Κατ’ ομολογία Λαβρόφ η Μόσχα όπλισε τον Κεμάλ – η Ελλάδα μέτρησε νεκρούς

Σε μια δήλωση με βαρύ ιστορικό φορτίο και σαφές πολιτικό μήνυμα προς την Άγκυρα, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ υπενθύμισε δημοσίως τον καθοριστικό ρόλο της Σοβιετικής Ρωσίας στον εξοπλισμό του κεμαλικού κινήματος το 1921. Μιλώντας στο τουρκικό δίκτυο TGRT, και μάλιστα σε ημέρα υψηλού συμβολισμού για την τουρκική εθνική αφήγηση, ο Λαβρόφ δεν περιορίστηκε σε διπλωματικές φιλοφρονήσεις. Αντίθετα, προχώρησε σε ωμή ιστορική υπενθύμιση: όπλα, πυρομαχικά και χρυσός παραδόθηκαν από τη Μόσχα στην υπό διαμόρφωση κεμαλική Τουρκία, συμβάλλοντας καθοριστικά στη στρατιωτική της επικράτηση.

Ο Ρώσος ΥΠΕΞ αναφέρθηκε στην 105η επέτειο από την αναγνώριση της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης από τη Σοβιετική Ρωσία, υπογραμμίζοντας ότι, πέρα από τη διπλωματική στήριξη, υπήρξε και απτή υλική ενίσχυση. Όπως τόνισε, αυτό το «ένδοξο κεφάλαιο στρατηγικής συνεργασίας» αποτελεί μέρος της κοινής μνήμης Ρωσίας και Τουρκίας. Μνήμη επιλεκτική, αλλά απολύτως σαφής ως προς τους αποδέκτες της.

Η παρέμβαση αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη στην Αθήνα. Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, αναδεικνύοντας τις δηλώσεις Λαβρόφ, επανέφερε στο δημόσιο πεδίο μια ιστορική αλήθεια που συχνά αποσιωπάται στον βωμό της γεωπολιτικής σκοπιμότητας. Με δηκτικό σχόλιο, υπενθύμισε ότι ο εξοπλισμός του κεμαλικού στρατού από τη Σοβιετική Ρωσία προηγήθηκε άμεσα της Μικρασιατικής Καταστροφής, της μεγαλύτερης εθνικής τραγωδίας του νεότερου ελληνισμού. «Σας ευχαριστούμε, δεν το ξεχνάμε», έγραψε χαρακτηριστικά, συμπυκνώνοντας σε μία φράση έναν αιώνα ιστορικής μνήμης και πικρής εμπειρίας.

Εδώ ο Ρώσος ΥΠΕΞ αναγνωρίζει επισήμως και υπερηφανεύεται μάλιστα για το ότι πριν από 105 χρόνια, δηλαδή το 1921, η ΕΣΣΔ όχι μόνον αναγνώρισε την Τουρκική Εθνοσυνέλευση δηλ την Τουρκία του Κεμάλ, αλλά ότι την εξόπλισε με πολλά όπλα. Ενα χρόνο μετά με αυτή την αποστολή των όπλων… https://t.co/uj91HMvY4K

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) January 31, 2026

Η δημόσια αυτή ανταλλαγή δεν αφορά απλώς το παρελθόν. Αποκαλύπτει τη βαθιά συνέχεια των ρωσοτουρκικών σχέσεων, πέρα από ιδεολογίες, καθεστώτα και διεθνείς συμμαχίες, και φωτίζει με σκληρό τρόπο το πώς οι μεγάλες δυνάμεις οικοδομούν «στρατηγικές συνεργασίες» πάνω στα ερείπια τρίτων. Για την Ελλάδα, η υπενθύμιση αυτή δεν είναι ιστορική λεπτομέρεια· είναι υπόμνηση ότι στη γεωπολιτική σκακιέρα, η μνήμη δεν είναι πολυτέλεια — είναι όρος επιβίωσης.