Οι σύγχρονες ολιγαρχικές ελίτ της παγκοσμιοποίησης, με διαρκή δίψα για ισχύ και απόλυτο έλεγχο πάνω στη ζωή των ανθρώπων, κινούν τα νήματα μιας αλυσίδας κρίσεων που εκδηλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα. Οι κρίσεις αυτές λειτουργούν ως μηχανισμός διάχυσης ανασφάλειας και τρόμου στις κοινωνίες, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ψυχικής αστάθειας, μέσα στο οποίο οι πολίτες καθίστανται ευάλωτοι στη χειραγώγηση και πρόθυμοι να αποδεχθούν κάθε μορφή επιβολής.
Παράλληλα, καλλιεργείται μεθοδικά το έδαφος για την αποδοχή μιας μελλοντικής παγκόσμιας διακυβέρνησης τεχνοκρατικού χαρακτήρα, στελεχωμένης από επιστήμονες και ειδικούς, η οποία θα παρουσιαστεί ως η μόνη αξιόπιστη απάντηση στη γενικευμένη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού των κρατών. Η εικόνα της «σωτήριας λύσης» οικοδομείται πάνω στη συστηματική ανάδειξη της διαφθοράς, της ανεπάρκειας και της αποσύνθεσης των εθνικών θεσμών.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ίδρυση ενός υπερεθνικού κέντρου λήψης αποφάσεων, ενός είδους παγκόσμιου διευθυντηρίου, προβάλλεται ως αναγκαιότητα για τη διαχείριση των σύνθετων προβλημάτων της ανθρωπότητας. Πίσω από τη ρητορική της αποτελεσματικότητας και της τεχνογνωσίας, εδράζεται ο στόχος της οικονομικής υποδούλωσης των κρατών και της πλήρους ψηφιακής επιτήρησης των πολιτών.
Η παρούσα ιστορική φάση χαρακτηρίζεται από την αναζήτηση ενός νέου, πειστικού αφηγήματος ικανού να επαναφέρει τον παγκόσμιο φόβο σε υψηλή ένταση. Υπό την πίεση της μιντιακής υπερδιέγερσης και της ψυχολογικής κόπωσης, οι κοινωνίες οδηγούνται στη σιωπηρή αποδοχή της εκχώρησης ακόμη και των τελευταίων ελευθεριών τους, σε μια κατάσταση συλλογικού σοκ.
Στις δυτικές κοινωνίες προβάλλεται συστηματικά το κινεζικό μοντέλο κοινωνικού ελέγχου ως μακρινό και ασύμβατο παράδειγμα, με διαβεβαιώσεις περί ακλόνητων δημοκρατικών θεσμών και απόλυτου σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων. Η αφήγηση αυτή λειτουργεί καθησυχαστικά, καλλιεργώντας την εντύπωση ότι η προσωπική ελευθερία και η ιδιωτικότητα παραμένουν απροσπέλαστες.
Ωστόσο, ένα τμήμα των πολιτών αρχίζει να αντιλαμβάνεται τη σταδιακή αποσάθρωση της ατομικής αυτονομίας. Η πολιτική εξουσία επιχειρεί να αμβλύνει αυτές τις ανησυχίες με υπαινικτικές διαβεβαιώσεις και προσχηματικές συγκρίσεις, υποβαθμίζοντας τον πραγματικό κίνδυνο που διαμορφώνεται στο εσωτερικό των ίδιων των δυτικών κρατών.
Η συνεχής τηλεοπτική καθοδήγηση, σε συνδυασμό με τη μαζική απομάκρυνση από την πολιτική σκέψη, έχει αδρανοποιήσει τα κοινωνικά αντανακλαστικά. Οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, αποκομμένοι από την ευρύτερη εικόνα, αδυνατώντας να διακρίνουν ότι οι κυβερνητικοί μηχανισμοί, ενισχυμένοι από αλγορίθμους Τεχνητής Νοημοσύνης, συγκροτούν μια υπόγεια απειλή για την ιδιωτική ζωή.
Στο δημόσιο λόγο κυριαρχούν διακηρύξεις περί ελευθεριών και δικαιωμάτων. Στο παρασκήνιο, υιοθετούνται πρακτικές βιομετρικής ταυτοποίησης, κοινωνικής αξιολόγησης και ψηφιακής επιτήρησης, απολύτως ευθυγραμμισμένες με αυταρχικά πρότυπα μαζικού ελέγχου.
Η πολιτική εξουσία στις δυτικές κοινωνίες μετατρέπεται σταδιακά σε εσωτερικό παράγοντα αποσταθεροποίησης των ίδιων των δημοκρατικών κεκτημένων. Με αργά και προσεκτικά βήματα αποδομείται το θεσμικό πλέγμα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αφήνοντας τους πολίτες εκτεθειμένους σε πρακτικές αυθαιρεσίας και διοικητικής βίας.
