Οποιος διαθέτει έστω και μια σταγόνα ανθρωπιάς, δύσκολα θα μπόρεσε να παρακολουθήσει ατάραχος το ξέσπασμα του Δημήτρη Κυριαζίδη μπροστά στις κάμερες, χωρίς να «λυγίσει». Ο κυβερνητικός βουλευτής, με πρόσωπο σοκαρισμένο από την οικονομική δυσπραγία, αποκάλυψε σε πανελλήνιο θέαμα την καθημερινότητά του με μόλις 5.000 ευρώ τον μήνα.
Ένα ποσό που, όπως υποστήριξε, δεν φτάνει ούτε για να καλύψει τα βασικά έξοδα του βουλευτικού του γραφείου στη Δράμα, τις μετακινήσεις του στη Θεσσαλονίκη, τη θέρμανση, το ρεύμα, τη βενζίνη – ούτε φυσικά για να φάει κάτι ο ίδιος, αφού μετά τις κρατήσεις από το κόμμα μένουν «μόλις» 1.800 ευρώ για την οικογένεια.
Η εικόνα αυτή δεν ήταν μόνο συγκινητική αλλά και σοκαριστική για τους τηλεθεατές, οι οποίοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό μπροστά στην περιγραφή μιας «σκληρής πραγματικότητας» που για πολλούς μοιάζει με τηλεοπτική φάρσα.
Η κοινωνία, όπως φαίνεται, διψά για δράση και όχι για παραστάσεις: ήδη από χθες, μέσα από τα social media, πολίτες οργανώνουν – με τρόπο που θυμίζει crowdfunding – προσπάθειες οικονομικής ενίσχυσης του βουλευτή, προκειμένου να αντεπεξέλθει στο βαρύ έργο του. Ο Κυριαζίδης, ασφαλώς, δεν είναι ο μόνος που ζει με «λιμοκτονικό» μισθό, αλλά φαίνεται να έχει αναλάβει την πρωτοκαθεδρία στη δημόσια οδύνη για τους φτωχούς βουλευτές της Ν.Δ.
Η πραγματικότητα όμως, όπως πάντα, έχει λεπτές αποχρώσεις. Το «πόθεν έσχες» του 2023 δείχνει εισοδήματα 68.000 ευρώ και 20 ακίνητα, μεταξύ των οποίων αρκετά χωράφια μεγάλης έκτασης. Αν όλα αυτά δεν φτάνουν για να ζήσει ένας βουλευτής, τότε οι πολίτες καλούνται να συνεισφέρουν κι αυτοί με επιδόματα… βουλευτικής επιβίωσης.
Η αντίφαση ανάμεσα στο δημόσιο δράμα και την ιδιωτική άνεση του Κυριαζίδη έγινε αντιληπτή σε όλους, προκαλώντας ταυτόχρονα και θλίψη και ειρωνικά σχόλια στα social media.
Το ξέσπασμά του επανέφερε και την πανελλήνια συζήτηση γύρω από τη βουλευτική αποζημίωση και το «πρόβλημα επιβίωσης» των κυβερνητικών βουλευτών: «Πέντε χιλιάδες ευρώ είναι η βουλευτική αποζημίωση και 1.000 ευρώ κρατάει το κόμμα.
Το υπόλοιπο φεύγει για τα έξοδα του γραφείου, τις μετακινήσεις… Μου μένουν 1.800 ευρώ. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα», δήλωσε χαρακτηριστικά, επαναλαμβάνοντας τον ίδιο θρήνο που έχει γίνει viral.
Το κοινό, όμως, δεν φαίνεται να πείθεται εύκολα. Η αίσθηση που μένει είναι ότι η «ακραία φτώχεια» των βουλευτών έρχεται να αναδείξει τις τεράστιες αντιφάσεις του πολιτικού συστήματος: άνθρωποι που λαμβάνουν μισθό πολλών χιλιάδων ευρώ μηνιαίως, με πολυτελή ακίνητα, εξοργίζονται δημόσια για τα λίγα που τους μένουν για να φάνε, ενώ παράλληλα οι πολίτες παλεύουν με αυξήσεις τιμών, φόρους, ακρίβεια και εργασία κάτω από εξοντωτικά ωράρια.
Η ιστορία αυτή έχει και ιστορικό προηγούμενο. Τον Μάρτιο του 2025, ο Κυριαζίδης είχε διαγραφεί από την Κ.Ο. της Ν.Δ., εξαιτίας σεξιστικών σχολίων κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου στη Βουλή. «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε», είχε πει, προκαλώντας σάλο και μαζική αποδοκιμασία. Η επιστροφή του τον περασμένο μήνα δεν ήρθε για να φέρει ηρεμία: συνέχισε με παρόμοιες προκλήσεις, ενώ το ξέσπασμά του για το πεντοχίλιαρο φάνηκε να επιβεβαιώνει ότι το «σκληρό έργο» της βουλευτικής ζωής παραμένει δραματικό και ανεπαρκώς αμειβόμενο.
Η κοινωνία παρακολουθεί με ανάμικτα συναισθήματα: ορισμένοι σαρκάζουν την υπερβολή και την «υπερβολική δυστυχία» ενός βουλευτή που διαθέτει ακίνητα και εισοδήματα, άλλοι εκφράζουν μια αίσθηση συμπάθειας, όσο κι αν η κατάσταση μοιάζει γελοία.
Το πολιτικό σύστημα μοιάζει να επιτρέπει τέτοιες αντιφάσεις, οι οποίες γίνονται ακόμα πιο έντονες όταν οι πολίτες συνειδητοποιούν ότι οι βουλευτές ζουν σε ένα τελείως διαφορετικό οικονομικό σύμπαν, σε σχέση με τον μέσο Έλληνα.
Στο βάθος, η εικόνα του Κυριαζίδη και η δημόσια έκκλησή του για ενίσχυση αποτυπώνουν κάτι περισσότερο από μια προσωπική δυσκολία. Αντικατοπτρίζουν την ακραία αντίθεση ανάμεσα στην προκλητική άνεση του πολιτικού προσωπικού και στις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, κάνοντας την ελληνική πολιτική σκηνή αντικείμενο σάτιρας, σχολιασμού και κοινωνικής αμφισβήτησης.
Στο τέλος της ημέρας, η «σκληρή πραγματικότητα» του βουλευτή γίνεται μια θλιβερή, αλλά και κωμική, εικόνα της καθημερινής ελληνικής πολιτικής ζωής.
