Διευκρινίσεις για τη μισθοδοσία Αρχιερέων

Σε μια περίοδο έντονης δημόσιας συζήτησης σχετικά με το μισθολογικό καθεστώς των Αρχιερέων, ο εκπρόσωπος Τύπου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου και Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου, κ. Βαρθολομαίος, προχώρησε σε μια λεπτομερή γραπτή δήλωση. Στόχος της παρέμβασής του ήταν να αποσαφηνιστούν, όπως ο ίδιος ανέφερε, ανακρίβειες που είχαν διατυπωθεί στον δημόσιο διάλογο, οι οποίες, κατά την εκτίμησή του, δημιουργούσαν εσφαλμένες εντυπώσεις.

Η δήλωση του Μητροπολίτη εστιάζει στην ιστορική διάσταση του ζητήματος, υπογραμμίζοντας ότι η μισθοδοσία του ιερού Κλήρου δεν αποτελεί μια σύγχρονη παροχή ή προνόμιο, αλλά συνδέεται άρρηκτα με την αξιοποίηση της τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας από το ελληνικό κράτος. Συγκεκριμένα, γίνεται αναφορά στην περίοδο 1833–1952, κατά την οποία αφαιρέθηκε σημαντική μοναστηριακή περιουσία από τις Ιερές Μονές, χωρίς να υπάρξει πλήρης και ισότιμη αποζημίωση. Η περιουσία αυτή, όπως τονίζεται, αξιοποιήθηκε για το κοινό καλό, συμβάλλοντας στη λειτουργία πανεπιστημίων, νοσοκομείων, στην αποκατάσταση αγροτών και προσφύγων, καθώς και στη δημιουργία δημόσιων υποδομών.

Το νομικό πλαίσιο και η σύνδεση με τη δημόσια διοίκηση

Παράλληλα, η ανακοίνωση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις περί εισαγωγής νέου προνομίου. Σύμφωνα με τον κ. Βαρθολομαίο, η πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση απλώς επαναφέρει τη μισθοδοσία των Αρχιερέων εντός του γενικού πλαισίου της δημόσιας διοίκησης. Η λογική πίσω από αυτή την κίνηση είναι ότι στην ελληνική έννομη τάξη, η ευθύνη διοίκησης και ο θεσμικός ρόλος αντανακλώνται και μισθολογικά. Ως εκ τούτου, οι αποδοχές των Αρχιερέων συνδέονται με το αντίστοιχο μισθολογικό κλιμάκιο των ανωτάτων δημοσίων λειτουργών, μια πρακτική που, όπως υποστηρίζεται, δεν συνιστά ούτε καινοτομία ούτε προνομιακή μεταχείριση.

Η Ιερά Σύνοδος κάνει λόγο για συχνές αναφορές σε υπέρογκα ή λανθασμένα ποσά, οι οποίες βασίζονται είτε σε εσφαλμένη ανάγνωση είτε σε ηθελημένη διαστρέβλωση των πραγματικών δεδομένων. Η ανακοίνωση καταλήγει με μια έκκληση για προσέγγιση του ζητήματος με αλήθεια, δικαιοσύνη και αμοιβαίο σεβασμό, μακριά από υπερβολές και καλλιέργεια εύκολων εντυπώσεων. Τονίζεται, τέλος, ότι η ποιμαίνουσα Εκκλησία επιτελεί το έργο της αθόρυβα, σύμφωνα με την ευαγγελική προσταγή, εστιάζοντας στην επίλυση των πραγματικών προβλημάτων των ανθρώπων.