Η αποδόμηση των Χριστουγέννων στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας
Κάθε χρόνο κατά την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων, γινόμαστε δέκτες αμέτρητων μηνυμάτων – άμεσων και έμμεσων – που συχνά μας αποπροσανατολίζουν παρά μας προετοιμάζουν για το πραγματικό «πνεύμα» των ημερών. Εδώ και δεκαετίες, με σταθερά και μεθοδικά βήματα, εξελίσσεται η αποδόμηση αυτής της γιορτής, την οποία διάφορα συμφέροντα προσπαθούν να μεταλλάξουν, μετατρέποντάς την από μια αυθεντικά θρησκευτική εορτή σε μια φιέστα αχαλίνωτης κατανάλωσης, άνεσης και επιφανειακής απόλαυσης.
Το εκκλησιαστικό πνεύμα των Χριστουγέννων, με την εγκράτεια, την πνευματική προετοιμασία και την προσμονή της σωτηρίας μέσω της Ενανθρώπησης του Χριστού, παραμερίζεται από το θελκτικό και υπερβολικό πέρασμα του Σάντα Κλάους, της Coca Cola – που ουδεμία σχέση έχει με τον Άγιο Βασίλη ή τον Άγιο Νικόλαο των Δυτικών – με το χαμόγελο και τα «καλούδια» στον σάκο του. Μόνο που αυτά τα «καλούδια» δεν προσφέρουν τη μεθεκτική εμπειρία της Θείας Χάρης ή τη σωτηρία της ψυχής, αλλά αντίθετα υπονομεύουν την ουσία της, κλείνοντας τον άνθρωπο στην καθημερινότητα και το πρόσκαιρο, ενώ απομακρύνουν το υπερουράνιο.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχει προστεθεί και η επιρροή της «πολιτικής ορθότητας». Η τάση αυτή, επηρεασμένη από τη νέα αντίληψη της «συμπερίληψης» και της «ανοχής» στη διαφορετικότητα, φτάνει στο σημείο να δικαιολογεί κάθε παρέκκλιση από την παράδοση και να υιοθετεί παραδοξότητες. Η αντίληψη αυτή έχει πλέον φτάσει σε τέτοιες διαστάσεις που τείνει να εξελιχθεί σε φονταμενταλισμό, υπό την πίεση ενός υποκριτικού και ακραίου δικαιωματισμού, που καταγγέλλει τάχα την ξενοφοβία, την ομοφοβία και άλλες υποτιθέμενες φοβίες.
Για παράδειγμα, η «πολιτική ορθότητα» έχει αντικαταστήσει την ευχή «Καλά Χριστούγεννα» με το «Καλές γιορτές» και το «Merry Christmas» με το «Happy Holidays» ή, το χειρότερο, με το «Merry Xmas». Στο τελευταίο, διερωτώμαι αν έχουμε αναρωτηθεί ποτέ τι ακριβώς σημαίνει αυτή η ευχή ή αν την έχουμε αποδεχτεί αμάσητη, όπως τόσα άλλα. Τι κρύβει το «Xmas» και τι σχέση έχει με τον Ιησού Χριστό, τον Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου; Μάλλον καμία.
Και αν ήταν μόνο αυτό, ίσως να μην μας ανησυχούσε. Η πραγματική πονηριά κρύβεται στη σημειολογία του «Xmas», το οποίο παρουσιάζεται ως συντομογραφία του Christmas, ενώ στην πραγματικότητα απομακρύνει κάθε αναφορά στον Χριστό. Αντιθέτως, το «Χ» μπορεί να είναι μια σιωπηλή άρνηση του Χριστού, οδηγώντας μας, χωρίς να το καταλάβουμε, να γιορτάζουμε την εξάλειψη του ιστορικού του προσώπου και της θείας του υπόστασης από τη ζωή μας.
Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα ενός εκκοσμικευμένου και απολύτως υλιστικού δυτικού πολιτισμού, όπου ο άνθρωπος, μετά την αποχριστιανοποίηση του, αναζητά αγωνιωδώς μια νέα υπαρξιακή ταυτότητα, αποκομμένη από κάθε θεϊκή αναφορά.
Αυτό το πνεύμα εκκοσμίκευσης υπήρξε η αιτία για τη νοθεία της οικουμενικής προοπτικής του χριστιανισμού, καθώς και για τη στρέβλωση της αγαπητικής σχέσης μεταξύ ανθρώπων και Θεού, με αποτέλεσμα να χαθεί το πραγματικό «είναι» μας. Η οικουμενική προοπτική αντικαθίσταται από την επιδίωξη μιας παγκοσμιοποιημένης και ομογενοποιημένης κοινωνίας, ενώ η αγαπητική σχέση μεταμορφώνεται σε ακραία ανοχή και συμπερίληψη όλων των διαφορών.
Έτσι, χωρίς καμία αντίσταση, αποδεχόμαστε αβίαστα κάθε μετανεωτερική πραγματικότητα, όπου ο άνθρωπος αποθεώνεται και ο Θεός καθαιρείται. Αυτή η νέα εποχή του «μετανθρώπου» προχωρά σαρωτικά, εκμεταλλευόμενη την παθητικότητά μας και επιβάλλοντας τη νέα της τάξη.
Τελικά, είναι βέβαιο ότι τα πολύχρωμα λαμπιόνια, οι προβολείς και τα πυροτεχνήματα που κατακλύζουν τις γιορτές δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το καταυγάζον φως του Χριστού, το οποίο «φαίνει πάσι» και φωτίζει τις σκοτεινές γωνιές της ψυχής μας, θερμαίνοντας τις παγωμένες καρδιές μας.
Σε μια ορθόδοξη χώρα, στην οποία ελπίζω ακόμη ότι παραμένουμε, η απόφαση είναι δική μας. Εξαρτάται από εμάς αν θα ξυπνήσουμε από την πνευματική μας νάρκη, την αδράνεια και την απραξία, και αν θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας, για μια ακόμη φορά, να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα με Χριστό ή χωρίς Αυτόν.
