Ο Τραμπ παραλαμβάνει μια «πυρηνική βόμβα» που θα αναγκαστεί να την πυροδοτήσει

Η απόφαση του αμερικανικού συστήματος να επιλέξει ξανά τον Ντόναλντ Τραμπ, μετά από την προηγούμενη απόπειρα “κλοπής” της νίκης του, είναι ένα καθοριστικό βήμα για το μέλλον της Δύσης. Η κοινωνία μας βρίσκεται σε ένα σημείο καμπής, όπου η ανάγκη για επανεκκίνηση είναι επιτακτική.

Τα χρηματιστήρια, που αναζητούν την κατάρρευση της φούσκας για να κατοχυρώσουν τα κέρδη τους και να επανατοποθετηθούν σε νέες ευκαιρίες, αποδεικνύουν ότι ο κόσμος αλλάζει. Η 4η βιομηχανική επανάσταση είναι προ των πυλών, και η τεχνολογία, έτοιμη για πλήρη αυτοματοποίηση, απαιτεί άμεση εφαρμογή και εκμετάλλευση.

Αυτές οι αλλαγές απαιτούν ένα πρόσωπο-καταλύτη, και ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να είναι ο κατάλληλος για αυτή τη δουλειά, με την υποστήριξη του Έλον Μασκ και άλλων τεχνοκρατών. Ο κόσμος δείχνει να είναι κουρασμένος από την υπερβολική “προοδευτικότητα” και τη λεγόμενη “wokeίλα”, την οποία το ίδιο το σύστημα είχε αρχικά εισαγάγει.

Χάος και διχασμός

Αν και το σύστημα επιθυμεί να προκαλέσει χάος και διχασμό για να ελέγξει την κοινωνία, η αλήθεια είναι ότι όποιοι αναζητούν την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες και την κοινωνική σταθερότητα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για τα δεινά που θα ακολουθήσουν. Μία τέτοια επανεκκίνηση θα απαιτήσει θυσίες και απώλειες.

Η περίοδος της πανδημίας μας δίδαξε την ακριβή αξία του χρόνου, και η μιζέρια της καθημερινότητας δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η Δύση χρειάζεται μια νέα αναγέννηση, μια αλλαγή που δεν θα έρθει αν παραμείνουν οι ίδιοι άνθρωποι στην εξουσία. Αν οι Δημοκρατικοί είχαν παραμείνει στην εξουσία, τίποτα ουσιαστικό δεν θα είχε αλλάξει.

Η αναγέννηση αυτή απαιτεί πολιτική αλλαγή, ριζικές μεταρρυθμίσεις σε τομείς όπως η υγεία, η νομισματική πολιτική, και οι κοινωνικές αξίες. Ωστόσο, αυτές οι αλλαγές θα προκαλέσουν χάος και αναστάτωση, και πολλά άτομα που έχουν συνηθίσει στο κατεστημένο θα χάσουν τη θέση τους. Η κοινωνία πρέπει να είναι έτοιμη να αντέξει αυτή την πίεση για να μπορέσει να αναγεννηθεί.

Το ερώτημα είναι αν η Δύση είναι έτοιμη να υπομείνει αυτή την απαραίτητη πίεση για να προχωρήσει. Η ανάγκη για αυτή την αναγέννηση είναι ξεκάθαρη, και ο Τραμπ φαίνεται να είναι το πρόσωπο που θα πιέσει το κουμπί του “reset”. Όπως και να έχει, η ριζική αλλαγή δεν έρχεται χωρίς πόνο και κόστος.

Η Δύση πρέπει να αναγεννηθεί…

Αν οι Καμάλα-Μπάιντεν αφήνονταν να κυβερνήσουν άλλη μια 4ετία, θα ήταν μία από τα ίδια. Δεν ξέρω αν τα πράγματα θα γίνοταν πολύ χειρότερα, αλλά σίγουρα δε θα γίνοταν καλύτερα, κι αυτό είναι κακό από μόνο του.

