Η Λάρισα έζησε σκηνές ασφυκτικής πολιορκίας, με τις κεντρικές αρτηρίες της να μεταμορφώνονται σε ανεξέλεγκτους χειμάρρους. Οι εικόνες αυτές συγκαταλέγονται στις πιο σκληρές της κακοκαιρίας Daniel, καθώς η πρωτεύουσα της Θεσσαλίας βρέθηκε αντιμέτωπη με μια φυσική καταστροφή χωρίς προηγούμενο. Η υπερχείλιση του Πηνειού έθεσε σε άμεσο κίνδυνο τον αστικό ιστό, κατακλύζοντας γειτονιές, δρόμους και κατοικίες με νερό και πυκνή λάσπη, σε μια δοκιμασία που ξεπέρασε κάθε σχεδιασμό.
Όταν έσπασαν τα όρια του ποταμού
Το σημείο καμπής καταγράφηκε τη στιγμή που η στάθμη του Πηνειού άγγιξε και ξεπέρασε τα 9 έως 10 μέτρα, προκαλώντας αστοχία των αναχωμάτων. Περιοχές όπως ο Άγιος Θωμάς, η Γιάννουλη με τις εργατικές κατοικίες, η Φιλιππούπολη και η Νέα Σμύρνη βρέθηκαν στο επίκεντρο της πλημμυρικής πίεσης. Οι δρόμοι έχασαν κάθε λειτουργία τους και μετατράπηκαν σε υδάτινα περάσματα, με το νερό να φτάνει σε ορισμένα σημεία πάνω από δύο μέτρα, σκεπάζοντας οχήματα και ισόγεια σπίτια, αφήνοντας τους κατοίκους εγκλωβισμένους.
Επιχείρηση διάσωσης και κατάρρευση υποδομών
Η εικόνα στο πεδίο θύμιζε μια αδιάκοπη επιχείρηση απεγκλωβισμών. Φουσκωτές λέμβοι, αγροτικά τρακτέρ και βαριά φορτωτικά μηχανήματα επιστρατεύτηκαν για να απομακρυνθούν πολίτες, ηλικιωμένοι και παιδιά από τις πλημμυρισμένες συνοικίες. Οι αλλεπάλληλες ειδοποιήσεις για εκκενώσεις, ιδιαίτερα στον Άγιο Θωμά, ενέτειναν την αγωνία, με τους κατοίκους να προσπαθούν να διασώσουν ελάχιστα υπάρχοντα πριν το νερό εισβάλει στα σπίτια τους.
Οι συνέπειες επεκτάθηκαν πέρα από τις κατοικίες. Το οδικό δίκτυο υπέστη εκτεταμένες καταστροφές, με την εθνική οδό και τους δρόμους προς Τρίκαλα και Καρδίτσα να παραμένουν κλειστοί επί ημέρες. Στη Γιάννουλη, η ορμή του νερού προκάλεσε ρήγματα και αλλοιώσεις στο έδαφος, αποκλείοντας την πρόσβαση. Παράλληλα, επιχειρήσεις, βιοτεχνίες στη Λαρίσης-Βόλου και η Κεντρική Λαχαναγορά καταστράφηκαν ολοσχερώς, με εμπορεύματα και εξοπλισμό να χάνονται στις λάσπες.
Η επόμενη ημέρα ανέδειξε το μέγεθος της πρόκλησης για την πολιτική προστασία και την αυτοδιοίκηση. Η Λάρισα, παρά τα έργα θωράκισης, υπέκυψε στη δύναμη του νερού. Οι «δρόμοι-ποτάμια» χαράχτηκαν στη συλλογική μνήμη ως σύμβολο μιας περιβαλλοντικής κρίσης που αναδιαμόρφωσε τη Θεσσαλία, αφήνοντας πληγές που θα απαιτήσουν χρόνια για να κλείσουν.
