Απόσυρση Πολάκη από υποψηφιότητα για ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ

Ο Παύλος Πολάκης ανακοίνωσε επίσημα την απόσυρση της υποψηφιότητάς του για την προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, σε μια εκτενή δήλωση που περιλαμβάνει σαφείς αιχμές προς συναδέλφους του βουλευτές, αλλά και προς τον πρώην πρόεδρο του κόμματος, Σωκράτη Φάμελλο.

Οι λόγοι της απόσυρσης

Στη δήλωσή του, ο κ. Πολάκης αναφέρεται στην προηγούμενη εκλογική διαδικασία του Νοεμβρίου 2024, όταν είχε λάβει σχεδόν το 44% των ψήφων για την ανάδειξη προέδρου. Τότε, όπως σημειώνει, αρνήθηκε να οδηγήσει το κόμμα σε δεύτερο γύρο, αποδεχόμενος με συντροφικότητα τη νίκη του Σωκράτη Φάμελλου, παρά την αλαζονική, όπως τη χαρακτηρίζει, στάση του τελευταίου στη στελέχωση των οργάνων. Ο βουλευτής υπογραμμίζει ότι συνέχισε απρόσκοπτα το έργο του στο Τμήμα Διαφάνειας, με αποτελέσματα όπως η παραίτηση Λαζαρίδη.

Ωστόσο, η στάση του άλλαξε μετά την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του Ιουνίου, η οποία, με εισήγηση του τότε προέδρου, αποφάσισε να στηρίξει ένα νεοϊδρυθέν κόμμα χωρίς δημοσιοποιημένες προγραμματικές θέσεις. Ο κ. Πολάκης χαρακτηρίζει την απόφαση αυτή μοναδική στην παγκόσμια πολιτική ιστορία και την συνδέει με τη ραγδαία δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Παρά τις αντιξοότητες, ο ίδιος τονίζει ότι η έκτακτη Κεντρική Επιτροπή του περασμένου Σαββάτου εξασφάλισε την αυτονομία του κόμματος, ανατρέποντας σχέδια που ήθελαν τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εκτός εκλογικής μάχης.

Στη συνέχεια, ο κ. Πολάκης θέτει μια σειρά ρητορικών ερωτημάτων, αναρωτώμενος αν οι ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών ή η παράδοση εδρών αποτελούν ατομικές αποφάσεις ή οργανωμένο σχέδιο. Επίσης, διερωτάται αν οι απειλές για αποχώρηση, σε περίπτωση που ο ίδιος αναλάμβανε την ηγεσία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, συνιστούν έκφραση συντροφικότητας, και αν υπάρχει η πολυτέλεια για δύο υποψηφιότητες σε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα οκτώ ατόμων.

Καταλήγοντας, ο Παύλος Πολάκης ανακοινώνει την απόσυρση της υποψηφιότητάς του, ευχαριστώντας τον κόσμο που τον στηρίζει, και κλείνει με μια λαϊκή ρήση: «Στράτα μου ίδια ήσουνα κι ίδια πομένεις πάντα… και δεν χωρούν στο δρόμο μου των αλλονών κουμάντα».