιτική και να καταδικάσουν την εταιρεία Hellenic Train, την οποία χαρακτηρίζουν υπεύθυνη για τον θάνατο 57 ανθρώπων στη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη.

Η οργάνωση ερμηνεύει τις διαδηλώσεις και τις απεργίες ως προσπάθειες οικοδόμησης συλλογικής ταξικής άμυνας και ως μορφή διεθνιστικής αλληλεγγύης, εντάσσοντάς τις σε ένα ευρύτερο παγκόσμιο πλαίσιο αντίστασης. Συγκεκριμένα, η προκήρυξη αναφέρεται και στη γεωπολιτική συγκυρία, υποστηρίζοντας πως οι ενέργειες και οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα αποτελούν έμπρακτη στήριξη στον παλαιστινιακό λαό και την αντίστασή του απέναντι στην καταπίεση και τον πόλεμο.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην απεργία της 28ης Φεβρουαρίου, την οποία η οργάνωση περιγράφει ως μία απάντηση στους καθημερινούς θανάτους και τα ατυχήματα στους εργασιακούς χώρους. Οι απώλειες εργαζομένων αναφέρονται με φορτισμένη γλώσσα ως αδέρφια, γονείς, παιδιά και σύντροφοι στον αγώνα για επιβίωση. Μέσα από την αφήγηση αυτή, επιχειρείται η εδραίωση της εντύπωσης πως πρόκειται για έναν διαρκή και βίαιο ταξικό πόλεμο, στον οποίο η εργατική τάξη καθημερινά υφίσταται απώλειες.

Η προκήρυξη στρέφεται και ενάντια στην Hellenic Train, την οποία κατηγορεί ότι λειτουργεί ανεξέλεγκτα, με πλήρη υποστήριξη της κυβέρνησης, επιδιώκοντας με κάθε τρόπο το μέγιστο δυνατό κέρδος, όπως υπαγορεύει, κατά την οργάνωση, η λογική του καπιταλιστικού συστήματος. Η εταιρεία, αναφέρεται, προστατεύεται από κάθε περιορισμό και λογοδοσία, σε συνεργασία με ένα κράτος που είναι πρόθυμο να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της.

Στη συνέχεια, η προκήρυξη κατηγορεί την κυβέρνηση ότι από την πρώτη στιγμή επιχείρησε να μεταθέσει τις ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών, κάνοντάς την να φαίνεται ως συνέπεια ανθρώπινου λάθους ή δομικών αδυναμιών του δημόσιου τομέα, αποφεύγοντας έτσι τη στοχοποίηση των ιδιωτικών συμφερόντων και των πραγματικών υπευθύνων. Η οργάνωση υποστηρίζει πως αυτή η αφήγηση εξυπηρετεί τις επιδιώξεις για περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις και για αποδυνάμωση κάθε δημόσιου μηχανισμού προστασίας.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε το κράτος τον τόπο του δυστυχήματος. Σύμφωνα με την προκήρυξη, με εντολή της κυβέρνησης, οι αρχές έσπευσαν να μπαζώσουν τον χώρο, αγνοώντας τους νεκρούς και καταστρατηγώντας τα πρωτόκολλα έρευνας, προκειμένου να εμποδίσουν την αποκάλυψη ευθυνών που βαραίνουν την Hellenic Train, το κράτος και κύκλους παράνομου ή μαύρου κεφαλαίου. Η ενέργεια αυτή παρουσιάζεται ως επιχείρηση συγκάλυψης και ως προσπάθεια να διασωθούν πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, με τη δικαιοσύνη να λειτουργεί, κατά την άποψη της οργάνωσης, ως όργανο των ίδιων αυτών συμφερόντων, αφήνοντας εκτός κάθε ποινικής ευθύνης υψηλόβαθμα στελέχη της εταιρείας και της κυβέρνησης.

Η προκήρυξη καταλήγει με την αφιέρωση των δύο επιθέσεων στον παλαιστινιακό λαό, τον οποίο χαρακτηρίζει σύμβολο αγώνα και θυσίας. Παράλληλα, αποδίδεται τιμή στον Κυριάκο Ξυμητήρη και σε όσους, κατά την οργάνωση, έπεσαν μαχόμενοι στον δρόμο της κοινωνικής επανάστασης. Μέσα από αυτή την κατακλείδα, ενισχύεται το ιδεολογικό και συμβολικό φορτίο της πράξης, πλαισιώνοντάς την ως μέρος μιας ευρύτερης επαναστατικής αφήγησης.