Επανεμφάνιση Βενιζέλου με φόντο τη σύγκρουση Ανδρουλάκη – Μητσοτάκη και τη ρευστότητα στο ΠΑΣΟΚ
Σε τροχιά ανακατατάξεων φαίνεται να εισέρχεται το πολιτικό σκηνικό, με το όνομα του Ευάγγελου Βενιζέλου να επιστρέφει δυναμικά στις παρασκηνιακές συζητήσεις και ταυτόχρονα να προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ. Η προσωπική του ψυχρή σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, λόγω της μη αξιοποίησής του για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, θεωρείται ευρέως γνωστή — και όχι μόνο για την τελική επιλογή του Κώστα Τασούλα, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο το όνομά του «κάηκε» στα πολιτικά γραφεία. Ο ίδιος εκτιμά ότι διασύρθηκε δημοσίως, καθώς ο πρωθυπουργός άφησε να διαρρεύσει σενάριο εμπλοκής του, για να τον απορρίψει τελικά εντελώς.
Το στοιχείο που τον ενώνει με τον Αντώνη Σαμαρά είναι η κοινή προσέγγιση ως προς την πολιτική μνησικακία: κανείς από τους δύο δεν ξεχνά. Και οι δύο διατηρούν κεντρικό στόχο την αποδυνάμωση του Κυριάκου Μητσοτάκη — ο μεν από τον κεντροαριστερό χώρο, ο δε από τη δεξιά πτέρυγα της ΝΔ. Οι «καυστικές» δημόσιες παρεμβάσεις του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ κατά της κυβέρνησης, με τελευταία την κριτική του για τη διαδικασία σύστασης εξεταστικής επιτροπής, δεν είναι διόλου τυχαίες και εντάσσονται σε ένα πλαίσιο πολιτικής επανενεργοποίησης.
Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Αφενός δέχεται πιέσεις από την παπανδρεϊκή πτέρυγα, η οποία τον κατηγορεί ότι δεν διατηρεί πολιτική ανεξαρτησία και υπονομεύεται εκ των έσω από πρόσωπα που φλερτάρουν με την επιστροφή Τσίπρα ή με σενάρια πολιτικών μεταγραφών όπως του Παύλου Γερουλάνου και του Χάρη Δούκα. Αφετέρου, βρίσκεται σε συνεχή συνεννόηση με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος θεωρείται ο πραγματικός πολιτικός του μέντορας. Ο Ανδρουλάκης του χρωστά μεγάλο μέρος της πολιτικής του ανόδου και φαίνεται διατεθειμένος να του προτείνει τη θέση του επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, επιχειρώντας παράλληλα να του προσφέρει ένα «δέλεαρ» με διπλή διάσταση: από τη μία την πολιτική προοπτική συγκυβέρνησης και από την άλλη έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης, την οποία ο ίδιος ο Βενιζέλος θεωρεί κορυφαίο θεσμικό διακύβευμα.
Μια τέτοια κίνηση, εκτός από την πιθανότητα επιστροφής της εκσυγχρονιστικής πτέρυγας στο ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσε να δώσει πολιτικό βάθος στην υποψηφιότητα του Ανδρουλάκη ως ηγέτη της κεντροαριστεράς και ταυτόχρονα να αποτελέσει ανάχωμα στις πιέσεις για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια ώρα, όμως, αναζωπυρώνει παλιές εντάσεις με την παπανδρεϊκή βάση του κόμματος, η οποία δεν έχει ξεχάσει τον ρόλο του Βενιζέλου στην αποκαθήλωση του Γιώργου Παπανδρέου και τη μετέπειτα πολιτική κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ, που κατέληξε στη δημιουργία του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος, πάντως, κρατά προς το παρόν τα χαρτιά του κλειστά. Λειτουργεί ανεπίσημα σαν υπερπρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, παρεμβαίνοντας σε καίρια ζητήματα χωρίς να επιστρέφει στην ενεργό πολιτική. Ωστόσο, όπως έχει συμβεί και με άλλους πρώην ηγέτες, η πολιτική είναι εθιστική και οι συνθήκες μπορεί να ωθήσουν σε επιστροφή ακόμα και όσους δηλώνουν αποστασιοποιημένοι. Εξάλλου, ο Βενιζέλος διακρίνεται για το έντονο προσωπικό του «υπερεγώ» και δεν κρύβει την άποψη ότι σε περιόδους πολιτικής παρακμής η δική του παρουσία προσδίδει κύρος στο πολιτικό σύστημα.
Το μεγάλο ερωτηματικό είναι αν ο Ανδρουλάκης θα επιμείνει στο σχέδιο συνεργασίας με τον Βενιζέλο ακόμα και αν προκαλέσει εσωκομματικές αντιδράσεις — και κυρίως αν θα θελήσει να επενδύσει πολιτικά σε ένα πρόσωπο που κουβαλά, μαζί με το κύρος, και ένα ισχυρό ιστορικό διχασμού. Σε κάθε περίπτωση, η πιθανότητα επιστροφής του Βενιζέλου στην πρώτη γραμμή, είτε μέσω του Επικρατείας είτε μέσω ευρύτερων σεναρίων συγκυβέρνησης, διαμορφώνει ήδη νέα δυναμική στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και καθιστά τη μάχη για την ηγεμονία στην Κεντροαριστερά πιο ρευστή και απρόβλεπτη από ποτέ.
