Κύριε πρωθυπουργέ, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είναι πρόγονός σας;
Κ. Πρωθυπουργέ, με την πρόσφατη δήλωσή σας ότι «το νεοελληνικό έθνος έχει ιστορία 200 ετών», δράσατε δυστυχώς ως αποδομητής του έθνους και του λαού μας. Είναι τόσο μεγάλο το λάθος σας που δυσκολεύεται κανείς να καταλάβει αν είναι από άγνοια ή από σκοπιμότητα. Και στις δύο όμως περιπτώσεις τα αποτελέσματα είναι καταστρεπτικά.
Ο όρος «νεοελληνικό έθνος» υποδηλώνει ότι υπήρξε ένα έθνος που γεννήθηκε το 1821, εντελώς ανεξάρτητο από την προγενέστερη ιστορική του υπόσταση ή έστω έχοντας μια κάποια γλωσσική συνάφεια όπως ειπώθηκε. Η προσέγγιση αυτή αποτελεί μια καθαρά «εγκεφαλική» νεωτερική κατασκευή, προϊόν της δυτικής εθνολογίας των προηγούμενων αιώνων. Στην πραγματικότητα όμως, αυτό καθαυτό το «νεοελληνικό» ως όρος υποκρύπτει μία ιδεολογική απόπειρα αποκοπής από τη συνέχεια του Γένους στη διαχρονία.
Κ. Πρωθυπουργέ, να σας θέσουμε ένα απλό ερώτημα: τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο που όλοι οι Έλληνες αγαπάμε και θαυμάζουμε, τον θεωρείτε και εσείς δικό σας πρόγονο ή μήπως δεν ανήκει στο δικό σας «νεοελληνικό έθνος»; Εσείς ανήκετε σε κάποιο άλλο έθνος που «γεννήθηκε» το 1821; Εσείς δηλαδή ανήκετε στους ανθρώπους εκείνους που «έτυχε», που «έτσι το έφερε η μοίρα» βρε αδελφέ, να βρίσκονται το 1830 εντός των συνόρων του νεοσύστατου κράτους και αυτοί διαμορφώθηκαν και αποτέλεσαν το «νεοελληνικό σας έθνος»; Ένα έθνος που σχηματίστηκε «τυχαία» πριν από δύο αιώνες; Ας μην σας θέσουμε άλλες ερωτήσεις που θα σας «αποδιοργανώσουν» ακόμα περισσότερο, όπως για παράδειγμα: αν θεωρείτε ιστορική πρωτεύουσα και κοιτίδα του Γένους μας την Κωνσταντινούπολη.
Κ. Πρωθυπουργέ, οφείλουμε να σας υπενθυμίσουμε ένα αυτονόητο αλλά θεμελιώδες γεγονός: Ο Ελληνισμός ποτέ δεν εξαφανίστηκε, ποτέ δεν διεκόπη, ποτέ δεν πέθανε· συνεχίζει μια ιστορική πορεία χιλιετιών με προϊούσα ιστορική ωρίμανση και μετεξέλιξη. Από την αρχαία πόλη–κράτος και την κλασική σκέψη, προς την ελληνιστική οικουμένη, από εκεί προς τη Ρωμαϊκή οικουμένη, και υπό το φως της Ενανθρώπησης και της Ανάστασης του Θεανθρώπου Χριστού, προς τη Ρωμανία (το κακώς επονομαζόμενο Βυζάντιο) και τον πολιτισμό της Ρωμηοσύνης, της μεγάλης δηλαδή σύνθεσης ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και Ορθοδοξίας.
Αυτό το συνεχές έδωσε μορφή στο γένος των προγόνων μας, στο Ευσεβές Γένος των Ρωμηών· στους φορείς μιας ταυτότητας που ξεκινά από την αρχαιότητα και φθάνει αδιάσπαστη μέχρι σήμερα, στους φορείς του δικού μας πολιτισμού, στους φορείς της Ρωμηοσύνης μας. Από τον Όμηρο στον Αλέξανδρο, από τον Αλέξανδρο στον Άγιο Μέγα Κωνσταντίνο, στον Ιουστινιανό, στον Βασίλειο τον Β΄, στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο οποίος με υπερηφάνεια έλεγε στους ξένους, τονίζοντας τη συνέχεια του Γένους μας, ότι «ο δικός μας βασιλεύς [Κωνσταντίνος Παλαιολόγος] εσκοτώθη και καμιά συνθήκη δεν έκαμε με τον εχθρό». Και ότι ο αγώνας της φρουράς του [του Γένους μας] είναι συνεχής, αρραγής και αδιάκοπος.
Δεν υπάρχει κενό, δεν υπάρχει «άλμα», δεν υπάρχει «ασυνέχεια». Υπάρχει ιστορική ροή. Η ταυτότητά μας είναι ποταμός χιλιετιών και δεν χωρά σε δύο αιώνες.
Ο εκάστοτε Πρωθυπουργός, ως θεσμικός φορέας και εκφραστής της συλλογικής μας ύπαρξης, έχει την υπέρτατη ευθύνη και οφείλει πάντα να διατυπώνει λόγο ακριβή, αληθινό και σύμφωνο με την ιστορική συνέχεια του Γένους μας. Όταν υποβαθμίζει την πορεία χιλιετιών σε 200 έτη, δεν παραπληροφορεί μόνον· υπονομεύει την παιδεία, την ίδια την ταυτότητα και τη συλλογική μνήμη του λαού μας. Η γεμάτη αγώνες ιστορία του λαού μας δεν μπορεί να συρρικνώνεται ανευθύνως. Ο θεσμικός λόγος οφείλει πάντα να φυλάττει τα ιερά και τα όσια του Γένους μας και όχι να τα παραχαράσσει.
