Γράφει: ο Ν. Κυριακάκης
Μία καινούργια δημοσκόπηση έφτασε στην αγορά της δημόσιας γνώμης, σαν ακόμη μία συσκευασία φαρμάκου που υπόσχεται ίαση, αλλά προκαλεί παρενέργειες. Η Real Polls, με λογική κινηματογράφου δράσης, δημιούργησε μία αριθμητική συμφωνία από τις 23 έως τις 25 Μαΐου 2026 — τρεις μόνο ημέρες για να καταγράψει την «ψυχή» ενός έθνους. Χίλια εξακόσια εξήντα επτά άτομα μίλησαν, και τώρα λέγεται ότι ξέρουμε τι θέλει η χώρα. Φυσικά. Αν υπολογίσει κανείς ότι η Ελλάδα έχει περίπου 10 εκατομμύρια ενήλικες πολίτες, τότε ναι, μιλήσαμε με το 0,016% του λαού. Είναι σαν να θέλετε να μάθετε τι σκέφτεται ολόκληρη η Αθήνα ρωτώντας τρεις ανθρώπους στη Σταδίου.
Κάπως έτσι, η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να κυριαρχεί με 27,5%. Πρόκειται για ένα ποσοστό που δείχνει μία «σταθερή και ισχυρή πρωτοκαθεδρία» — τα λόγια του κειμένου, όχι δικά μας. Σταθερή; Φυσικά και είναι σταθερή. Στις δημοσκοπήσεις, τα νούμερα δεν κινούνται, γιατί έχουν ήδη αποφασιστεί. Η διαφορά από τη δεύτερη θέση ξεπερνά τις 13 ποσοστιαίες μονάδες — αυτό που λέγεται στην πολιτική «άνετο περιθώριο». Άνετο; Πόσο άνετο είναι κάτι για το οποίο ούτε η ίδια η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να είναι σίγουρη ότι θα διατηρηθεί σε μερικούς μήνες;
Με 14,1% έρχεται το ΕΛΑΣ, ο υπό σύσταση πολιτικός φορέας του Αλέξη Τσίπρα. «Υπό σύσταση»; Αν κάτι είναι υπό σύσταση, πώς έχει ήδη ποσοστιαία στήριξη; Ίσως το ΕΛΑΣ να μοιάζει με ένα κτίριο που ανεγείρεται χωρίς ολοκληρωμένα σχέδια, αλλά κάποιοι έχουν ήδη νοικιάσει δωμάτιο. Ο Τσίπρας, ο άνθρωπος που κάποτε υποσχέθηκε να σαρώσει τη χώρα και στη συνέχεια την εγκατέλειψε για νέες περιπέτειες, τώρα επανεμφανίζεται και βρίσκεται δεύτερος. Είναι σαν ένας ηθοποιός που έπαιξε το δράμα και τώρα παίζει την κωμωδία.
Στην τρίτη θέση βρίσκεται η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, με 11,4%. Αυτή είναι η δυναμική που έχει αναπτύξει το τελευταίο διάστημα, μας λένε. Αν αυτό το ποσοστό θεωρείται δυναμική, τότε πραγματικά ζούμε σε κατάσταση παγώματος. Η Καρυστιανού, που δεν υπήρξε ποτέ πολιτική διασημότητα, εμφανίζεται ξαφνικά στο νέο πολιτικό σκηνικό. Είναι τόσο περίεργο όσο το να δείτε έναν τελείως άγνωστο να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια ταινία που δεν σκοπεύετε να παρακολουθήσετε.
Μετά έρχονται τα υπόλοιπα κόμματα, σαν χορευτές σε έναν δυσάρεστο χορό.
Το ΠΑΣΟΚ, με 8,6%, παλεύει να παραμείνει σχετικό. Αν κάποτε ήταν η αναδυόμενη δύναμη της δεκαετίας του ’80, τώρα είναι απλώς μία ευγενική αναφορά.
Το ΚΚΕ, με 5,1%, συνεχίζει την εκστρατεία του, πάντα στο ίδιο ποσοστό, σαν ένα ρολόι που κόλλησε.
Η Ελληνική Λύση με 4,3%, η Φωνή Λογικής με 3,9% και η Πλεύση Ελευθερίας με 3,7% είναι απλώς ποσοστά που αποτυπώνουν ανθρώπους οι οποίοι δεν ήταν σίγουροι τι να ψηφίσουν.
Τα υπόλοιπα; ΣΥΡΙΖΑ με 1,2%, ΜέΡΑ25 με 1,5%, Νέα Αριστερά με 0,5%, Σπαρτιάτες με 0,3%. Αυτή είναι η ιστορία ενός πολιτικού συστήματος που κρέμεται από ένα νήμα.
Εννέα τοις εκατό αναποφάσιστοι. Έτσι απλά. Ο ένας στους δέκα πολίτες που ρωτήθηκαν δεν ήξερε τι θέλει. Και αυτό δεν είναι κακό· είναι φυσιολογικό. Στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση, όμως, οι αναποφάσιστοι δεν θεωρούνται σημαντικοί. Θα κατανεμηθούν μιλιμετρικά ανάμεσα στα κόμματα, σύμφωνα με κάποιο προκαθορισμένο σχέδιο, και, ναι, τα νούμερα θα αλλάξουν. Η Νέα Δημοκρατία θα ανέβει στο 29,1%, το ΕΛΑΣ στο 16,1%, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» στο 13,1%. Μαγεία του αριθμητικού συστήματος.
Στη δημοσκόπηση αυτή, μας λένε ότι υπάρχει ένα «ρευστό περιβάλλον, όπου οι πολίτες αναζητούν εναλλακτικές επιλογές». Ρευστό; Ίσως δεν είναι η σωστή λέξη. Θα μπορούσε να είναι «χαοτικό», «συγκεχυμένο» ή ακόμη και «απελπισμένο». Αλλά το «ρευστό» έχει μια πιο πολιτισμένη χροιά. Οι πολίτες δεν αναζητούν εναλλακτικές· απλώς δεν είναι ικανοποιημένοι με τις υπάρχουσες. Και καθώς ψάχνουν, κάθε δημοσκόπηση τους δίνει διαφορετική απάντηση.
Στο τέλος της ημέρας, αυτό που έχουμε είναι 1.667 άτομα που μίλησαν για τρεις ημέρες του Μαΐου 2026. Αυτό θεωρείται η «αντιπροσωπευτική εικόνα της κοινής γνώμης». Είναι σαν να λέτε ότι ένα ποτήρι νερό αντιπροσωπεύει ολόκληρο τον ωκεανό. Ίσως έχει τα ίδια άλατα, ίσως έχει παρόμοια θερμοκρασία, αλλά δεν έχει τις θύελλες, τα ρεύματα, τα βάθη και τις αβύσσους.
Η δημοσκόπηση αυτή δεν είναι κακή· είναι απλώς ένα ακόμη πακέτο δεδομένων σε ένα σύστημα που προσπαθεί να προβλέψει το απρόβλεπτο. Στο τέλος, η μόνη δημοσκόπηση που έχει πραγματική σημασία είναι αυτή που γίνεται στις εκλογές. Μέχρι τότε, όλα τα άλλα είναι απλώς ένας θορυβώδης χορός στο σκοτάδι.
Και στο σκοτάδι, όλοι οι αριθμοί φαίνονται ίδιοι.
