Οι νοσοκομειακοί γιατροί στην Ελλάδα προχωρούν και πάλι σε κινητοποιήσεις για τις χαμηλές αποδοχές που λαμβάνουν εδώ και πολλά χρόνια. Ο ιατρικός κλάδος καταγράφει από τα χαμηλότερα επίπεδα αμοιβών στην Ευρώπη, γεγονός που προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια και διαμαρτυρίες.
Την Τετάρτη 18 Μαρτίου προγραμματίζεται απεργία και συγκέντρωση στις 12:00 στο υπουργείο Υγείας, υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ). Η Ομοσπονδία υπογραμμίζει ότι τα τελευταία 15 χρόνια οι μηνιαίες αποδοχές των γιατρών του ΕΣΥ αυξάνονται ελάχιστα, με μόλις ένα ευρώ το χρόνο στην καλύτερη περίπτωση.
Οι αυξήσεις που παρουσιάζονται ως σημαντικές, σύμφωνα με την ΟΕΝΓΕ, φτάνουν μόλις τα 140 ευρώ για τους νεοεισερχόμενους ειδικευόμενους και 59 ευρώ για τον Επιμελητή Β’. Οι αποδοχές των Επιμελητών Α’ και των διευθυντών έχουν μειωθεί σε σύγκριση με το 2012 κατά 43 και 238 ευρώ αντίστοιχα.
Σήμερα, ένας ειδικευόμενος γιατρός λαμβάνει μικτές αποδοχές 1.359 ευρώ το μήνα, που καθαρές φτάνουν περίπου τα 1.000 ευρώ. Οι επικουρικοί και οι Επιμελητές Β’ έχουν βασικό μικτό μισθό 1.658 ευρώ, ο οποίος μετά τον πρώτο χρόνο αυξάνεται στα 1.713 ευρώ. Στους μισθούς όλων των γιατρών του ΕΣΥ προστίθεται νοσοκομειακό επίδομα ύψους 400 ευρώ μικτά.
Οι αμοιβές των Ελλήνων γιατρών παραμένουν σημαντικά χαμηλότερες σε σύγκριση με αντίστοιχες θέσεις στη Γερμανία και τη Βρετανία, γεγονός που ενθαρρύνει πολλούς να αναζητήσουν καλύτερες επαγγελματικές και οικονομικές προοπτικές στο εξωτερικό. Στα δημόσια νοσοκομεία της Γερμανίας, ένας ειδικευόμενος μπορεί να εισπράξει από 4.600 έως 6.600 ευρώ μικτά ανά μήνα, ενώ ένας Επιμελητής Α’ λαμβάνει από 9.092 έως 10.391 ευρώ.
Στη Βρετανία, οι πρωτοδιοριζόμενοι ειδικευόμενοι γιατροί έχουν ετήσιο μισθό περίπου 38.831 λίρες, ενώ οι γιατροί ειδικοτήτων αμείβονται από 61.542 έως 99.216 λίρες ετησίως. Αντίστοιχα υψηλές αμοιβές καταγράφονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με την Κύπρο να διατηρεί από τις κορυφαίες αμοιβές για ιατρικό προσωπικό στην περιοχή.
Οι κινητοποιήσεις των Ελλήνων νοσοκομειακών γιατρών αναδεικνύουν τη διαφορά ανάμεσα στην εγχώρια πραγματικότητα και την ευρωπαϊκή αγορά εργασίας, επισημαίνοντας την ανάγκη για αναπροσαρμογή των μισθών και βελτίωση των συνθηκών εργασίας στο ΕΣΥ.
