Νέοι στην Κίνα μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι για οικονομία

Μια νέα κοινωνική πραγματικότητα αναδύεται στην Κίνα, αποτυπώνοντας με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τις ολοένα και μεγαλύτερες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η νεότερη γενιά της χώρας. Πρόκειται για μια πρακτική που μέχρι πρότινος θα θεωρείτο αδιανόητη: άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι επιλέγουν να συγκατοικήσουν όχι απλώς στο ίδιο δωμάτιο, αλλά να μοιράζονται ακόμη και το ίδιο κρεβάτι, προκειμένου να μειώσουν δραστικά τα έξοδα διαβίωσής τους.

Το παράδειγμα της 25χρονης Γουίνι Ζενγκ

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της 25χρονης Γουίνι Ζενγκ από τη Γουχάν, η οποία εργάζεται ως υπεύθυνη πωλήσεων. Αντιμέτωπη με στάσιμους μισθούς και τον διαρκή φόβο της ανεργίας, αποφάσισε πρόσφατα να φιλοξενήσει στο υπνοδωμάτιό της μια συνομήλική της, μειώνοντας έτσι το μηνιαίο ενοίκιό της κατά 450 γουάν, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 66 δολάρια. Με μηνιαίο εισόδημα περίπου 4.000 γουάν, η εξοικονόμηση αυτή της επιτρέπει να διατηρεί σχεδόν τα τρία τέταρτα των αποδοχών της, όπως αναφέρει ρεπορτάζ του πρακτορείου Reuters.

Η ίδια περιγράφει την κατάσταση ως ζήτημα επιβίωσης, τονίζοντας ότι η έλλειψη χρημάτων περιορίζει δραστικά τη δυνατότητα αντιμετώπισης οποιουδήποτε απροόπτου. Η Ζενγκ εργάζεται πολλές ώρες σε ζωντανές μεταδόσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προωθώντας προϊόντα της εταιρείας της, και η απόφασή της να μοιραστεί τον προσωπικό της χώρο αποτελεί μια συνειδητή επιλογή για οικονομική επιβίωση.

Έντονη συζήτηση στα κοινωνικά δίκτυα

Η πρακτική της συγκατοίκησης στο ίδιο κρεβάτι έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην κινεζική διαδικτυακή κοινότητα. Στα τέλη Ιουνίου, το hashtag "Το να μοιράζεσαι το ίδιο κρεβάτι είναι μια δυσκολία που αδυνατώ να κατανοήσω" συγκέντρωσε περισσότερες από 14 εκατομμύρια προβολές στην πλατφόρμα Weibo, ενώ αντίστοιχο περιεχόμενο ξεπέρασε τις 40 εκατομμύρια προβολές στο Douyin, την κινεζική έκδοση του TikTok. Στην πλατφόρμα Xiaohongshu δημοσιεύονται πλέον δεκάδες χιλιάδες αγγελίες από ενοικιαστές που αναζητούν συγκάτοικο πρόθυμο να μοιραστεί το ίδιο δωμάτιο, και σε αρκετές περιπτώσεις το ίδιο κρεβάτι.

Παρότι πρόκειται για μια περιορισμένη πρακτική μεταξύ των περίπου 260 εκατομμυρίων ενοικιαστών της χώρας, οι ειδικοί εκτιμούν ότι αποτελεί ένδειξη της αυξανόμενης οικονομικής ανασφάλειας που βιώνει η νεότερη γενιά. Ο Μινγκγουέι Λιου, διευθυντής του Κέντρου Παγκόσμιας Εργασίας και Απασχόλησης του Πανεπιστημίου Rutgers, επισημαίνει ότι το φαινόμενο αντανακλά μια νέα πραγματικότητα, όπου ένα μέρος των νέων δεν αισθάνεται πως έχει σταθερή θέση στις μεγάλες πόλεις, ούτε μακροπρόθεσμη εργασιακή ασφάλεια ή σαφείς προοπτικές εισοδήματος.

