Το πρωί της Πέμπτης 19 Φεβρουαρίου εκδόθηκε η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων για τον Αντώνιος Παπανικολάου, ιδρυτή της Κιβωτός του Κόσμου.
Το δικαστήριο έκρινε τον ιερέα ένοχο σε δεύτερο βαθμό για πράξεις σωματικής βλάβης σε βάρος ανηλίκων, μαζί με ακόμη τέσσερα πρόσωπα. Η απόφαση αφορά πλημμεληματικές πράξεις που συνδέονται με τιμωρητικές συμπεριφορές εις βάρος παιδιών τα οποία φιλοξενούνταν σε δομές της οργάνωσης.
Η ετυμηγορία του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ήταν αυστηρότερη από την πρωτόδικη. Ο πατέρας Αντώνιος καταδικάστηκε για εννέα από τις δεκαεννέα κατηγορίες που είχαν αποδοθεί σε βάρος του, ενώ σε πρώτο βαθμό είχε κριθεί ένοχος για πέντε πράξεις.
Σύμφωνα με το διατακτικό, κρίθηκε κατά περίπτωση ένοχος για έξι πράξεις βαριάς σωματικής βλάβης σε ανηλίκους που τελούσαν υπό την ευθύνη του, καθώς και για ηθική αυτουργία σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, σε απλή σωματική βλάβη και σε απειλή.
Από τους συγκατηγορούμενους, δύο απαλλάχθηκαν, ενώ τέσσερις καταδικάστηκαν. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της οργάνωσης, ο πρώην υπεύθυνος παιδαγωγών Βόλου και η πρώην διευθύντρια της δομής στον Βόλο. Οι καταδίκες τους αφορούν, ανά περίπτωση, πράξεις βαριάς και επικίνδυνης σωματικής βλάβης, απλής σωματικής βλάβης, απειλής και έκθεσης ανηλίκου.
Η διαδικασία συνεχίζεται με την εξέταση των ελαφρυντικών και την ανακοίνωση των ποινών που θα επιβληθούν.
Σε προηγούμενη συνεδρίαση, η εισαγγελέας της έδρας είχε ζητήσει την ενοχή του πατέρα Αντώνιου και τεσσάρων ακόμη κατηγορουμένων για την υπόθεση κακοποιητικών συμπεριφορών που κατήγγειλαν φιλοξενούμενοι σε δομές της ΜΚΟ. Η πρόταση βασίστηκε σε εκτενή αξιολόγηση μαρτυρικού υλικού και καταθέσεων.
Ο ιερέας και στενοί συνεργάτες του δεν παρίστανται στη διαδικασία εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τη θέση τους περί μεροληπτικής αντιμετώπισης από την έδρα.
Η εισαγγελική λειτουργός, κατά την αγόρευσή της, αναφέρθηκε σε περιστατικά βαριάς σωματικής και ψυχικής κακοποίησης ανηλίκων, τα οποία περιλάμβαναν χειροδικίες, καταναγκαστικές εργασίες και τιμωρητική απομόνωση σε δομές της Κιβωτού σε Βόλο, Αθήνα και Χίο.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στον ρόλο του πατέρα Αντώνιου, ο οποίος, σύμφωνα με την εισαγγελική κρίση, είχε γνώση και έλεγχο των πρακτικών που εφαρμόζονταν. Τονίστηκε ότι αποτελούσε το κεντρικό πρόσωπο της οργάνωσης και ότι οι αποφάσεις για τη λειτουργία της περνούσαν από τον ίδιο.
Η εισαγγελέας ζήτησε την ενοχή του για ηθική αυτουργία σε συγκεκριμένα περιστατικά, επισημαίνοντας ότι είχε πλήρη γνώση της συμπεριφοράς των συγκατηγορουμένων του. Για ορισμένες καταγγελίες που αφορούσαν τη δομή της Χίου, πρότεινε την αθώωση των κατηγορουμένων και την πλήρη απαλλαγή δύο εξ αυτών.
Κατά την αγόρευση έγινε εκτενής αναφορά σε περιστατικό παρατεταμένης απομόνωσης ανηλίκου στη δομή του Άνω Βόλου, το οποίο κρίθηκε ότι προκάλεσε σοβαρό ψυχικό πόνο. Επισημάνθηκε ότι στη λήψη του μέτρου συμμετείχαν στελέχη της δομής και ότι ο πατέρας Αντώνιος είχε γνώση και επιρροή στις αποφάσεις που ελήφθησαν.
Ζητήθηκε επίσης η ενοχή των κατηγορουμένων για περιστατικά ξυλοδαρμού ανηλίκων, καθώς και για απειλή και έκθεση, κατά περίπτωση, βάσει των αποδεικτικών στοιχείων που εξετάστηκαν.
Πρωτοδίκως, ο πατέρας Αντώνιος είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 51 μηνών, ενώ τέσσερις συνεργάτες του είχαν καταδικαστεί σε ποινές από 17 έως 40 μήνες. Σε τρεις περιπτώσεις είχε χορηγηθεί αναστολή, ενώ για τον ίδιο και έναν ακόμη καταδικασθέντα η ποινή είχε μετατραπεί σε χρηματική.
