Η ελληνική πολιτική σκηνή θυμίζει ολοένα και περισσότερο μια κακοστημένη παράσταση, όπου οι πρωταγωνιστές αλλάζουν κοστούμια αλλά το σενάριο παραμένει το ίδιο: διαπλοκή, κυνισμός και μια παροιμιώδης έλλειψη τσίπας. Τα «πρόσωπα» των πολιτικών μας δεν είναι παρά προσεκτικά φιλοτεχνημένες μάσκες, σχεδιασμένες να εκπέμπουν μια επίπλαστη σοβαρότητα, ενώ πίσω από αυτές κρύβεται η μοναδική τους αληθινή επιδίωξη: η αυτοσυντήρηση και η νομή της εξουσίας.
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σκανδάλων που σε οποιαδήποτε άλλη ευνοούμενη χώρα θα είχαν οδηγήσει σε μαζικές παραιτήσεις και πολιτικό εξοστρακισμό. Στην Ελλάδα, όμως, η έννοια της πολιτικής αξιοπρέπειας μοιάζει με ανέκδοτο. Αντί για ανάληψη ευθύνης, βλέπουμε μια αλαζονική οχύρωση πίσω από ξύλινα λόγια και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Δεν πτοούνται, γιατί έχουν μάθει να επιβιώνουν μέσα στον βούρκο, μετατρέποντας την ηθική κατάπτωση σε «κανονικότητα».
Η στρατηγική του φόβου και η παγίδα της υπακοής
Γιατί όμως αυτό το σύστημα παραμένει αλώβητο; Η απάντηση κρύβεται στη σχέση εξάρτησης και φόβου που έχουν καλλιεργήσει μεθοδικά. Οι πολιτικοί μας βασίζονται σε μια κοινωνία που, κουρασμένη από τις αλλεπάλληλες κρίσεις, έχει διολισθήσει στην παθητικότητα και την υπακοή. Το πιο τραγικό είναι πως ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού εξακολουθεί να τους πιστεύει, εγκλωβισμένο σε παρωχημένες κομματικές γραμμές ή στην ελπίδα ενός προσωπικού βολέματος.
Η στρατηγική τους είναι απλή αλλά αποτελεσματική: ο εκφοβισμός. Σε μια χώρα που πλήττεται ανεπανόρθωτα από την ακρίβεια που καλπάζει, την ανεργία που μεταμφιέζεται σε υποαπασχόληση και την εξοντωτική φορολογία, οι κυβερνώντες χρησιμοποιούν την ανασφάλεια ως όπλο. Αντί να λύσουν τα προβλήματα, τρομοκρατούν τον λαό με το «χειρότερο» που μπορεί να έρθει, ώστε να τον κρατούν σε καταστολή. Φοβούνται, βλέπετε, και οι ίδιοι: φοβούνται τη στιγμή που ο πολίτης θα σταματήσει να κοιτάζει τη σκιά του και θα ορθώσει το ανάστημά του.
Η διαπλοκή ως DNA και η αντοχη του λαού
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πρόσκαιρο, είναι δομικό. Η διαπλοκή έχει ποτίσει το DNA του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας έναν κλειστό κύκλο συμφερόντων που αδιαφορεί πλήρως για τις ανάγκες του πολίτη. Το «ενδιαφέρον» τους για τον λαό εξαντλείται στις προεκλογικές περιόδους, ενώ τον υπόλοιπο καιρό η μόνη τους αγωνία είναι να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια πίσω από τις κλειστές πόρτες των γραφείων τους.
Η Ελλάδα έχει πληγεί σε σημείο που οι αντοχές της δοκιμάζονται οριακά. Η κοινωνική συνοχή διαρρηγνύεται, και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει καταρρακωθεί. Όσο η πολιτική ηγεσία επενδύει στη λήθη και την άγνοια, τόσο η χώρα θα βυθίζεται. Η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τους, γιατί η αλήθεια απαιτεί δράση, ρήξη και, τελικά, κάθαρση. Το ερώτημα δεν είναι πλέον «ποιοι είναι αυτοί», αλλά «μέχρι πότε εμείς θα τους επιτρέπουμε να φορούν αυτές τις μάσκες».
