Ούτε οι μετρήσεις της κοινής γνώμης ούτε οι επικοινωνιακοί χειρισμοί δείχνουν ικανοί να εκτονώσουν το κλίμα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, με την ένταση να παραμένει σε υψηλά επίπεδα και τη συζήτηση να αποκτά ολοένα πιο συγκρουσιακά χαρακτηριστικά. Οι εσωκομματικές ισορροπίες περνούν μια ακόμη δοκιμασία, έχοντας εγκαταλείψει οριστικά τη σφαίρα των χαμηλόφωνων σχολίων και εισερχόμενες σε περίοδο ανοιχτών αντιπαραθέσεων. Η δημόσια παρέμβαση του βουλευτή Μακάριου Λαζαρίδη, με αιχμές για στελέχη που κινούνται με προσωπικές επιδιώξεις σε κρίσιμη συγκυρία, λειτούργησε ως καταλύτης σε ένα ήδη φορτισμένο περιβάλλον. Στους διαδρόμους της παράταξης η επίκληση της «ενότητας» επανέρχεται διαρκώς, περισσότερο ως καμπανάκι συναγερμού και λιγότερο ως αυτονόητη συνθήκη, ιδίως υπό το βάρος παρεμβάσεων και τοποθετήσεων των δύο πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά.
Στο επίκεντρο της εσωτερικής δίνης βρίσκεται ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας. Οι αναφορές του στο «DNA της Νέας Δημοκρατίας» και η δημόσια αποτίμηση των δημοσκοπικών επιδόσεων του κόμματος προκάλεσαν πολλαπλές αναγνώσεις. Στελέχη ερμήνευσαν τις δηλώσεις του ως σαφή διαφοροποίηση από τη στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου και ως διατύπωση πολιτικής ταυτότητας ενόψει Συνεδρίου. Η τοποθέτηση για την πορεία της παράταξης άνοιξε ευθέως τη συζήτηση για τον προσανατολισμό της επόμενης περιόδου, με ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω της διαχρονικής του επικοινωνίας με τους Καραμανλή και Σαμαρά, πρόσωπα που εξακολουθούν να διαθέτουν επιρροή σε τμήματα της κομματικής βάσης.
Από την πλευρά του, το Μέγαρο Μαξίμου επέλεξε αυτή τη φορά σαφή και άμεση αντίδραση. Πέραν του Μακάριου Λαζαρίδη, δημόσιες τοποθετήσεις πραγματοποίησαν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, στέλνοντας μήνυμα ότι η κυβερνητική γραμμή παραμένει αδιαπραγμάτευτη και ότι αιχμές περί απομάκρυνσης από τις ιδρυτικές αρχές δεν γίνονται ανεκτές. Η ένταση των απαντήσεων ενίσχυσε την αίσθηση πως οι εσωτερικές διεργασίες έχουν ήδη εισέλθει σε φάση ευθείας αντιπαράθεσης.
Στη συζήτηση για την επόμενη ημέρα, ο Νίκος Δένδιας καταγράφεται ως κεντρικός πόλος, με πολλούς να τον τοποθετούν στην πρώτη γραμμή της διαδοχολογίας. Η κίνησή του να θέσει ζητήματα στρατηγικής ανέβασε το θερμόμετρο και επανέφερε στο προσκήνιο τα σενάρια για την επόμενη ηγετική γενιά. Ο Κωστής Χατζηδάκης εμφανίζεται ως σταθερός εκφραστής της κυβερνητικής συνέχειας, στοιχείο που του προσδίδει θεσμικό βάρος, ενώ παράλληλα τον συνδέει άμεσα με τη φθορά της διακυβέρνησης. Η ισορροπία ανάμεσα στη θεσμική εμπειρία και την πολιτική αντοχή αναδεικνύεται σε κρίσιμο παράγοντα στη διαμόρφωση συσχετισμών.
Στο παρασκήνιο ενισχύεται και η παρουσία του Κυριάκου Πιερρακάκη, ο οποίος διατηρεί χαμηλούς τόνους και καλλιεργεί προφίλ ανανέωσης και τεχνοκρατικής αποτελεσματικότητας. Η εκλογή του στην προεδρία του Eurogroup ενίσχυσε το διεθνές του αποτύπωμα και τροφοδότησε συζητήσεις για ενδεχόμενη ενεργότερη συμμετοχή του στις εσωκομματικές εξελίξεις. Ενδεχόμενη εμπλοκή του θα αναδιαμόρφωνε τις ισορροπίες, με αρκετούς να προεξοφλούν μια αναμέτρηση υψηλού συμβολισμού ανάμεσα στον Δένδια και τον Πιερρακάκη, ως έκφραση διαφορετικών προσεγγίσεων για την πορεία της παράταξης.
Πιο αιχμηρή παραμένει η στάση του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος κινείται με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό και ενισχυμένη δημόσια παρουσία. Με παρεμβάσεις που στοχεύουν ευθέως στον Νίκο Δένδια, επιχειρεί να αναδιατάξει τους όρους της συζήτησης και να διαμορφώσει διακριτό πολιτικό στίγμα. Η ρητορική του απευθύνεται σε συγκεκριμένα ακροατήρια και δημιουργεί νέα δεδομένα στις εσωτερικές ισορροπίες, όπως καταγράφηκε και σε πρόσφατες αντιπαραθέσεις με αφορμή το Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας. Παράλληλα, ο Βασίλης Κικίλιας ακολουθεί τακτική διακριτικής κινητικότητας, επενδύοντας σε δίκτυα στήριξης και επιλέγοντας μετρημένες τοποθετήσεις, στρατηγική που αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε περιβάλλον έντονου ανταγωνισμού.
Το επικείμενο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας αποκτά έτσι χαρακτήρα κομβικής αναμέτρησης. Η διαδικασία αναμένεται να λειτουργήσει ως πεδίο αποτύπωσης συσχετισμών και ως δοκιμασία πολιτικής επιρροής, με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη φάση της παράταξης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί τον κεντρικό ρόλο, ωστόσο η δημόσια συζήτηση για την επόμενη ημέρα έχει ήδη εγγραφεί στην πολιτική ατζέντα. Σε κόμματα εξουσίας, η στιγμή που ανοίγει ο διάλογος για τη διαδοχή σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο εσωτερικών ζυμώσεων. Η αναμέτρηση των κορυφαίων στελεχών εξελίσσεται σε σύγκρουση στρατηγικών επιλογών και πολιτικών φιλοδοξιών, με το πολιτικό θερμόμετρο να ανεβαίνει όσο πλησιάζει το Συνέδριο και την τελική κρίση να μετατίθεται στην ετυμηγορία της κάλπης.
