Η πολιτική κίνηση της κυβέρνησης με την απόδοση ιθαγένειας στην πρώην βασιλική οικογένεια

Η επιτελική ομάδα του Μαξίμου φαίνεται να ακολουθεί μια πολύ αμφίβολη στρατηγική, εάν νομίζει ότι η απόφαση να αποδοθεί ιθαγένεια στα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας, και δη το σίριαλ που συνόδευσε αυτή τη διαδικασία, συνιστά επικοινωνιακό χτύπημα ή «άνοιγμα» στην «δεξιά» κοινωνική βάση. Αντίθετα, πρόκειται για μια κίνηση που κινδυνεύει να αποδειχθεί ανώφελη και ενδεχομένως επιζήμια, τόσο πολιτικά όσο και επικοινωνιακά.

Πρώτα και κύρια, η κυβέρνηση αγνοεί ή, μάλλον, δυσκολεύεται να κατανοήσει ότι για ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής Δεξιάς —και ειδικότερα για εκείνο που ακολουθεί την παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή— η βασιλική οικογένεια αποτελεί μια ενοχλητική υπενθύμιση του παρελθόντος. Τα σύμβολα του βασιλικού θεσμού, οι θυρεοί και η εικόνα των μελών της πρώην βασιλικής οικογένειας προκαλούν αρνητικά συναισθήματα σε ένα σημαντικό κομμάτι της «καραμανλικής» Δεξιάς. Ειδικότερα, οι πρίγκιπες που επί χρόνια έκαναν «διακοπές» σε κοσμοπολίτικα θέρετρα, διατηρώντας προνομιούχα στάση ζωής, δεν έχουν καταφέρει να συνδεθούν με τον ελληνικό λαό ή να ταυτιστούν με τις ανάγκες του.

Η αλήθεια είναι ότι τα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας, παρά την καλοπροαίρετη συμπάθεια που ενδέχεται να προκαλούν προσωπικά, δεν έχουν προσφέρει στην Ελλάδα κάποια αξιόλογη πολιτική ή πατριωτική δράση. Δεν έχουν κάνει ποτέ μια ουσιαστική παρέμβαση στα μεγάλα εθνικά ζητήματα —από τη διαχείριση της τουρκικής απειλής και τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στη Βόρεια Ήπειρο, μέχρι το ζήτημα της Μακεδονίας ή την εθνική τραγωδία στα Τέμπη. Παρά την έλλειψη αυτών των χαρακτηριστικών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε να τους «ανοίξει την πόρτα» για την απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας, δημιουργώντας την εντύπωση ότι απευθύνεται σε ένα πατριωτικό κοινό, ενώ στην πραγματικότητα η κίνηση αυτή στερείται οποιασδήποτε ουσιαστικής πολιτικής αξίας.

Το γεγονός ότι οι Σκέρτσοι και Μυλωνάκης φαίνεται να θεωρούν πως με την απόδοση ιθαγένειας στα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας πετυχαίνουν κάποιο επικοινωνιακό αποτέλεσμα είναι απλώς μία παρανόηση της πραγματικότητας. Δεν ανταποκρίνεται σε κάποιο πάγιο αίτημα της συντηρητικής παράταξης, καθώς το θέμα δεν απασχολεί την κοινή γνώμη ή τους ψηφοφόρους της Δεξιάς. Ούτε καν η επιλογή του νέου επωνύμου, το «Ντεγκρές», μπορεί να θεωρηθεί σημαντική. Αν και ενδέχεται να έχει κάποια ιδιωτική σημασία για τα πρόσωπα αυτά, φαίνεται μάλλον κωμική και, σε κάθε περίπτωση, ανώφελη για το δημόσιο διάλογο.

Αξιοσημείωτο είναι ότι, ενώ η πολιτογράφηση των πρώην βασιλικών μελών δεν συνιστά κάποια μεγαλειώδη πολιτική κίνηση, είναι θετικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση, τουλάχιστον, δεν δημιούργησε προβλήματα με την εφαρμογή των διαδικασιών. Δεν υπήρχε κανένα πραγματικό νομικό εμπόδιο για να αποκτήσουν την ιθαγένεια, καθώς και άλλοι διεθνούς φήμης φιλέλληνες, όπως το ζεύγος Χανκς, έχουν πολιτογραφηθεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Άλλωστε, οι πρίγκιπες Παύλος και Νικόλαος μιλούν καλά ελληνικά, ισχυρίζονται ότι αισθάνονται Έλληνες και, σε κάποιες περιπτώσεις, έχουν επιδείξει δημόσια την «ελληνικότητά» τους, συμμετέχοντας σε χορούς και παραδόσεις, όπως η ρίψη πιάτων και ο χορός με ποτήρι στο κεφάλι. Οπότε, γιατί να τους χαλάσουμε το χατίρι;

Αλλά και η ίδια η διαδικασία της πολιτογράφησης φανερώνει τις αντιφάσεις της. Στην πραγματικότητα, οι ερωτήσεις του τεστ ιθαγένειας —που είναι απαραίτητο να περάσουν οι αιτούντες την ιθαγένεια— θα μπορούσαν να αποδειχτούν δύσκολες ακόμη και για απόφοιτους ελληνικών σχολείων. Ούτε οι Πακιστανοί ή άλλοι μετανάστες που πολιτογραφούνται δεν αντιμετωπίζουν ουσιαστικά εμπόδια, κάτι που καθιστά την όλη διαδικασία εξαιρετικά χαλαρή και όχι πραγματικά «πολιτική». Ως εκ τούτου, η πολιτογράφηση των πρώην βασιλικών μελών δεν αποτελεί κάτι το εξαιρετικό, ούτε είναι αξιόλογο σε σχέση με τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Αν και δεν υπήρχε νόμιμο εμπόδιο στην απόδοση ιθαγένειας, το ζήτημα είναι ότι η κυβέρνηση το παρουσίασε ως πολιτική κίνηση που απευθύνεται στους «πατριώτες» της Δεξιάς, χωρίς να κατανοεί ότι για πολλούς αυτή η κίνηση αποτελεί κάτι το αδιάφορο ή ακόμη και επιβλαβές. Ο βασιλικός θεσμός και η οικογένειά του δεν έχουν καμία σχέση με τις σύγχρονες ανάγκες της Ελλάδας και η επικοινωνιακή αυτή στρατηγική μόνο να προκαλέσει αμηχανία μπορεί, αντί να ενισχύσει την κυβέρνηση και τη σχέση της με τη συντηρητική βάση.

Το «άνοιγμα» που επιχείρησε η κυβέρνηση προς την πατριωτική Δεξιά μέσω της πολιτογράφησης της πρώην βασιλικής οικογένειας μοιάζει περισσότερο με μια επικοινωνιακή φανφάρα χωρίς ουσιαστική πολιτική βάση. Στην πραγματικότητα, η επιλογή αυτή αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη από τα πραγματικά ζητήματα και αφήνει την εντύπωση ότι η κυβέρνηση προτιμά να ασχολείται με θέματα επικοινωνίας, αντί να εστιάσει σε αυτά που πραγματικά απασχολούν τους Έλληνες πολίτες.