Η Ελλάδα της μετριότητας έχει τους πολιτικούς που της αξίζει

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πολιτικό έλλειμμα, το οποίο έχει οδηγήσει σε μια εκτεταμένη κρίση αντιπροσώπευσης. Τα πολιτικά κόμματα αδυνατούν να εμπνεύσουν και να πείσουν την κοινωνία, παρουσιάζοντας ένα έντονο έλλειμμα αφηγήματος και οράματος. Ο πολιτικός κόσμος φαίνεται αποκομμένος από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, προκαλώντας δυσπιστία και αποστροφή στους ψηφοφόρους.

Η αποσύνδεση των κομμάτων από την κοινωνία

Όταν αναφερόμαστε, για παράδειγμα, στο γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία αναδεικνύεται πρώτο κόμμα με ποσοστό περίπου 25%, αυτό μεταφράζεται σε μόλις 1,1 εκατομμύριο υποστηρικτές, τη στιγμή που το εκλογικό σώμα αριθμεί 9,8 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Στην πραγματικότητα, μόλις το 11% των πολιτών στηρίζει ενεργά το κυβερνών κόμμα. Η κατάσταση στα υπόλοιπα κόμματα είναι ακόμη πιο απογοητευτική, καθώς αδυνατούν να συγκεντρώσουν ουσιαστική λαϊκή υποστήριξη.

Η δημοκρατία στην Ελλάδα έχει πάψει να είναι πραγματικά αντιπροσωπευτική. Παράλληλα, φαινόμενα πολιτικών διώξεων που παρατηρούνται σήμερα σε χώρες όπως η Ρουμανία ή η Τουρκία, είχαν ήδη εκδηλωθεί στην Ελλάδα σε παλαιότερες περιόδους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της πολιτικής δίωξης του Ηλία Κασιδιάρη, η οποία ανέδειξε τα προβλήματα του πολιτικού συστήματος.

Η Νέα Δημοκρατία υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη φαίνεται να βρίσκεται σε μια καθοδική τροχιά, αδυνατώντας να ανταποκριθεί στις προκλήσεις τόσο της κοινωνικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής. Ο πρωθυπουργός πλέον λειτουργεί ως βαρίδι για το κόμμα του, το οποίο χρειάζεται επειγόντως ανανέωση ηγεσίας. Όσο η υφιστάμενη ηγεσία παραμένει, η προοπτική για το κυβερνών κόμμα είναι ζοφερή.

Οι πραγματικές εκλογικές επιδόσεις της Νέας Δημοκρατίας έχουν υπερεκτιμηθεί από τις δημοσκοπήσεις, καθώς οι αναγωγές αλλοιώνουν την εικόνα. Ενώ τα πραγματικά της ποσοστά βρίσκονται γύρω στο 20%-22%, οι δημοσκοπήσεις τα εμφανίζουν διογκωμένα στο 27%-28%. Μέχρι τις εκλογές του 2027, η Νέα Δημοκρατία αναμένεται να υποχωρήσει στο 17%-18% στην πρόθεση ψήφου και να φτάσει μόλις το 22% μετά την αναγωγή.

Η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου εμφανίζεται ως μια πολιτική δύναμη που προσελκύει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Ωστόσο, η άνοδός της δεν σηματοδοτεί απαραίτητα την εύρεση μιας ουσιαστικής εναλλακτικής λύσης απέναντι στην αποτυχημένη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Το κόμμα αυτό απορροφά ψήφους διαμαρτυρίας, καθώς παρουσιάζει την πιο σκληρή αντιπολίτευση.

Παρόλα αυτά, η Πλεύση Ελευθερίας παραμένει ένα προσωποπαγές κόμμα, χωρίς ισχυρή κομματική οργάνωση και χωρίς έμπειρα πολιτικά στελέχη. Η συγκυρία την ευνοεί, ιδιαίτερα λόγω του χειρισμού της υπόθεσης των Τεμπών, όμως παραμένει αβέβαιο εάν μπορεί να διατηρήσει τα υψηλά ποσοστά της σε βάθος χρόνου.

Το ΠΑΣΟΚ έχει καταγραφεί στη συλλογική συνείδηση των πολιτών ως ένα κόμμα διαφθοράς, που ευθύνεται για την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Στο παρελθόν, υπήρξε συνώνυμο της διαπλοκής και της διαφθοράς, και ο κόσμος δεν το εμπιστεύεται. Ο πρόεδρός του, Νίκος Ανδρουλάκης, χαρακτηρίζεται από πολιτική ανυπαρξία και έλλειψη ηγετικών ικανοτήτων.

Η προοπτική ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ είναι σχεδόν μηδενική. Το ανώτατο εκλογικό του ταβάνι κυμαίνεται στο 12%-14%, ενώ η κοινωνία το έχει σε μεγάλο βαθμό απορρίψει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά δεν έχουν μέλλον στην πολιτική σκηνή. Οι πολίτες τούς έχουν αποκηρύξει, καθώς κυβέρνησαν με ψέματα, υπαναχωρήσεις και μνημονιακές πολιτικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πλέον σε ιστορικά χαμηλά ποσοστά, με την εκλογική του βάση να έχει συρρικνωθεί στο 5%.

Το ΚΚΕ, από την πλευρά του, δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από έναν μηχανισμό πολιτικής επιβίωσης, ο οποίος παραμένει βολεμένος στη θέση του. Ενώ εμφανίζεται ως ιδεολογικά συνεπές, στην πράξη δεν επιθυμεί να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες, καθώς αυτό θα το υποχρέωνε να δώσει πραγματικές λύσεις.

Η Ελληνική Λύση διατηρεί ποσοστά 8%-9%, όμως σε έναν χώρο όπου η πατριωτική δεξιά συνολικά συγκεντρώνει 20%, η απήχηση του Κυριάκου Βελόπουλου έχει φτάσει σε οροφή. Ο πολιτικός αυτός θεωρείται από την κοινωνία ως αμφιλεγόμενος, γεγονός που περιορίζει την επιρροή του.

Η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου φαίνεται να χάνει δυναμική, καθώς η κοινωνία αντιλαμβάνεται πολιτικές αντιφάσεις και ανωριμότητα στις θέσεις του κόμματος. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν θα καταφέρει να μπει στην επόμενη Βουλή.

Ο τέως διάδοχος Παύλος, αν και θα μπορούσε να ενώσει τον πατριωτικό χώρο, φαίνεται απρόθυμος να εμπλακεί ενεργά στην πολιτική σκηνή. Από την άλλη, ο Ηλίας Κασιδιάρης παραμένει ένας χαρισματικός πολιτικός με σημαντική κοινωνική αποδοχή, αλλά είναι εγκλωβισμένος από το σύστημα, το οποίο τον έχει θέσει εκτός πολιτικού παιχνιδιού τουλάχιστον μέχρι το 2032.

Η Ελλάδα φαίνεται να έχει τους πολιτικούς που της αξίζουν, δηλαδή πολιτικές μετριότητες. Το πολιτικό σύστημα έχει αποτύχει να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η απογοήτευση των πολιτών να είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Η αναζήτηση νέων, αξιόπιστων πολιτικών προτάσεων είναι πιο επιτακτική από ποτέ.