Διότι μπορεί κάποιοι να προτιμάτε την “ασφάλεια” της μετριότητας, της ντροπιαστικής μιζέριας που ζούμε, από μια ακραία κατάσταση όπως πείνα ή πόλεμος.

Όμως κάθε χρόνος που περνάει μέσα σε αυτή τη μιζέρια, είναι χρόνος από τη ζωή μας.

Τρανό παράδειγμα υπήρξε η περίοδος της πανδημίας, όπου ζούσαμε “ασφαλείς” υπό περιορισμό και αναστολές εργασίας, στην πραγματικότητα όμως πετάχτηκαν απ’ το παράθυρο πολύτιμα χρόνια από τη ζωή μας.

Έρχεται μια στιγμή που όλοι θα συμφωνήσουμε πως αν είναι να δούμε καλύτερες μέρες εμείς ή έστω τα παιδιά μας, τότε θα πρέπει δυστυχώς να τραβήξουμε το τσιρότο.

Να πονέσουμε πραγματικά, και όχι αυτήν την καταθλιπτική κωματώδη κατάσταση στην οποία φυτοζωούμε αυτή τη στιγμή. Ολόκληρη η μέση τάξη της δυτικής κοινωνίας βρίσκεται σε “ορό”. Ούτε ζει, αλλά ούτε αφήνεται να πεθάνει, προκειμένου να ξαναγεννηθεί.

Αυτό χρειάζεται η Δύση, μια νέα Αναγέννηση. Και αυτή δεν μπορεί να έρθει δίχως απώλειες και θυσίες. Δεν είναι τυχαίο που τελευταία ηχούν καμπάνες 3ου Παγκοσμίου Πολέμου. Τι νομίζατε, ότι το (Great) Reset απλά θα “έρθει” αναίμακτα;

Μην περιμένετε ένα θαύμα, και αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να είστε σίγουροι πως αν οι Δημοκρατικοί παρέμεναν στην εξουσία, τίποτα δε θα άλλαζε. Διότι η ρίζα του προβλήματος θα έμενε απείραχτη.

Η νομισματική πολιτική για την οποία χρόνια “φωνάζουμε” μέσα από αυτήν τη στήλη, αλλά ελάχιστοι δίνουν σημασία, νομίζοντας πως τον πληθωρισμό, τους πολέμους, τις μόδες, τις οδηγούν τυχαίοι απρόβλεπτοι παράγοντες και “εξωγενείς επιδράσεις της αγοράς” που λένε τα δικά μας τα φυντάνια.

Εφόσον η Federal Reserve θα παρέμενε στο ίδιο τροπάρι, τυπώνοντας χρήμα με τον ίδιο (και ακόμη μεγαλύτερο) ρυθμό, να είστε σίγουροι πως τίποτα ουσιαστικό δε θα άλλαζε στις ζωές μας, ό,τι άλλες πολιτικές κι αν λάμβανε η εξουσία.

Ο πληθωρισμός και η μιζέρια θα συνέχιζαν να κατατρώνε αγοραστική δύναμη και περιουσίες, συρρικνώνοντάς μας σταδιακά σε εξαρτημένα υπερ-καταναλωτικά, υποτελή ανθρωπάκια που δεν τους ανήκει τίποτα, όπου όλα είναι δανεικά και ενοικιαζόμενα, όπου δουλεύεις για να ζεις και ζεις για να δουλεύεις.

Αν αυτή είναι η ασφαλής μετριότητα που επιλέγετε κάποιοι έναντι πολέμου ή βαθιάς ύφεσης και πείνας, τότε επιλέγω χίλιες φορές την πείνα.

Χίλιες φορές να τα χάσω όλα, να χάσουμε όλοι μας πολλά. Ίσως τότε επανεκτιμήσουμε τις Αξίες γύρω μας, οικονομικές κι ανθρώπινες, αναδιοργανωθούμε και δουλέψουμε σωστά, ίσως τότε η κοινωνία πάρει ξανά τον δρόμο προς την ανάπτυξη και την αληθινή πρόοδο, και όχι το χρέος, τα ανώμαλα και εξαρτημένα ανθρωπάκια που παράγει τώρα.

