Από θάνατο σε θάνατο στη Γάζα

Οι κάτοικοι της Γάζας τρέχουν «από θάνατο σε θάνατο» καθώς οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις ξεκίνησαν χερσαία επίθεση στην πόλη, εκτοπίζοντας πλήθη προς τον νότο την ώρα που πολλοί επιλέγουν να μείνουν επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή και ο βομβαρδισμός, που εδώ και εβδομάδες κλιμακώνεται, τις πρώτες πρωινές ώρες έμοιαζε με αδιάκοπο σεισμό. Η σαραντάχρονη Φατίμα Αλ Ζάχρα Σαχουέιλ περιέγραψε ότι «ακόμα κι όταν οι εκρήξεις δεν είναι δίπλα μας, το έδαφος τρέμει», ενώ στο ιατρικό συγκρότημα Αλ Σίφα η κατάσταση είναι «καταστροφική», και την ίδια στιγμή πασχίζει να αποφασίσει πώς θα προστατεύσει τα τέσσερα παιδιά της, καθώς ο παράκτιος δρόμος Ρασίντ, η προτεινόμενη διαδρομή διαφυγής, είναι γεμάτος εξαντλημένους ανθρώπους και το κόστος μετακίνησης παραμένει δυσβάσταχτο. Η ίδια εξηγεί ότι δεν διαθέτει σκηνή, ότι οι τιμές είναι απαγορευτικές και πως κάθε νέα φυγή σημαίνει απώλεια των λιγοστών προμηθειών και επαναλαμβανόμενη αναζήτηση νερού και καταλύματος σε έναν νότο χωρίς ελεύθερους χώρους, καταλήγοντας πως «αν φύγω, θα πάω στο άγνωστο».

Περισσότερο από το ενενήντα τοις εκατό των κατοίκων έχει ήδη εκτοπιστεί και οι περισσότερες οικογένειες έχουν μετακινηθεί πολλές φορές, με τη Σαχουέιλ να μετρά δεκαεννέα εκτοπίσεις πριν από το νέο κύμα μετακίνησης που καλεί περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους να κατευθυνθούν ξανά νότια, αν και όσοι το έκαναν στο παρελθόν βεβαιώνουν ότι ούτε εκεί υπάρχει καταφύγιο από τη βία. Η ίδια θυμάται τη «ζωή» σε σκηνή ανάμεσα σε έντομα, αρουραίους, άμμο, καύσωνα, κρύο και βροχή και σημειώνει ότι «ο βομβαρδισμός δεν σταματά ούτε στις λεγόμενες ανθρωπιστικές ζώνες», διερωτώμενη αν η φυγή σημαίνει απλώς μετάβαση «από θάνατο σε θάνατο». Ο τριανταδυάχρονος Γιούσεφ Αλ Μασχαράουι, φωτογράφος και κινηματογραφιστής με δύο κόρες και έναν γιο, παραμένει με την οικογένειά του στη συνοικία Νάσερ, περιγράφει «μαχητικά και ελικόπτερα που δεν σταματούν» και επιθέσεις ανά σαράντα πέντε έως εξήντα λεπτά από αέρα ή πυροβολικό, λέγοντας ότι δεν έχει αποφασίσει πραγματικά να μείνει αλλά δεν έχει και πού να πάει, αφού όταν εκτοπίστηκε νότια διαπίστωσε ότι η «ανθρωπιστική ζώνη» ήταν «το αντίθετο». Ο ίδιος μιλά για τον βαθύ ψυχολογικό αντίκτυπο του εκτοπισμού, δηλώνει πως «δεν υπάρχει πραγματικά ασφαλής περιοχή στη λωρίδα, ούτε στον βορρά ούτε στον νότο» και καταλήγει ότι προτιμούν να παραμείνουν στον βορρά, γιατί «ο θάνατος έρχεται μόνο μία φορά».