Στην Ευρώπη, στο όνομα της πρόληψης και της ασφάλειας, προωθείται ο πλήρης έλεγχος του δημόσιου χώρου. Η μαζική παρακολούθηση εγκαθιδρύεται ως κανονικότητα, μετατρέποντας την κοινωνία σε ένα εκτεταμένο ψηφιακό σύστημα επιτήρησης, όπου κάθε κίνηση καταγράφεται και αναλύεται.
Δίκτυα καμερών εξοπλισμένων με λογισμικό Τεχνητής Νοημοσύνης επιτρέπουν την εξ αποστάσεως ταυτοποίηση των πολιτών μέσω των μοναδικών βιομετρικών τους χαρακτηριστικών. Η διαρκής καταγραφή προσώπων, εκφράσεων και κινήσεων εξαφανίζει την έννοια της ανωνυμίας από τον δημόσιο χώρο.
Η προστασία της ιδιωτικής ζωής υποχωρεί ταχύτατα μπροστά σε μια πολιτική λογική που επικαλείται την ασφάλεια και την πρόληψη. Η προληπτική αστυνόμευση και η ψηφιακή επιτήρηση οικοδομούν μια κοινωνία πειθαρχίας και συμμόρφωσης, με σαφείς συνέπειες στη σκέψη και στη συμπεριφορά των πολιτών.
Σε ένα ορατό μέλλον, η εξάλειψη της εγκληματικότητας συνοδεύεται από τη συρρίκνωση της ελευθερίας της έκφρασης και της σκέψης. Η αίσθηση της μόνιμης παρακολούθησης διαμορφώνει ψυχικά ευάλωτες κοινωνίες, έτοιμες να υπακούσουν σε κάθε επιταγή της εξουσίας.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο εφαρμόζεται ήδη σε ευρεία κλίμακα η τεχνολογία ζωντανής αναγνώρισης προσώπου. Οι πολίτες υπόκεινται σε συνεχή σάρωση των χαρακτηριστικών τους, με τα δεδομένα να συγκεντρώνονται σε κεντρικές πλατφόρμες ανάλυσης και αποθήκευσης.
Η πρακτική αυτή αντιμετωπίζει τον γενικό πληθυσμό ως μόνιμο αντικείμενο ελέγχου. Η δυτική δημοκρατία μετασχηματίζεται αθόρυβα σε έναν ψηφιακό μηχανισμό καθολικής επιτήρησης, με χαρακτηριστικά ολοκληρωτικού συστήματος.
Η αναγνώριση προσώπου υπονομεύει θεμελιώδη δικαιώματα, περιορίζοντας την ελευθερία της συνάθροισης και εξαλείφοντας την ανωνυμία που συνδέεται άρρηκτα με τη δημόσια σφαίρα. Η τεχνολογική πρόοδος αξιοποιείται χωρίς κοινωνική συναίνεση και ουσιαστικό έλεγχο.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θεσμοθετούν σταδιακά το πλαίσιο που νομιμοποιεί την προληπτική αστυνόμευση και τον μαζικό κοινωνικό έλεγχο, εκμεταλλευόμενες την απάθεια των πολιτών και τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας.
Η βιομετρική ταυτοποίηση διαβρώνει την ελευθερία του αυτοκαθορισμού και την ιδιωτική ζωή. Η ανεξέλεγκτη χρήση των τεχνολογιών αυτών οδηγεί σε αποκλεισμούς, διακρίσεις και αυξημένο κίνδυνο παραβίασης προσωπικών δεδομένων.
Διαμορφώνονται έτσι οι συνθήκες για την εδραίωση ενός σκληρού ψηφιακού ολοκληρωτισμού, που σηματοδοτεί την ιστορική υποχώρηση της ανθρώπινης ελευθερίας και την είσοδο σε μια εποχή απόλυτου ελέγχου.
Εδώ και δεκαετίες οικοδομείται συστηματικά μια νέα παγκόσμια τάξη, με στόχο τη δημιουργία ομογενοποιημένων κοινωνιών πειθαρχημένων ανθρώπων. Η αντίσταση αντικαθίσταται από τη συμμόρφωση και η κριτική σκέψη από την αριθμητική καταγραφή.
Η διασύνδεση ψηφιακών πορτοφολιών, συστημάτων κοινωνικής αξιολόγησης και αυτοματοποιημένης παραγωγής οδηγεί σε βαθιά κοινωνική αποδόμηση. Η τεχνολογία μετατρέπεται σε εργαλείο πλήρους ελέγχου της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σε αυτό το περιβάλλον, η ανθρωπότητα ωθείται προς μια κατάσταση μαζικής υποταγής, όπου η ατομικότητα διαλύεται και ο άνθρωπος μετατρέπεται σε διαχειρίσιμο δεδομένο, πλήρως ενσωματωμένο σε έναν απρόσωπο και αδυσώπητο μηχανισμό εξουσίας.