Η Αμερική κάνει αυτό που δεν έκανε ποτέ η Ελλάδα

Αυτός είναι ο λόγος που η Ελλάδα συνεχώς βυθίζεται, χωρίς να επιτυγχάνει ουσιαστική αλλαγή εδώ και δεκαετίες. Από τη μια κρίση στην άλλη, η χώρα μας δεν φαίνεται να ξεφεύγει από το φαύλο κύκλο. Και ο λόγος είναι ξεκάθαρος: πάσχουμε από έναν βαριά διαδεδομένο καρκίνο.

Αυτός ο καρκίνος έχει εισχωρήσει βαθιά σε όλα τα θεμέλια της χώρας μας: από την παιδεία και την οικονομία, μέχρι την εξωτερική πολιτική. Η Ελλάδα, δυστυχώς, έχει μετατραπεί σε μια αποικία ξένων συμφερόντων, έχοντας χάσει την εθνική της κυριαρχία. Ανταλλάξαμε την εγχώρια παραγωγή και τη βιομηχανία με επιδοτήσεις και χρέη, ενώ ταυτόχρονα υποκαθιστούμε τη χειρωνακτική εργασία με πτυχία που οδηγούν σε αδιέξοδες θέσεις εργασίας. Στην προσπάθεια να εκσυγχρονιστούμε, προδώσαμε την ιστορία μας και αποδεχθήκαμε πρότυπα που μας απομακρύνουν από τις πραγματικές μας αξίες. Το γραφειοκρατικό και πελατειακό κράτος έχει αναδειχθεί σε βασικό μοχλό της διαφθοράς, ενώ η παραγωγική ικανότητα του λαού μας συρρικνώνεται καθημερινά.

Μέσα σε μισό αιώνα, η Ελλάδα έχει διαλυθεί και έχει μετατραπεί σε μια χώρα ανάλογη της Κολομβίας, όπου η μαφία και τα ξένα συμφέροντα κυριαρχούν. Αν θέλουμε να δούμε ξανά μια αναγέννηση, ίσως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να επιτρέψουμε στο σύστημα να «καεί» και να ξαναχτιστεί από την αρχή. Όμως, σε ένα τέτοιο περιβάλλον, κανένας πολιτικός δεν θα μπορούσε να προτείνει τις ριζικές αλλαγές που απαιτούνται, πόσο μάλλον να αναλάβει το πολιτικό κόστος τους.

Αυτές οι αλλαγές, αν και ριζοσπαστικές και δύσκολες, θα οδηγούσαν σε μεγάλες προκλήσεις και ανατροπές, αλλά η Ελλάδα θα μπορούσε να ανακάμψει, να επαναφέρει την αυτάρκειά της και να αξιοποιήσει τους φυσικούς της πόρους, τις ενεργειακές δυνατότητες και το ανθρώπινο δυναμικό της. Παρ’ όλα αυτά, η βολή και η άρνηση να αναλάβουμε ρίσκο εμποδίζουν την πρόοδο. Ο καρκίνος του συστήματος προχωρά αργά, εμποδίζοντας κάθε προσπάθεια για αλλαγή, ενώ τα πολιτικά κόμματα συνεχώς αλλάζουν, χωρίς να φέρουν ουσιαστικές βελτιώσεις.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στις ΗΠΑ. Ωστόσο, φαίνεται ότι οι Αμερικανοί είναι πιο αποφασισμένοι να αντιδράσουν απέναντι στη σήψη του συστήματος και στην κατάρρευση της σύγχρονης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που εκπροσωπεί η χώρα τους. Η κρίση που αντιμετωπίζουν είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία για τη Δύση να σώσει το καράβι από τη βύθιση. Αν δεν δράσουν άμεσα, οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να συρρικνωθούν, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να διαλυθεί. Οι ισχυρές δυνάμεις της Ανατολής (Ρωσία, Κίνα, Ινδία) ανεβαίνουν, και οι πιο έξυπνοι από τη Δύση θα ενταχθούν σε αυτές.

Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο, είτε στην πλευρά των Δυτικών είτε στην πλευρά των Ανατολικών. Αντιθέτως, επιλέξαμε να γίνουμε το «ξενοδοχείο» όλων αυτών, καταλήγοντας σε μια κατάσταση όπου οι ευκαιρίες, οι αποφάσεις και η πολιτική μας κατεύθυνση είναι κατευθυνόμενες από εξωτερικά συμφέροντα.

Σε ένα τέτοιο πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, μην περιμένετε κάποιον «Διαφωτισμό». Ακόμα κι αν η Δύση καταφέρει να αναγεννηθεί, η Ελλάδα θα παραμείνει στην ίδια πορεία, όπως ακριβώς συνέβη πριν από 400 χρόνια. Δεν θα ακούσουμε ποτέ τη φωνή της αλλαγής, αν δεν αναγνωρίσουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης και αν δεν είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για τη μελλοντική αναγέννηση.

Η οικονομία και η απαραίτητη αλλαγή

Εξηγήσαμε ήδη γιατί ο Τραμπ έγινε πολιτικά ο «εκλεκτός». Αλλά τι είναι εκείνο που πρέπει να αλλάξει πραγματικά στην οικονομία, εάν οι ΗΠΑ (και κατ’ επέκταση η Δύση) θέλουν να ελπίζουν σε μια πραγματική «θεραπεία»;

Η απάντηση είναι απλή: ο πληθωρισμός και η νομισματική πολιτική της Federal Reserve (Fed). Αν δεν υπάρξει ανατροπή σε αυτό το σύστημα, τότε τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Το μόνο που θα συμβεί είναι να παρακολουθούμε για άλλη μια φορά ένα πολιτικό φιάσκο, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Πριν τις εκλογές, ο Τραμπ είχε αφήσει σαφείς τις προθέσεις του για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα και, φυσικά, δεν έκρυψε την αντίθεσή του με τον πρόεδρό της, Τζερόμ Πάουελ. Ο Τζέι, από την πλευρά του, αρνείται ότι η νομισματική του πολιτική εξυπηρετεί τους Δημοκρατικούς, αν και στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς έκανε, επικαλούμενος το μεγαλύτερο ψέμα στην οικονομική ιστορία των ΗΠΑ: ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα είναι «ανεξάρτητη».

Όσο «ανεξάρτητη» είναι η ΑΑΔΕ στην Ελλάδα ή όσο «υπεύθυνα» λειτουργεί για το καλό των πολιτών της, άλλο τόσο «ανεξάρτητη» είναι η Fed, η οποία, από την ίδρυσή της το 1913, εξυπηρετεί τα συμφέροντα συγκεκριμένων οικογενειών – και αυτό είναι κάτι που όλοι μπορούν να μελετήσουν.

Πλασματική ευημερία

Το μεγαλύτερο έγκλημα των Δημοκρατικών, μέσω της Fed, δεν ήταν μόνο τα χαμηλά επιτόκια και το ατελείωτο τύπωμα χρήματος, που συντηρούσε τεχνητά τα χρηματιστήρια σε υψηλά επίπεδα, ενώ ενίσχυε τον πληθωρισμό και εξαθλιώνει τη μεσαία τάξη. Αυτό το σύστημα πρακτικά έχει εξαφανίσει τη μεσαία τάξη και έχει δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση ευημερίας.

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά και η ενδεχόμενη κυβέρνηση Τραμπ, αν δεν συναντήσουν αντίσταση από τα «ανώτερα» συμφέροντα, θα ακολουθήσουν πιθανώς την ίδια πορεία. Η μεγάλη απάτη, όμως, κρύβεται στην νομισματική πολιτική που διατηρεί τον πληθωρισμό ενώ συγχρόνως «σκοτώνει» την οικονομία.

