Στο Ηράκλειο μεταβαίνει σήμερα το πρωί ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, με πρώτο σταθμό το εργοτάξιο του νέου διεθνούς αερολιμένα στο Καστέλι. Η επίσκεψη εντάσσεται στο γνωστό μοτίβο κυβερνητικών παρουσιών σε μεγάλα έργα υποδομής, τα οποία προβάλλονται ως απτές αποδείξεις «ανάπτυξης» και «μεταρρυθμιστικής συνέπειας», σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση αναζητά πολιτικά στηρίγματα και θετικά αφηγήματα. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο εργοτάξιο, αναμένεται να υπογραφεί συμφωνία που αφορά τον εξοπλισμό αεροναυτιλίας, μια πράξη με τεχνικό χαρακτήρα αλλά σαφή επικοινωνιακή στόχευση.
Το έργο του αεροδρομίου στο Καστέλι προβάλλεται συστηματικά ως εμβληματική επένδυση εθνικής σημασίας, που θα αντικαταστήσει το υφιστάμενο αεροδρόμιο «Νίκος Καζαντζάκης» και θα αναβαθμίσει –κατά το κυβερνητικό αφήγημα– τη θέση της Κρήτης στον διεθνή τουριστικό χάρτη. Ωστόσο, πίσω από τις κάμερες και τις δηλώσεις, παραμένουν ανοιχτά ερωτήματα για τα χρονοδιαγράμματα, το πραγματικό κόστος, τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και τις δεσμεύσεις του Δημοσίου απέναντι στον παραχωρησιούχο. Η υπογραφή συμφωνιών για εξοπλισμό αεροναυτιλίας, αν και αναγκαία, δεν απαντά σε αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, αλλά λειτουργεί κυρίως ως συμβολική επιβεβαίωση «προόδου».
Από το Καστέλι στο Ζάγκρεμπ: διπλωματία και κομματικές συμμαχίες
Λίγες ώρες αργότερα, ο πρωθυπουργός θα αναχωρήσει για το Ζάγκρεμπ, όπου στις 15:45 (ώρα Ελλάδας) θα συναντηθεί με τον Κροάτη ομόλογό του Αντρέι Πλένκοβιτς. Η συνάντηση αυτή, αν και επισήμως εντάσσεται στο πλαίσιο των διμερών σχέσεων, αποκτά ευρύτερη σημασία λόγω της συγκυρίας και της ευρωπαϊκής ατζέντας που τρέχει με ταχύτητα. Θέματα όπως η οικονομική πολιτική, η ενεργειακή ασφάλεια και η κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται στο υπόβαθρο, έστω και αν δεν αναδεικνύονται δημοσίως με σαφήνεια.
Στη συνέχεια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμμετάσχει στις εργασίες της διήμερης συνάντησης ηγετών του Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, η οποία φιλοξενείται στο Ζάγκρεμπ. Εκεί, μακριά από το ελληνικό κοινό αλλά κοντά στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων, διαμορφώνονται οι κομματικές ισορροπίες, οι συμμαχίες και οι στρατηγικές για την επόμενη φάση της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής. Για την ελληνική κυβέρνηση, η παρουσία σε αυτό το φόρουμ λειτουργεί ως επιβεβαίωση «θεσμικής κανονικότητας» και διεθνούς αποδοχής.
Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει αμείλικτο: πόσο οι εικόνες από εργοτάξια και οι συμμετοχές σε ευρωπαϊκές συνόδους μεταφράζονται σε απτές απαντήσεις για τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας; Και κατά πόσο η πολιτική σκηνοθεσία μπορεί να υποκαταστήσει την ουσιαστική λογοδοσία; Σε μια περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας, η διαφορά ανάμεσα στην επικοινωνία και την πραγματικότητα γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.
