Ο Μητσοτάκης ελπίζει μόνο σε ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία!
Η τοποθέτηση του Κωστή Χατζηδάκη στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ως ένα σοβαρό στρατηγικό λάθος εκ μέρους του πρωθυπουργού. Δεν αφορά το πρόσωπο του υπουργού, καθώς ο Κωστής Χατζηδάκης, με την εμπειρία του από τη θητεία του στην ΟΝΝΕΔ και τη ΔΑΠ, έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι διαθέτει μεγάλες ικανότητες για επιτελικές θέσεις.
Πιο συγκεκριμένα, έχει αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικός σε θέσεις που απαιτούν στρατηγικό σχεδιασμό και διοίκηση πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, σε αντίθεση με τις θέσεις κρούσης που απαιτούν άμεσες και εκτελεστικές αποφάσεις. Ο Κωστής, ως πρόσωπο που γνωρίζουν καλά οι παλαιότεροι, πάντα απέδιδε καλύτερα σε τέτοιες «ανώτερες» θέσεις.
Η επιλογή του να αναλάβει ο Κωστής Χατζηδάκης το αξίωμα του αντιπροέδρου, όμως, αποδεικνύεται στρατηγικό λάθος για τον πρωθυπουργό, καθώς η απόφαση αυτή ερμηνεύθηκε από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (υπουργικό συμβούλιο, Κοινοβουλευτική Ομάδα, κόμμα, επιχειρηματίες, μέσα ενημέρωσης, αντιπολίτευση και διεθνείς παράγοντες) ως η επίσημη εκκίνηση της διαδικασίας διαδοχής του και της μακροπρόθεσμης αποχώρησής του από την εξουσία. Ως αποτέλεσμα, όλοι προσαρμόστηκαν στην κατάσταση, υιοθετώντας διαφορετική στάση και στρατηγική από αυτή που ακολουθούσαν μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Ένα ενδεικτικό παράδειγμα αυτού είναι το γεγονός ότι, χθες το πρωί, μεγάλος τηλεοπτικός σταθμός προέβαλε για πέντε ολόκληρα λεπτά την εκτίμηση της βουλευτού του ΠΑΣΟΚ, Μιλένας Αποστολάκη, η οποία ανέφερε ότι «άρχισε η μετά Μητσοτάκη εποχή». Πέντε λεπτά στον αέρα ισοδυναμούν με 300 δευτερόλεπτα, κάτι που, στην τηλεοπτική πραγματικότητα, αποτελεί ένα τεράστιο χρονικό διάστημα, επιτρέποντας στους τηλεθεατές να απορροφήσουν πλήρως την εν λόγω φράση και το μήνυμα που περνάει.
Ακόμη, ένα άλλο χαρακτηριστικό γεγονός είναι η πρόσφατη επίσκεψη ενός ισχυρού καναλάρχη στο Μέγαρο Μαξίμου, ο οποίος αποχώρησε από το γραφείο του πρωθυπουργού μόλις σε πέντε λεπτά. Εάν μάλιστα ένας τηλεοπτικός σταθμός, που παραδοσιακά διατηρεί καλές σχέσεις με την κυβέρνηση, προβάλλει μια τέτοια εκτίμηση και αν ένας ισχυρός καναλάρχης δείχνει έντονα ταραγμένος και αποχωρεί με τέτοιο τρόπο, εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα συμβεί στο μέλλον. Αυτό το γεγονός αποτελεί το πρώτο σημάδι μιας ευρύτερης αλλαγής στην κατάσταση.
Τα μέσα ενημέρωσης, πλέον, δείχνουν να παίρνουν αποστάσεις, καθώς αντιλαμβάνονται την κίνηση του πρωθυπουργού ως σήμα για την έναρξη της διαδικασίας διαδοχής του, ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία να κυμαίνεται μεταξύ 16,5% και 18%. Έτσι, τα μέσα ενημέρωσης φαίνεται να αναθεωρούν τη στάση τους, περιμένοντας τις επόμενες εξελίξεις.
