Νέο «Σύμφωνο Μετανάστευσης»: Η Ελλάδα σε ρόλο μόνιμου hot spot

Το νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου της Ε.Ε., το οποίο τέθηκε σε ισχύ τον Ιούνιο του 2024 και θα εφαρμοστεί από το 2026, σηματοδοτεί ένα νέο και ιδιαίτερα επώδυνο καθεστώς για τις χώρες πρώτης γραμμής – και ειδικά για την Ελλάδα. Αντί για την περιβόητη «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», εδραιώνει τη μόνιμη παραμονή των μεταναστών στις χώρες εισόδου, περιορίζοντας τον ρόλο των βόρειων χωρών σε τεχνική βοήθεια, κονδύλια και… ευχολόγια.

Το Σύμφωνο της μονιμοποίησης των ροών Το Σύμφωνο αποτελείται από δέκα νομοθετικές πράξεις που υποτίθεται στοχεύουν στη «βελτίωση» της διαχείρισης μεταναστευτικών ροών. Στην πράξη όμως:

• Καταργεί την υποχρεωτική ανακατανομή μεταναστών στα κράτη μέλη.
• Εδραιώνει την ευθύνη των χωρών εισόδου – όπως η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία.
• Ορίζει την “αλληλεγγύη” ως οικονομική ή επιχειρησιακή βοήθεια, όχι μετακίνηση ανθρώπων.
• Εισάγει αυστηρότερα πρωτόκολλα ταυτοποίησης και επιτήρησης, με αύξηση της τεχνολογικής παρακολούθησης.

Εν ολίγοις, η Ελλάδα παύει να είναι πέρασμα και καθίσταται πλέον χώρος εγκατάστασης και διαχείρισης πληθυσμών, χωρίς καμία αναλογική επιβάρυνση για τις άλλες χώρες της Ένωσης.

Σε πρόσφατη δημόσια παρέμβασή της, η απόστρατη Αντιστράτηγος Ζαχαρούλα Τσιριγώτη, πρώην επικεφαλής της ΕΛ.ΑΣ. στη διαχείριση του προσφυγικού, προειδοποίησε ευθέως:

«Το ψηφίσαμε και το πανηγυρίσαμε. Κι όμως, σημαίνει πως οι μετανάστες θα παραμένουν στις χώρες εισόδου – δεν προβλέπεται υποχρεωτική αλληλεγγύη».

Η δήλωση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς πως προέρχεται από πρώην κρατικό στέλεχος με επιχειρησιακή εμπειρία, που υπηρέτησε στο αποκορύφωμα της μεταναστευτικής κρίσης του 2015 και που πλέον είναι πολιτικά ενταγμένη στον ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, δεν αποτελεί στείρα αντιπολίτευση, αλλά θεσμική φωνή συναγερμού.

Τι ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ – και τι δεν τόλμησαν να πουν

Τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ στήριξαν το Σύμφωνο στο Ευρωκοινοβούλιο. Δεν ενημέρωσαν ποτέ επαρκώς την κοινή γνώμη για τα ουσιαστικά του χαρακτηριστικά. Δεν εξήγησαν γιατί ένα “σύστημα αλληλεγγύης” που δεν περιλαμβάνει μεταφορά ανθρώπων, είναι τελικά αλληλεγγύη μόνο… στα χαρτιά.

Δεν ανέφεραν ότι οι ΜΚΟ και οι φορείς επιτήρησης ενδέχεται να επεκταθούν και να αναβαθμιστούν με τεχνολογικά μέσα μαζικής επιτήρησης, σε μια κοινωνία όπου οι ντόπιοι και οι φιλοξενούμενοι θα τελούν υπό ψηφιακή παρακολούθηση.

Δεν μίλησαν για τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες της συγκέντρωσης χιλιάδων ανθρώπων σε σημεία πρώτης υποδοχής – για χρόνια.

Η νέα πραγματικότητα σημαίνει το εξής: Η Ελλάδα αναλαμβάνει τον πληθυσμιακό όγκο – οι υπόλοιποι, αν θέλουν, καταθέτουν στον λογαριασμό. Αντί για κατανομή ευθύνης, έχουμε μεταφορά ευθύνης. Αντί για μια Ε.Ε. που μοιράζεται βάρη, έχουμε μια Ένωση που απλώς χρηματοδοτεί τον έλεγχο – εκτός συνόρων της.

Μαζί με τα κονδύλια και τις υποδομές, αναμένεται και η εγκατάσταση πανευρωπαϊκού συστήματος “έξυπνης παρακολούθησης” σε hot spot της χώρας. Μικροκάμερες, βιομετρικά δεδομένα, βάσεις δεδομένων που διασυνδέονται με κέντρα στην Κομισιόν. Το μεταναστευτικό γίνεται και εργαστήριο κοινωνικού ελέγχου.

Μια ακόμη συμφωνία με τις πλάτες γυρισμένες στην Ελλάδα Το Σύμφωνο είναι σαφές: Οι μετανάστες που εισέρχονται από το Αιγαίο, θα παραμένουν εδώ. Η Ε.Ε. τους αποκαλεί «ευθύνη πρώτης γραμμής». Εμείς το λέμε αλλιώς: Μόνιμος εγκλωβισμός χωρίς έξοδο κινδύνου.

Η πολιτική απόφαση ελήφθη και υιοθετήθηκε με κυβερνητική σιωπή και επικοινωνιακή παραπλάνηση. Όμως η εφαρμογή έρχεται. Και το ερώτημα είναι ποιος θα απολογηθεί όταν το 2026 οι συνέπειες θα είναι μη αναστρέψιμες.