Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τη φρενίτιδα που επικρατεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον υβριδικό πόλεμο που επιχειρεί να οργανώσει η Άγκυρα κατά της Ελλάδος στη Θράκη. Με επισκέψεις στελεχών ακραίων κομμάτων που προσπαθούν να ανακαλύψουν και να εξάγουν το έμπειρο στις προκλήσεις τοπικό πληθυσμό. Με χειρονομίες όπως η έπαρση της σημαίας των «Γκρίζων Λύκων» στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης. Με βίντεο Σαπών Νομού Ροδόπης επίσης στο οποίο «εγκαινιάζονται» να διαδηλώνουν χιλιάδες μουσουλμάνοι με τη σημαία του αυτόνομου κράτους της Θράκης ανεξαρτήτως. Με δηλώσεις τού ίδιου του Τούρκου προέδρου περί «τουρκικής μειονότητας».
Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Κάθε έξαρση αλλάζει. Ό,τι δηλαδή κάναμε κάτι από λάθος εμείς που πρέπει να επανέλθει, αλλά γιατί κάτι αλλάζει ριζικά μέσα στη νεολαία της μειονότητας, η οποία σταδιακά «γυρίζει με τακτ τις πλάτες της» στους μηχανισμούς του τουρκικού προξενείου στη Θράκη. Συμβαίνουν τρία ταυτόχρονα:
Το πρώτο είναι οι πρόσφατες του χρόνου μειονότητα καταλαβαίνει τα ευεργετήματα της ιδιότητας του Ευρωπαίου πολίτη με ελληνικό διαβατήριο. Οι μειονοτικοί Έλληνες πολίτες του μουσουλμανικού στοιχείου είναι ίσως οι πλέον ωφελημένοι από τα επιδόματα και τα ισχυρότερα νομικά δικαιώματα που δοκιμασμένα τους παρέχει η Ευρώπη. Βλέπουν τους Τούρκους πολίτες που επισκέπτονται κάθε Σαββατοκύριακο για αγορές στην Αλεξανδρούπολη και την Κομοτηνή να αγοράζουν φθηνά παγωτά στα Jumbo, φθηνά ρούχα στα Zara και φθηνά καύσιμα, ενώ στην Τουρκία τρεις φορές πιο ακριβά τα πληρώνουν όλα. Αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που, παρά τα προβλήματά της, προσφέρει προοπτική και σταθερότητα.
Η Τουρκία παίζει και γεωπολιτικά, αλλά ένα μεγάλο τμήμα της νεολαίας της μειονότητας έχει άλλες στοχεύσεις. Οι Έλληνες μουσουλμάνοι καταλαβαίνουν πως εύκολα τα ταξίδια στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με την ταυτότητα ή το διαβατήριο του Έλληνα πολίτη. Χωρίς βίζα, διασυνοριακοί έλεγχοι και πολιτικά μίγματα της Συνθήκης Σένγκεν. Η ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη στον κόσμο της ρευστότητας εκτιμάται και αναγνωρίζεται από τους νέους της μειονότητας.
Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή που έχει έρθει είναι η χαλάρωση των δεσμών με το τουρκικό κράτος. Η νεολαία της μειονότητας δεν επιθυμεί ούτε πάνω ούτε κάτω από το κεφάλι το τουρκικό προξενείο. Δεν θέλει πάνω από το κεφάλι τον πρόξενο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο βουλευτής Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ και τέως της Ν.Δ. Ιλχάν Αχμέτ, ο οποίος καταψήφισε νωρίτερα τον πρόσφατο νόμο για τα ιεροδιδασκαλεία, δέχθηκε πιέσεις και επικρίσεις. Μαζί με τον πρώην υπουργό της Ν.Δ. Ευριπίδη Στυλιανίδη. Και εδώ οι ισορροπίες είναι λεπτές.
Ριζικές αλλαγές
Η καθημερινή παρακολούθηση των «νέων» της μειονότητας από το διαρκές ριζικό «αίτημα» και η ενημέρωση της νεολαίας για πολιτικές αντιλήψεις του Τούρκου προέδρου Λουί σκέπτονται μία γενιά που μεγάλωσε μέσα στα χρόνια της ευημερίας στην Ελλάδα. Κάτι που επηρεάζει διαφορετικά και το οικονομικό μας σύστημα. Ενώ έως το 2017 το Κοράνι και το τεφσέρι διδάσκονταν χωρίς να υπάρχει άλλος έλεγχος (διαζύγια, κληρονομιές, επιμέλειες κ.λπ.), από το 2017 που δόθηκε ελεύθερο δικαίωμα στη μειονότητα να επιλέγει μεταξύ του ελληνικού αστικού κώδικα και του ισλαμικού νόμου της σαρία το τοπίο άλλαξε ριζικά.
Οι μουφτήδες και περιοδεύοντες πηγαίνουν στα ελληνικά δικαστήρια για να πάρουν διαζύγιο σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα. Η επιλογή των θρησκευτικών λειτουργών της μειονότητας αποτελεί επίσης αντικείμενο αντιπαράθεσης. Το τουρκικό προξενείο διαμαρτυρήθηκε για τον διορισμό ιεροδιδασκάλων που αποφοίτησαν από το Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Ο τούρκος υπουργός Παιδείας διαμαρτυρήθηκε στον ομόλογό του Σοφία Ζαχαράκη για το «λουκέτο» σε μειονοτικά σχολεία όπου φοιτούσαν ελάχιστοι μαθητές.
Καταληκτικά: Υπάρχει αισιόδοξο φως στη Θράκη. Η νέα γενιά της μειονότητας δείχνει να είναι ένα βήμα μπροστά απ’ όλους. Ας μην προσπαθήσει να την καπελώσει κανένας. Ούτε πανηγυρίζουν που πήρε τη ζωή στα χέρια της. Μπορεί μόνο η ίδια να φέρει την αλλαγή.
του Μανώλη Κοττάκη
