Για ορισμένους του επαγγέλματός μας, μαθημένους να τρίβουν καθημερινά κάθε μορφή εξουσίας μέχρι να γυαλίσει, ο Παύλος Μαρινάκης συνιστά ιδανική επιλογή. Ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος περιορισμένης εμβέλειας, μόνιμα τοξικός στον λόγο του, απόλυτα πειθαρχημένος στην αναπαραγωγή του ημερήσιου πρωθυπουργικού αφηγήματος. Για το Μαξίμου, δύσκολα θα έβρισκε κανείς καταλληλότερο πρόσωπο για το συγκεκριμένο πόστο.
Υπήρξαν άλλες εποχές, στα χρόνια της μακράς φθοράς του Ανδρέα Παπανδρέου, με τον Ευάγγελο Βενιζέλο στη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου, όπου ακουγόταν συχνά η μισοαστεία διαπίστωση ότι η χώρα στερείται κυβέρνησης και διαθέτει, πάντως, κυβερνητικό εκπρόσωπο. Ο παραλληλισμός εξαντλείται γρήγορα.
Ο σημερινός ένοικος του βήματος, την περασμένη εβδομάδα, στο γνωστό υβρεολόγιο κατά πολιτικών αντιπάλων, βάφτισε τον Αλέξη Τσίπρα πρωθυπουργό της Μόριας και της Ειδομένης. Η φράση καταγράφηκε. Μαζί της γεννιέται και ένα εύλογο ερώτημα για τον σημερινό πρωθυπουργό, με το Αιγαίο διάτρητο και τα σύνορα εκτεθειμένα. Τα δεδομένα είναι δημόσια.
Η Ειδομένη επανέρχεται από αλλού. Σε ανάρτηση της ομάδας «Κυρατζήδων Μονοπάτια» αναδημοσιεύεται η μαρτυρία μιας γυναίκας, με λόγο ήρεμο και αξιοπρεπή, που περιγράφει την κατάσταση στο ακριτικό χωριό και απευθύνει σήμα κινδύνου προς την πρωτεύουσα. Το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης αποτυπώνεται χωρίς φωνές.
Η Ειδομένη, ένα σύνορο πριν τα Σκόπια, περιγράφεται ως χωριό εγκαταλελειμμένο από την ίδια την Πολιτεία. Ένας τόπος που στάθηκε όρθιος στις ιστορικές δυσκολίες, στις γλωσσικές ιδιαιτερότητες, στη μεγάλη προσφυγική διέλευση από τη Συρία, όταν η Ευρώπη απομακρυνόταν. Οι κάτοικοι άνοιξαν σπίτια και αυλές, μοίρασαν νερό και ψωμί, λειτούργησαν με ανθρωπιά.
Η κρατική παρουσία απουσιάζει. Τα σπίτια μένουν έρημα και παραβιασμένα. Κακοποιοί και διακινητές εισέρχονται ανενόχλητοι, καταστρέφοντας μνήμες και καθημερινά ίχνη ζωής. Κουβέρτες καίγονται, προσωπικά αντικείμενα θρυμματίζονται, χώροι που φιλοξενούσαν οικογένειες μετατρέπονται σε καταφύγια παρακμής.
Για χρόνια υπήρχε αστυνομική δύναμη στο χωριό, κοντά στην πλατεία, στοιχειώδης παρουσία που συγκρατούσε την εγκατάλειψη. Αποσύρθηκε. Το τελευταίο χωριό της χώρας έμεινε χωρίς αστυνόμευση, χωρίς προστασία, χωρίς σημείο αναφοράς. Σήμερα, η μοναδική ένδειξη φύλαξης αφορά οχήματα της Frontex με αλλοδαπούς αστυνομικούς, χωρίς κοινή γλώσσα επικοινωνίας με τους κατοίκους.
Η εικόνα που περιγράφεται μιλά για συνειδητή εγκατάλειψη. Οι αναχωρήσεις από το χωριό συνοδεύονται πια από σιδεριές, λουκέτα, αυτοσχέδιες άμυνες και σπασμένες πόρτες. Η αποχώρηση δεν υπήρξε επιλογή, προέκυψε ως αποτέλεσμα αδιαφορίας. Οι ευθύνες βαραίνουν την κυβέρνηση και την Ελληνική Αστυνομία, αφού τα σύνορα απαιτούν παρουσία και πράξη.
Η επιστροφή στον τόπο προκαλεί πόνο. Έναν πόνο που υπερβαίνει το προσωπικό πένθος και αφορά την απώλεια της ασφάλειας, της συνέχειας, της ζωής όπως ήταν γνωστή. Η Ειδομένη δεν εξαφανίστηκε από μόνη της. Αφέθηκε. Και η εγκατάλειψη φέρει υπογραφή.
