Ανησυχία στη Φαρκαδόνα για τη μεταφορά μεταναστών σε δομή με πλημμυροπαθείς
Έντονη ανησυχία έχει προκαλέσει σε κατοίκους και φορείς στη Φαρκαδόνα Τρικάλων και ευρύτερα της Θεσσαλίας η πρόθεση του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου να μεταφέρει 300 μετανάστες στη δομή φιλοξενίας Κουτσοχέρου, όπου ήδη διαμένουν 28 οικογένειες Ελλήνων πολιτών που επλήγησαν από την καταστροφική κακοκαιρία “Daniel”.
Η πληροφορία περί ενδεχόμενης μετακίνησης μεταναστών –κυρίως νεαρών ανδρών από την Κρήτη– στην εν λόγω δομή έχει προκαλέσει αναστάτωση σε τοπικό επίπεδο, καθώς εκφράζονται φόβοι για συγκατοίκηση σε μη κατάλληλες συνθήκες, ενώ τίθενται ζητήματα ασφάλειας, φρούρησης και διαχείρισης της συμβίωσης σε έναν ευαίσθητο χώρο φιλοξενίας.
Ο δήμαρχος Φαρκαδόνας, κ. Σπυρίδων Αγνάντης, σε δήλωσή του στο Open TV εξέφρασε ευθέως την έντονη επιφύλαξή του:
«Πρέπει οι δικοί μας να φύγουν γιατί θα φιλοξενηθούν κάποιοι άλλοι άνθρωποι. Θέλουμε γραπτώς από τον κ. υπουργό να μας απαντήσει. Θέλουμε να ξέρουμε ότι οι δικοί μας άνθρωποι δεν θα ενοχληθούν από αυτή την κατάσταση.»
Σε απάντηση των αντιδράσεων, πηγές του Υπουργείου Μετανάστευσης διέρρευσαν ότι δεν πρόκειται να απομακρυνθεί κανείς από τους πλημμυροπαθείς που διαμένουν στη δομή Κουτσοχέρου. Τόνισαν πως:
«Οι Έλληνες πολίτες που επλήγησαν από τη θεομηνία και βρήκαν προσωρινό καταφύγιο στη δομή θα συνεχίσουν να διαμένουν εκεί για όσο χρόνο χρειαστεί, ανεξάρτητα από τον ευρύτερο σχεδιασμό που αφορά στην εφαρμογή της πρόσφατης τροπολογίας για την κράτηση παράνομων μεταναστών.»
Ωστόσο, δεν υπήρξε επίσημη διάψευση του σχεδιασμού μεταφοράς μεταναστών στη δομή, γεγονός που εντείνει τις επιφυλάξεις.
Οι αντιδράσεις των κατοίκων εστιάζουν κυρίως στα εξής:
Η συνύπαρξη πλημμυροπαθών οικογενειών, με γυναίκες και παιδιά, με μετανάστες νεαρής ηλικίας δημιουργεί αίσθημα ανασφάλειας.
Απουσιάζει, όπως καταγγέλλεται, σαφής σχεδιασμός για τη φρούρηση και τη διαχείριση της δομής.
Υπάρχουν φόβοι για έλλειψη χωρητικότητας, υποδομών και κατάλληλων συνθηκών διαμονής.
Η επιλεγείσα «ανώνυμη» επικοινωνιακή στρατηγική του Υπουργείου μέσω «κύκλων» θεωρείται από πολλούς ως έλλειψη διαφάνειας.
Το θέμα επαναφέρει στο προσκήνιο και το Προεδρικό Διάταγμα που εγκρίθηκε προσφάτως και προβλέπει τη δυνατότητα δημιουργίας δομών φιλοξενίας μεταναστών ακόμη και σε οικισμούς με πληθυσμό κάτω των 2.000 κατοίκων. Ο σχεδιασμός αυτός, σύμφωνα με επικριτές του, θα μπορούσε θεωρητικά να οδηγήσει στη διασπορά έως και 1,6 εκατ. μεταναστών σε αγροτικές περιοχές, μεταβάλλοντας τη δημογραφική σύνθεση και την κοινωνική συνοχή σε μεγάλο μέρος της ελληνικής υπαίθρου.
Το ζήτημα αναδεικνύει ευρύτερα ερωτήματα:
Ποιος έχει προτεραιότητα στη χρήση κρατικών δομών φιλοξενίας; Οι Έλληνες πληγέντες ή οι αιτούντες άσυλο;
Πώς διασφαλίζεται η ανθρώπινη μεταχείριση και των δύο ομάδων, χωρίς κοινωνικές εντάσεις;
Ποια είναι η διαχειριστική ικανότητα του κράτους σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής κόπωσης και περιορισμένων πόρων;
Η υπόθεση της δομής στο Κουτσόχερο αναδεικνύει την ανάγκη για σαφείς, δημόσιες και δεσμευτικές τοποθετήσεις από τα αρμόδια υπουργεία, καθώς και για προγραμματισμό με κοινωνική ευαισθησία. Η διαχείριση της μεταναστευτικής πολιτικής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο ως επιχειρησιακό ζήτημα, αλλά απαιτεί διάλογο με τις τοπικές κοινωνίες και σεβασμό στις ανάγκες όλων των ευάλωτων ομάδων.
