Να με συγχωρέσετε, αλλά μάλλον κάτι μου διαφεύγει. Ο Τραμπ ήταν αυτός που ξαφνικά έφερε το δίκαιο του ισχυρού στις διεθνείς σχέσεις; Κι όλοι οι υπόλοιποι, οι καλοί μας οι «Ευρωπαίοι», πορεύονταν όλο το προηγούμενο διάστημα με τον σταυρό και την αγιαστούρα στο χέρι; Βοηθούσαν τους αναξιοπαθούντες εταίρους και στήριζαν τις αδύναμες χώρες από εξωτερικές απειλές;
Αν υπάρχει Έλληνας που να το πιστεύει, καλύτερα να γυρίσει πλευρό και να σταματήσουμε την κουβέντα εδώ. Ειδικά ύστερα από όσα έχει περάσει η χώρα τα τελευταία 15 χρόνια.
Αλλά ας πάμε και στο επόμενο: Υφίσταντο άραγε πριν από τον Τραμπ άρρηκτοι κανόνες διεθνούς έννομου τάξεως που τώρα καταργήθηκαν; Υπήρχε περίσσευμα ισονομίας και αξιοκρατίας στον δυτικό κόσμο; Όλοι αυτοί οι «ηγέτες» των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, ο Μερτς, ο Μακρόν και ο Στάρμερ, που μοναδικό μέλημα έχουν πώς θα εξουδετερώσουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους και πώς θα ελέγχουν τις αναρτήσεις του κοσμάκη στα social, υπηρετούν τις αρχές της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού;
Περίσσευμα υποκρισίας
Όχι λοιπόν. Κανένας κανόνας δεν υπήρχε. Υπήρχε μόνο περίσσευμα υποκρισίας, το οποίο ήρθαν να γκρεμίσουν ο κυνισμός και η αλαζονεία του νέου πλανητάρχη. Την επίφαση δικαίου στις διεθνείς σχέσεις ήρθε να αντικαταστήσει το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» της υπερδύναμης. Χωρίς ευγένειες και περιτυλίγματα.
Η ωμότητα στις διατυπώσεις ασφαλώς τρομάζει. Όπως και η εκκεντρικότητα του νέου σερίφη. Αλλά για τους πιο αδύναμους κρίκους τίποτα δεν αλλάζει. Ξεγυμνώνονται μόνο οι δήθεν ισχυροί της Ευρώπης, που βλέπουν στον ύπνο τους Ρώσους, αλλά τρέμουν σύγκορμοι μπροστά στον Τραμπ και ξέρουν να ξεσπούν μόνο σε φουκαράδες, όπως η Ελλάδα των Μνημονίων.
Ο Τραμπ, λοιπόν, ξανάφερε τη διπλωματία στα χρόνια του Λόρδου Πάλμερστον, δύο αιώνες πριν. «Δεν έχουμε αιώνιους συμμάχους ούτε μόνιμους εχθρούς. Αιώνια και μόνιμα είναι τα συμφέροντά μας και αυτά οφείλουμε να υπηρετούμε» είχε πει με αξιοζήλευτη ειλικρίνεια ο Πάλμερστον στη Βουλή των Κοινοτήτων. Αυτό ακριβώς κάνει σήμερα ο Τραμπ, έστω και με άγαρμπο τρόπο.
Το Δόγμα Πάλμερστον διατρέχει τη διεθνή διπλωματία από την εποχή που γεννήθηκαν τα έθνη-κράτη και προκαλεί θυμηδία η υποκριτική στάση των Ευρωπαίων, που σήμερα κατηγορούν τον Τραμπ ότι «παραβιάζει τους κανόνες». Γιατί είναι βέβαιον ότι, αν μπορούσαν, θα έσπευδαν να τους παραβιάσουν αυτοί πρώτοι, όπως έκαναν στην περίπτωση της Ρωσίας επιχειρώντας -κατά παράβαση κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου- να της αρπάξουν τα περιουσιακά στοιχεία.
Μεγάλο λάθος
Υπό την ίδια έννοια τα μικρότερα κράτη, όπως η Ελλάδα, δεν έχουν απολύτως κανέναν λόγο να εμπλέκονται σε τέτοιους καβγάδες. Το πρώτο μεγάλο λάθος έγινε στην περίπτωση της Ουκρανίας, όταν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να πλειοδοτήσει στο κρεσέντο εχθροπάθειας κατά του ρωσικού έθνους, υπηρετώντας συμφέροντα τρίτων, που σίγουρα δεν ανήκουν σε αυτά που εννοούσε ο Πάλμερστον.
