Η Τουρκική πολιτική καταπίεσης και επεκτατισμού στη Θράκη και το Κουρδιστάν
Την ώρα που καταπιέζει τους Κούρδους προωθεί την σκοτεινή τουρκική ατζέντα στη Θράκη
Η τουρκική κυβέρνηση, παρουσιάζοντας μια νέα πρόταση για τον τερματισμό της μακροχρόνιας σύγκρουσης με τους Κούρδους μαχητές, έφερε ξανά στο προσκήνιο τα δικαιώματα των Κούρδων. Ωστόσο, Κούρδοι ηγέτες καταγγέλλουν ότι οι ελευθερίες που κερδήθηκαν πριν από περισσότερο από μία δεκαετία έχουν υπονομευθεί, ενώ η καταπίεση συνεχίζεται.
Μία από τις λίγες παραχωρήσεις ήταν η εισαγωγή δύο ωρών εκπαίδευσης στην κουρδική γλώσσα στα σχολεία το 2012, κάτι που παρουσιάστηκε από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως «ιστορικό βήμα». Ωστόσο, πολλές οικογένειες καταγγέλλουν ότι αυτή η δυνατότητα είναι στην πράξη ανύπαρκτη, ακόμα και στις μεγαλύτερες πόλεις της Τουρκίας. Ορισμένοι γονείς αγνοούν ακόμη και το δικαίωμα να τη ζητήσουν.
Παρόλο που οι Κούρδοι αποτελούν περίπου το 20% του πληθυσμού της Τουρκίας, η εκπαίδευση στη μητρική τους γλώσσα παραμένει ένα από τα βασικά τους αιτήματα. Το Σύνταγμα της Τουρκίας δηλώνει σαφώς ότι «καμία γλώσσα πέρα από την τουρκική δεν μπορεί να διδάσκεται ως μητρική γλώσσα στους Τούρκους πολίτες», παραγνωρίζοντας τη σημασία της γλωσσικής και πολιτιστικής ταυτότητας.
Η Γκιουλιστάν Κιλίτς Κοτζιγίτ, βουλευτής του φιλοκουρδικού κόμματος DEM, δήλωσε: «Η εκπαίδευση στη μητρική γλώσσα είναι απαραίτητη για την έκφραση της πολιτιστικής ταυτότητας, την κοινωνική ισότητα και την ειρήνη». Παρά τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης, οι επιλογές εκπαίδευσης στην κουρδική γλώσσα είναι διαθέσιμες μόνο σε 13 πόλεις της Τουρκίας και περιορίζονται από τη συνεχή έλλειψη εκπαιδευτικών και φόβους στιγματισμού.
Οι διώξεις εναντίον της κουρδικής πολιτιστικής έκφρασης συνεχίζονται. Τον Νοέμβριο, οι αρχές συνέλαβαν 231 άτομα και απομάκρυναν έξι δημάρχους του DEM με κατηγορίες για σχέσεις με το PKK. Παρόμοια περιστατικά περιλαμβάνουν συλλήψεις ανθρώπων που τραγουδούσαν κουρδικά τραγούδια σε γάμους, καθώς οι αρχές τα ερμήνευσαν ως «προπαγάνδα τρομοκρατίας».
Αν και η απαγόρευση της κουρδικής γλώσσας άρθηκε το 1991, τα βήματα προόδου παραμένουν ανεπαρκή. «Θέλουμε τα παιδιά μας να μάθουν κουρδικά για να μπορούν να διαβάζουν και να γράφουν στη γλώσσα μας», λένε γονείς. Ωστόσο, πολλοί φοβούνται ότι θα στιγματιστούν ή θα συνδεθούν με το PKK.
Η συνεχιζόμενη άρνηση των τουρκικών αρχών να διασφαλίσουν τη γλωσσική και πολιτιστική ισότητα για τους Κούρδους, αντί να προάγει την ειρήνη, βαθαίνει τη διαίρεση. Όπως λέει χαρακτηριστικά ένας πατέρας: «Τα παιδιά μου δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τη γιαγιά τους που μιλά μόνο κουρδικά. Αυτό είναι θλιβερό».