Όπως προειδοποιεί, αν αυτή η νοοτροπία γενικευθεί, ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά την κατανάλωση, τη ζήτηση στην αγορά ακινήτων αλλά και τη δημιουργία οικογενειών, προκαλώντας μακροπρόθεσμες συνέπειες για την κινεζική οικονομία. Τα τελευταία οικονομικά στοιχεία δείχνουν άλλωστε ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας επιβραδύνεται στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων τριών και πλέον ετών, καθώς η αύξηση των εξαγωγών και της βιομηχανικής παραγωγής δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη ενίσχυση της εγχώριας κατανάλωσης.

Η καθημερινότητα της συμβίωσης

Η Ζενγκ και η νέα συγκάτοικός της, επίσης 25 ετών, μοιράζονται πλέον ένα από τα πέντε υπνοδωμάτια του διαμερίσματος, έχοντας προηγουμένως συμφωνήσει σε δοκιμαστική περίοδο οκτώ ημερών. Όπως λέει, η συμβίωσή τους εξελίσσεται ομαλά και περιγράφει την εμπειρία ως θετική, σημειώνοντας ότι είναι ωραίο να επιστρέφεις σπίτι και να ξέρεις ότι κάποιος σε περιμένει.

Για πολλούς, όμως, η επιλογή αυτή δεν σχετίζεται με τη συντροφικότητα αλλά με την οικονομική ανάγκη. Ο 39χρονος Μόργκαν Παν από το Πεκίνο κερδίζει σήμερα λιγότερα από τα μισά χρήματα που λάμβανε όταν εργαζόταν σε νεοφυή εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης, η οποία πλέον βρίσκεται σε διαδικασία πτώχευσης. Για να περιορίσει τα έξοδά του, άρχισε και εκείνος να μοιράζεται το υπνοδωμάτιό του, μειώνοντας το κόστος ενοικίου και λογαριασμών σε περίπου 1.200 γουάν τον μήνα. Ο συγκάτοικός του αντιμετωπίζει επίσης σοβαρά οικονομικά προβλήματα, καθώς μια αποτυχημένη επένδυση στον χώρο της εστίασης τον άφησε με μεγάλα χρέη.

Ο Παν περιγράφει την κατάσταση χωρίς συναισθηματισμούς, τονίζοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα συγκινητικό σε όλο αυτό, αλλά είναι απλώς η πίεση της ζωής. Ανάλογη είναι και η περίπτωση του Γουάνγκ, επίσης κατοίκου του Πεκίνου, ο οποίος έχασε τη δουλειά του όταν η κατασκευαστική εταιρεία όπου εργαζόταν έκλεισε τον περασμένο Δεκέμβριο. Αναζητά συγκάτοικο ώστε να μοιραστεί το μηνιαίο ενοίκιο των 1.750 γουάν, δηλώνοντας ότι δεν έχει καταφέρει ακόμη να βρει μια κατάλληλη δουλειά και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προσπαθήσει να μειώσει την οικονομική πίεση.

Μια κοινωνία σε οριακό σημείο

Στη Γουχάν, η Ζενγκ έχει πλέον υιοθετήσει έναν ιδιαίτερα λιτό τρόπο ζωής. Μαγειρεύει καθημερινά στο σπίτι, έχει σταματήσει να αγοράζει ακριβά ρούχα και προσπαθεί να δημιουργήσει ένα οικονομικό "μαξιλάρι" για το μέλλον. Παρά τη δημοσιότητα που έχει λάβει η ιστορία της, δηλώνει ότι δεν την ενοχλούν τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δεν αποκλείει να συνεχίσει να μοιράζεται το ίδιο κρεβάτι ακόμη και αν αυξηθεί το εισόδημά της.

Η ίδια εξηγεί ότι οι αρχικοί μισθοί είναι πολύ χαμηλοί και το κόστος ζωής ιδιαίτερα υψηλό, αναγκάζοντας τους νέους να κάνουν συμβιβασμούς. Καταλήγοντας, σημειώνει ότι όταν οι άνθρωποι λένε ότι η κοινωνία έχει φτάσει σε αυτό το σημείο, λένε την απόλυτη αλήθεια.