Με το δεύτερο δείγμα, η κυβέρνηση και η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. άρχισαν να κινήσουν διαφορετική κατεύθυνση. Πολλά μέλη τους άρχισαν να αντιλαμβάνονται τον πρωθυπουργό μετά την επιλογή του Κωστή Χατζηδάκη ως «απερχόμενο», με την αποχώρησή του να θεωρείται πλέον πιθανή μέσα στην επόμενη διετία το αργότερο. Η συμπεριφορά τους άλλαξε, φέροντάς τον σαν να μην τον υπολογίζουν πλέον. Για πρώτη φορά στην ιστορία της θητείας του κυρίου Μητσοτάκη, υπουργοί αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν συνδικαλιστές και να θέτουν δημοσίως, με ένταση, ζητήματα μισθών και παροχών για τις κοινωνικές ομάδες που εποπτεύουν τα υπουργεία τους.
Για πρώτη φορά, οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του κόμματος εκφράζουν απόψεις εντελώς αντίθετες από αυτές που καθορίζονται μέσω των non paper που τους αποστέλλονται καθημερινά. Οι προσωπικές τους ατζέντες παρουσιάζονται με ολοένα και πιο ξεκάθαρο τρόπο. Για πρώτη φορά, μετά την ανακοίνωση του κατώτατου μισθού και των ειδικών μισθολογίων, η κυβέρνηση και το υπουργείο Οικονομικών καλούνται να διαχειριστούν υψηλές κοινωνικές προσδοκίες για επιπλέον παροχές, με την κυβέρνηση να βρίσκεται σε μια θέση άμυνας, προσπαθώντας να ανταποκριθεί σε απαιτήσεις που δεν μπορεί εύκολα να καλύψει.
Το τρίτο δείγμα αφορά τη συμπεριφορά του βαθέος κράτους. Μόλις η γραφειοκρατία αντιληφθεί την αδυναμία μιας κυβέρνησης να επιβληθεί στο δικό της σύστημα, αρχίζει να διαρρέει πληροφορίες και να δημοσιοποιεί τα «μυστικά» της μέσω του Τύπου. Σταματά να φοβάται και γίνεται θέμα χρόνου να αρχίσουμε να βλέπουμε στα μέσα ενημέρωσης τις συνέπειες αυτής της νέας κατάστασης στο κράτος. Υπό κανονικές συνθήκες, η έντονη κρίση που επικρατεί στην αντιπολίτευση —μεγάλες και μικρές δυνάμεις, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ— θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά για την εκδήλωση συμπτωμάτων ανυπακοής μέσα στο σύστημα.
Ωστόσο, η κατάσταση αυτή έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Απελευθερώνει δυνάμεις που δεν σχετίζονται με τους γνωστούς εσωκομματικούς υπόπτους. Πρόκειται για εκείνους που ήταν οι πιο πιστοί σύμμαχοι του πρωθυπουργού την τελευταία πενταετία. Αυτοί είναι που τώρα δημιουργούν αιχμηρές γελοιογραφίες για τα «αυτογκόλ» του πρωθυπουργού σε φαινομενικά εύκολες καταστάσεις. Αυτοί δεν είναι ούτε ο Καραμανλής, ούτε ο Σαμαράς, ούτε οι «11». Είναι οι δικοί του.
Η μόνη ανάσα στην οποία μπορεί να ελπίζει προσωπικά ο πρωθυπουργός είναι η όξυνση στις σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας και Αμερικής – Ιράν και τυχόν αντικατοπτρισμός αυτής της έντασης στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Στην Κάσο και στα οικόπεδα της Chevron στη Νότια Κρήτη. Τυχόν επεισόδιο στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο ωφελεί προσκαίρως τον πρωθυπουργό, αλλά δεν είναι βέβαιον ότι ωφελεί απαραιτήτως, αν δεν λειτουργήσουν οι αμοιβαίες αμυντικές συνδρομές που ενεργοποιούνται μόνο με προσβολή της κυριαρχίας μας όχι των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας. Γι’ αυτό καλύτερα να μην το εύχεται.
