Από καθαρή τύχη δεν τραυματίστηκαν μαθητές και εκπαιδευτικοί στο Γαλάτσι, όταν σοβάδες αποκολλήθηκαν και κατέρρευσαν από την οροφή σχολικής αίθουσας στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Γαλατσίου. Το περιστατικό σημειώθηκε μέσα στο Σαββατοκύριακο, γεγονός που αποδείχθηκε σωτήριο. Αν είχε συμβεί σε ώρα μαθήματος, το ενδεχόμενο σοβαρού τραυματισμού –ακόμη και χειρότερης κατάληξης– θα ήταν απολύτως υπαρκτό.
Οι εικόνες από την αίθουσα πληροφορικής είναι αποκαλυπτικές: τμήματα σοβά έχουν πέσει δίπλα στην έδρα του δασκάλου και πάνω σε θρανία, δηλαδή ακριβώς στα σημεία όπου καθημερινά κάθονται και κινούνται παιδιά. Δεν πρόκειται για έναν αποθηκευτικό ή ανενεργό χώρο, αλλά για αίθουσα κανονικής διδασκαλίας, σε ένα σχολείο που λειτουργεί καθημερινά και φιλοξενεί δεκάδες μαθητές.
Το περιστατικό έγινε αντιληπτό το πρωί της Δευτέρας από την καθαρίστρια του σχολείου, η οποία ειδοποίησε άμεσα τους εκπαιδευτικούς. Εκείνοι με τη σειρά τους ενημέρωσαν τον Δήμο, με συνεργεία να σπεύδουν στο σημείο. Κατά τον έλεγχο, διαπιστώθηκε κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: στην ίδια αίθουσα υπήρχε και δεύτερο σημείο της οροφής, εμφανώς επιβαρυμένο, το οποίο –σύμφωνα με τους τεχνικούς– θα κατέρρεε «από μέρα σε μέρα».
Το συμβάν αυτό δεν αντιμετωπίστηκε από τους γονείς ως ένα μεμονωμένο ατύχημα. Η Ένωση Γονέων και Κηδεμόνων Γαλατσίου μίλησε ανοιχτά για «συνέπειες της απουσίας των αρμοδίων για τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων» και κατήγγειλε ευθέως την αδιαφορία της δημοτικής αρχής απέναντι στην ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών. Όπως επισημαίνει, ο Σύλλογος Γονέων του σχολείου είχε εγκαίρως αναδείξει τα προβλήματα και είχε ζητήσει την άμεση παρέμβαση των δημοτικών υπηρεσιών. Παρ’ όλα αυτά, οι παρεμβάσεις που έγιναν ήταν αποσπασματικές και, όπως αποδείχθηκε, ανεπαρκείς.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο γεγονός ότι δεν πραγματοποιήθηκε ουσιαστικός έλεγχος των οροφών, παρά το ότι υπήρχαν εμφανή «φουσκώματα» στον σοβά – ένα κλασικό προειδοποιητικό σημάδι επικείμενης αποκόλλησης. «Δεν είναι η πρώτη φορά που διαπιστώνουμε την πλημμελή συντήρηση των σχολικών κτιρίων στον Δήμο μας», σημειώνεται χαρακτηριστικά, με τους γονείς να τονίζουν ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο ένα σχολείο, αλλά έχει γενικευμένα χαρακτηριστικά.
Μιλώντας στην ΕΡΤ, ο Σπυρίδων Χόρτης, μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, ήταν ξεκάθαρος: «Μας έσωσε η τύχη. Ήταν Σαββατοκύριακο. Αν γινόταν σε ώρα μαθήματος, σήμερα θα μιλούσαμε για τραυματισμένα παιδιά». Υπενθύμισε μάλιστα ότι παρόμοια περιστατικά έχουν καταγραφεί και σε άλλα σχολεία της χώρας, αναφέροντας πρόσφατο συμβάν στο Πόρτο Ράφτη, όπου παιδί τραυματίστηκε από πτώση τμήματος οροφής.
Ο ίδιος υπογράμμισε ότι το συγκεκριμένο σχολείο είναι παλαιό και, ως εκ τούτου, απαιτεί συστηματικούς προληπτικούς ελέγχους και όχι παρεμβάσεις «εκ των υστέρων». «Ο έλεγχος γίνεται αφού συμβεί το κακό. Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος», ανέφερε, περιγράφοντας μια χρόνια παθογένεια της σχολικής στέγης.
Ανάλογη είναι και η θέση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι ξεκαθαρίζουν ότι δεν είναι τεχνικοί για να αξιολογούν τη στατικότητα και την καταλληλότητα των κτιρίων. Όπως τονίζουν, η ευθύνη για την ασφάλεια των σχολείων ανήκει αποκλειστικά στον Δήμο και στο κράτος, τα οποία οφείλουν να πραγματοποιούν τακτικούς και ουσιαστικούς ελέγχους. Υπομνήματα έχουν σταλεί επανειλημμένα, προειδοποιήσεις έχουν γίνει, όμως το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: παρεμβάσεις αποσπασματικές και ανεπαρκείς.
Η Ένωση Γονέων συνδέει ευθέως την κατάσταση αυτή με τη χρόνια υποχρηματοδότηση της Παιδείας. Όπως επισημαίνει, τα κρατικά έσοδα από τη φορολογία αυξάνονται και υπερβαίνουν τους στόχους, ωστόσο οι πόροι κατευθύνονται αλλού – όχι στη συντήρηση των σχολείων. Ζητά άμεσους ελέγχους από μηχανικούς, τακτική παρακολούθηση όλων των σχολικών συγκροτημάτων και άμεση διάθεση κονδυλίων που, αν και έχουν προβλεφθεί σε προηγούμενους προϋπολογισμούς, μεταφέρονται κάθε χρόνο ως «ανεκτέλεστα».
Το περιστατικό στο Γαλάτσι δεν είναι απλώς ένα ακόμη «καμπανάκι». Είναι μια ωμή υπενθύμιση ότι η ασφάλεια χιλιάδων παιδιών στα σχολεία εξαρτάται συχνά από την τύχη και όχι από οργανωμένη πρόληψη. Το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν είναι αν θα πέσει ο επόμενος σοβάς, αλλά αν η πολιτεία θα αναλάβει τις ευθύνες της πριν η τύχη πάψει να είναι σύμμαχος.