Σήμερα κινδυνεύουμε να βρεθούμε στη μέση μιας άλλης διένεξης, αυτή τη φορά μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής, παίρνοντας το μέρος των Βρυξελλών και του Βερολίνου, επειδή δήθεν ο Τραμπ παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο οι άλλοι σέβονται ευλαβικά…
Η υπόθεση δεν είναι καθόλου απλή. Γιατί ανάμεσα στα διάφορα προκλητικά και καινοφανή ο Αμερικανός πρόεδρος λέει και μερικές αλήθειες. Όπως, για παράδειγμα, ότι τα Ηνωμένα Έθνη είναι ένας χρεοκοπημένος διεθνής φορέας που δεν ανταποκρίνεται στην αποστολή του, δεν διαθέτει εκτόπισμα ή κύρος, κυριαρχείται από τις woke ιδεοληψίες περί διαφορετικότητας και συμπεριληπτικότητας, ενώ παράλληλα με τους θυγατρικούς του οργανισμούς ενθαρρύνει την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και την πληθυσμιακή αλλοίωση της Ευρώπης. Για σκεφτείτε το. Εμείς ως Έλληνες έχουμε δει ποτέ… χαΐρι από τον ΟΗΕ και τα ψηφίσματά του; Δημιουργούν έννομες συνέπειες εναντίον των εισβολέων και των καταπατητών του Διεθνούς Δικαίου; Ούτε για αστείο. Είναι ένα εργαλείο που απέτυχε στον ρόλο του γιατί διαβρώθηκε από τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και του διεθνιστικού νεοφιλελευθερισμού.
Ολική ανατροπή
Τώρα ο Τραμπ θέλει να το αντικαταστήσει με ένα άλλο, δικό του διακρατικό «κλαμπ», που το ονομάζει «Συμβούλιο Ειρήνης». Και μεταξύ άλλων προσκαλεί και την Ελλάδα να συμμετάσχει ως ιδρυτικό μέλος.
Μιλάμε για ολική ανατροπή του κανονιστικού πλαισίου των διεθνών σχέσεων με την επιχείρηση υποκατάστασης του μεταπολεμικού φορέα που τις καθόριζε, αλλά στην πράξη δεν δούλεψε (όπως ακριβώς και η Κοινωνία των Εθνών). Η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη για να αφήνεται στα χέρια ενός πρωθυπουργού που λογοδοτεί μόνο στις Βρυξέλλες και δηλώνει «απρόθυμος» να αποδεχτεί την πρόσκληση στον βαθμό που αυτό του υπαγορεύουν οι Ευρωπαίοι συνομιλητές του.
Αυτή η «αυτόματη νομιμοφροσύνη» προς τις Βρυξέλλες (και κατά βάση τη Γερμανία) δεν δικαιολογείται για μία χώρα η οποία όχι μόνο δεν εισέπραξε «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» στις δύσκολες στιγμές, αλλά έρχεται αντιμέτωπη και με πανηγυρικό ευρωπαϊκό άδειασμα κάθε φορά που ανασύρει το ζήτημα της τουρκικής απειλής.
Σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται πλέον για ζητήματα περί των οποίων μπορεί να αποφασίζει μόνος του ο κύριος Μητσοτάκης. Έπρεπε ήδη να έχει συγκληθεί Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε, σταθμίζοντας και ποιοι θα μετέχουν σε αυτό το νέο όργανο (ήδη, για παράδειγμα, έχει σπεύσει να το καλωσορίσει η Αλβανία του πονηρού Έντι Ράμα, ενώ έχει εκφράσει πρόθεση συμμετοχής και το Ισραήλ, με το οποίο υποτίθεται πως διατηρούμε ενός είδους συμμαχία!)
Προαιώνιος εχθρός
Επειδή αντιπολίτευση όμως στη χώρα δεν υπάρχει, ο κ. Μητσοτάκης κάνει ό,τι θέλει και εκφράζει μέσω διαρροών «απροθυμία» να ανταποκριθεί στο αίτημα Τραμπ, σαν να ξύπνησε στραβά και να μην έχει πολύ κέφι να τον συναντήσει. Μόνο που εδώ καλείται να συναντήσει το μέλλον της επιβίωσης της πατρίδας μας. Μιας πατρίδας που δυστυχώς δεν έχει συμμάχους, ούτε περιστασιακούς ούτε μόνιμους, έχει όμως έναν προαιώνιο εχθρό.
Αν ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί ότι έναντι της Τουρκίας ή έναντι μιας μελλοντικής αυθαιρεσίας Τραμπ στα ζητήματα του Αιγαίου θα βρει στήριξη από την Ευρώπη της Ούρσουλα φον ντεν Λάιεν, είναι πολύ γελασμένος. Φρονώ όμως πως ούτε ο ίδιος το πιστεύει. Και δεν τον ενδιαφέρει. Γιατί αυτό που κάνει δεν είναι εθνική πολιτική. Είναι προσωπική πολιτική με άγνωστα κίνητρα και ωφέλειες, που ασκείται χωρίς τη λαϊκή έγκριση. Δεν αναφέρεται σε αυτούς που τον εξέλεξαν. Αναφέρεται σε εκείνα τα ευρωπαϊκά κέντρα που τον στηρίζουν (με κάθε μέσον) για να παραμένει στην εξουσία.
