Ο νέος συμβουλος του πρωθυπουργού και η εσκεμμένη άγνοια της πραγματικότητας
Ο Μιχάλης Αργυρού, που ανέλαβε πρόσφατα τη θέση του προϊσταμένου του Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, φαίνεται να ακολουθεί πιστά τη γραμμή του Κυριάκου Μητσοτάκη και των στενών συνεργατών του, υιοθετώντας μια προσέγγιση που απέχει από την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες.
Σε μια από τις ελάχιστες τηλεοπτικές του εμφανίσεις στον Σκάι, ο Αργυρού αναπαρήγαγε τις γνωστές πολιτικές και οικονομικές θέσεις του Μαξίμου με έναν στυλ που φάνηκε να είναι «απονευρωμένο» και αποκομμένο από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.
Αυτό που προκάλεσε εντύπωση είναι η απροθυμία του να εξετάσει την ιδέα της μείωσης της φορολογίας για τους χαμηλόμισθους, προκειμένου να έχουν κάποιο όφελος από την πρόσφατη αύξηση του κατώτατου μισθού. Αντί να ανταποκριθεί στις ανησυχίες των πολιτών, προτίμησε να παραμείνει στον δαιδαλώδη κόσμο των αριθμών και των δείκτών, χωρίς να αντιληφθεί την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των Ελλήνων.
Ο Αργυρού, προσπαθώντας να εξηγήσει την πολιτική της κυβέρνησης, υποστήριξε ότι μια μικρή μείωση της φορολογίας δεν θα είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα, επικαλούμενος τους δείκτες και τις αναλύσεις του ΟΟΣΑ. Ωστόσο, αυτό που παρέλειψε να αναγνωρίσει ήταν ότι για τους πολίτες, οι οικονομικοί δείκτες και οι θεωρητικές αναλύσεις δεν αποτελούν την πραγματικότητα τους. Οι άνθρωποι βιώνουν την ακρίβεια, τις δυσκολίες στην καθημερινότητά τους και την αδυναμία να τα βγάλουν πέρα με τα 880 ευρώ του κατώτατου μισθού.
Αυτό που αναδεικνύεται, λοιπόν, είναι ότι η κυβερνητική πολιτική συνεχίζει να επιμένει σε έναν «ξύλινο» λόγο που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τα προβλήματα του κόσμου. Οι πολίτες δεν θέλουν άλλο να ακούνε για «ευημερία» μέσω των αριθμών, καθώς η οικονομική τους κατάσταση καθημερινά επιδεινώνεται. Στην πραγματικότητα, η αύξηση του κατώτατου μισθού, που για πολλούς δεν ξεπερνά τα 743 ευρώ καθαρά, δεν είναι αρκετή για να καλύψει τα στοιχειώδη έξοδα διαβίωσης.
Όσο ο Αργυρού και άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι συνεχίζουν να επιμένουν στη χρήση αριθμών και θεωρητικών μοντέλων, απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την κοινωνία και τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών. Οι δείκτες και τα οικονομικά μοντέλα δεν αντικαθιστούν την αίσθηση της καθημερινής αδικίας και της οικονομικής αδυναμίας που βιώνουν οι πολίτες. Αντί να προσπαθούν να εξηγήσουν τη δυστυχία του κόσμου με αριθμούς, θα πρέπει να ακούσουν και να κατανοήσουν τις ανάγκες του λαού, ώστε να προσφέρουν λύσεις που να είναι πραγματικά χρήσιμες και εφαρμόσιμες στην πραγματική ζωή.
Η πραγματικότητα για την πλειοψηφία των Ελλήνων είναι διαφορετική από αυτή που περιγράφεται σε επιτελικά γραφεία και κυβερνητικές αναλύσεις. Η αύξηση του κατώτατου μισθού δεν είναι αρκετή όταν οι φορολογικές επιβαρύνσεις και οι αυξανόμενοι λογαριασμοί εξανεμίζουν το όποιο όφελος. Το πρόβλημα δεν είναι η «ανάλυση» του ΟΟΣΑ, αλλά η έλλειψη ουσιαστικών πολιτικών που να ανακουφίζουν πραγματικά τις οικογένειες και τα νοικοκυριά που ζουν στα όρια της φτώχειας.
