Η κυβέρνηση που οδηγεί το Αιγαίο στο χάος και πανηγυρίζει για το «έργο» της

Η κατάσταση της μειοδοσίας εξελίσσεται, και μάλιστα με μια θλιβερή αφορμή, καθώς η περίοδος των εορτών του Πάσχα καθιστά ακόμα πιο εμφανείς τις πολιτικές εξελίξεις. Όπως είχαμε ήδη προειδοποιήσει, η πορεία της κυβέρνησης και ο χειρισμός του Αιγαίου από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ακολουθούν ακριβώς τα βήματα που είχαμε περιγράψει, με τον πρωθυπουργό να αναλαμβάνει ουσιαστικά τον ρόλο του «καλού ανθρώπου», που προσφέρει χωρίς δισταγμό το Αιγαίο στον Ταγίπ Ερντογάν.

Ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη ενέργεια ενός πατριώτη πρωθυπουργού απέναντι στις τουρκικές επεκτατικές βλέψεις στο Αιγαίο; Θα ήταν φυσικό να επεκτείνει άμεσα τα ελληνικά χωρικά ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, να ανακηρύξει την ΑΟΖ και να ξεκαθαρίσει ότι καμία υποχώρηση δεν θα γινόταν στις τουρκικές διεκδικήσεις. Οι τουρκικές αντιδράσεις, όποιες κι αν ήταν, θα αποτελούσαν απλώς μια ήττα της Τουρκίας στο διπλωματικό πεδίο.

Αντ’ αυτού, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από τη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, προχώρησε συστηματικά και χωρίς αντιστάσεις στην υλοποίηση τετελεσμένων που ανοίγουν τον δρόμο για την παραχώρηση εθνικών εδαφών. Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της πολιτικής είναι η σιωπή και η αδιαφορία που επικράτησαν για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο ουσιαστικά μοίρασε το Αιγαίο, καθώς και η συμφωνία για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο, η οποία φαίνεται να εξυπηρετεί περισσότερο τα συμφέροντα της Τουρκίας παρά της Ελλάδας. Επιπλέον, ο προγραμματισμός για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ καθυστερεί, αφήνοντας στην πράξη την Κάσο ευάλωτη και αδιαφορώντας για την προστασία της.

Η παρούσα κυβέρνηση, η οποία θεωρείται η χειρότερη μεταπολιτευτικά, συνεχίζει να καταστρέφει εθνικά συμφέροντα, φτάνοντας στο σημείο να επιδιώκει να «θολώσει» ακόμα περισσότερο τα νερά του Αιγαίου με το νέο θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, ο οποίος είναι μια υποχρέωση της Ελλάδας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά με σοβαρές καθυστερήσεις που εγείρουν εύλογες απορίες για τους λόγους της καθυστέρησης αυτής. Ο συγκεκριμένος σχεδιασμός, που αναμένεται να διαμορφώσει τις θαλάσσιες ζώνες της χώρας, παραμένει μια ντροπή για την εθνική μας αξιοπρέπεια, εφόσον εξυπηρετεί την τουρκική στρατηγική στην περιοχή.

Η κυβέρνηση, εντούτοις, επιχειρεί να πείσει την κοινή γνώμη ότι η νέα χαρτογράφηση των θαλάσσιων περιοχών και η πρόοδος στον σχεδιασμό του θαλάσσιου χωροταξικού προγράμματος συνιστούν επιτυχία. Ωστόσο, ο χάρτης που παρουσίασαν επικυρώνει τις συμφωνίες που είχαν υπογραφεί με την Αίγυπτο, και τα όρια της ελληνικής ΑΟΖ αντανακλούν την εθνομηδενιστική συμφωνία που υπεγράφη με τη γειτονική χώρα. Παράλληλα, οι κυβερνώντες αποσιωπούν τα σημαντικά θέματα που αφορούν τα 12 ναυτικά μίλια και την υφαλοκρηπίδα, καλύπτοντας με αοριστίες και παραποιήσεις την πραγματικότητα.

Η επέκταση των χωρικών υδάτων έως τα 12 ναυτικά μίλια είναι αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας, όπως ορίζει η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Αυτή η επέκταση είναι δικαίωμα που η χώρα μας θα ασκήσει όταν το κρίνει σκόπιμο για τα εθνικά συμφέροντα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Οι κυβερνώντες, ωστόσο, δεν φαίνεται να εννοούν την εφαρμογή αυτού του δικαιώματος. Οι εξηγήσεις τους αναφέρουν ότι για τις περιοχές που δεν έχουν οριοθετηθεί, πρέπει να γίνουν συμφωνίες με τα γειτονικά κράτη, χωρίς όμως να διευκρινίζεται το χρονοδιάγραμμα ή τα βήματα που θα ακολουθηθούν.

Η κυβέρνηση, με την υποστήριξη των παρατρεχάμενών της και της προπαγανδιστικής μηχανής, συνεχίζει να παραπλανεί την κοινή γνώμη, παρουσιάζοντας την κατάσταση ως κάτι θετικό, ενώ στην πραγματικότητα αυτή η πολιτική είναι μια καταστροφή για τα εθνικά συμφέροντα. Αντί να προστατεύει το Αιγαίο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη καταγράφει συμφωνίες που κλείνουν το δρόμο για την ελληνική κυριαρχία στην περιοχή.

Η αντίδραση της Τουρκίας δεν άργησε να έρθει, με την Άγκυρα να δημοσιεύει τον δικό της χάρτη για τα όρια στο Αιγαίο, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο φανερό το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούμαστε. Όταν συγκρίνουμε τους χάρτες του Μητσοτάκη και του Ερντογάν, γίνεται ξεκάθαρο σε οποιονδήποτε ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε επικίνδυνη κατηφόρα.

Η χρονική συγκυρία, μάλιστα, με τις πρόσφατες φιλοφρονήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, και η συνάντησή του με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, εντείνουν τις υποψίες ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό την καθοδήγηση ξένων συμφερόντων. Αυτή η σειρά γεγονότων δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως ένδειξη ότι οι ΗΠΑ χαράσσουν τις νέες γεωπολιτικές σφαίρες επιρροής, και η Ελλάδα φαίνεται να καταδικάζεται σε μια θέση περιθωρίου.

Αυτή η πολιτική ακολουθείται σε μια περίοδο όπου η χώρα, εξαντλημένη από εσωτερικές κρίσεις και διεθνείς πιέσεις, αντιμετωπίζει μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην ιστορία της. Και ενώ ο πρωθυπουργός διαβεβαιώνει τους πολίτες ότι όλα είναι υπό έλεγχο, η πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο.

Στην ίδια γραμμή, ο πολιτικός αντίπαλος της κυβέρνησης μοιάζει να σκεφτεί ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση, προσδοκώντας ότι θα «καβαλήσει» το άλογο του σωτήρα της χώρας χωρίς να αναλάβει καμία ευθύνη για το έργο που ήδη έχει ανατεθεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το ερώτημα παραμένει: Πώς θα μπορούσε η Ελλάδα να ανακάμψει από αυτήν την επικίνδυνη πολιτική, όταν όλοι φαίνεται να συνεργάζονται πίσω από κλειστές πόρτες για τη χάραξη μιας πορείας που οδηγεί στην εθνική υποχώρηση;

Το μέλλον θα δείξει εάν η χώρα θα ανακάμψει ή αν θα παραμείνει υπό την επίδραση αυτής της «βρόμικης» πολιτικής.