Η «βόμβα» που ετοιμάζεται να εκραγεί είναι, λοιπόν, μια καλοσχεδιασμένη οικονομική καταστροφή, η οποία έχει φτάσει σε σημείο χωρίς επιστροφή. Αυτό που ζούμε τώρα είναι η φυσική συνέπεια αυτών των αποφάσεων.

Αστάθεις χειρισμοί και σκοπιμότητες

Οι υπεύθυνοι για την οικονομική πολιτική της Δύσης, οι ίδιοι άνθρωποι που μας έχουν φέρει σε αυτή την κατάσταση, συνεχώς αναβάθμιζαν και υποβάθμιζαν τα επιτόκια, χωρίς καμία σοβαρή λογική και λαμβάνοντας συνεχώς λανθασμένες αποφάσεις.

Αυτές οι αποφάσεις δεν οφείλονται σε ανικανότητα ή ατυχία. Αντιθέτως, οι υπεύθυνοι της Fed κατέχουν όλα τα οικονομικά δεδομένα και τα γνωρίζουν εγκαίρως, αφού είναι αυτοί που τα διαμορφώνουν. Αν λοιπόν είναι δυνατό για μένα, από έναν υπολογιστή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, να βλέπω τις συνέπειες αυτών των αποφάσεων, είναι σίγουρο ότι και αυτοί τα βλέπουν.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η κατάσταση δεν είναι προϊόν ατυχίας ή αμέλειας, αλλά ενσυνείδητης επιλογής. Η οικονομική κατεδάφιση της Δύσης είχε προγραμματιστεί, και η εκλογή του Τραμπ ήταν μέρος αυτού του σχεδίου. Του παρέδωσαν μια «βόμβα» που θα εκραγεί, και το μόνο που μένει να δούμε είναι πότε.

Οι δύο δρόμοι για το μέλλον

Υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια για το μέλλον:

1. Η πρώτη επιλογή είναι να αφήσουμε τον πληθωρισμό να συνεχίσει την καταστροφή των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων. Μακροπρόθεσμα, αυτό σημαίνει πλήρη καταστροφή για την οικονομία, ακόμα και για τα πιο πλούσια στρώματα.
2. Η δεύτερη επιλογή είναι να λάβουμε μια σκληρή, αλλά αναγκαία, νομισματική πολιτική που θα καταπολεμήσει τον πληθωρισμό, οδηγώντας σε ύφεση και κατάρρευση των χρηματιστηρίων. Ωστόσο, αυτό θα ανοίξει το δρόμο για μια νέα οικονομική εξυγίανση και θα επιτρέψει την ανάπτυξη σε υγιή βάση.

Η απόφαση που θα ληφθεί για την οικονομία δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και τη Δύση συνολικά. Εάν δεν γίνει το σωστό βήμα τώρα, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές για όλους.

Αβάσταχτο κόστος ζωής

Εάν ο Τραμπ επιλέξει να αφήσει την υπάρχουσα κατάσταση να παραμείνει ως έχει, ο πληθωρισμός θα εκτοξευθεί ακόμη περισσότερο, και το κόστος ζωής θα γίνει αβάσταχτο με ταχύ ρυθμό.

Τα χρηματιστήρια, αν και θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν, θα αντικατοπτρίζουν στην πραγματικότητα την άνοδο του πληθωρισμού, με τα «κέρδη» να μην είναι τίποτα παραπάνω από την αυξημένη τιμή των προϊόντων και των υπηρεσιών.

Αν ο Τραμπ είναι τυχερός και κάνει σωστά τα βήματα του σε άλλους τομείς (όπως στην Υγεία), και αν δεν ξεσπάσει κάποιος τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, ίσως καταφέρει να το «ξεφύγει» για λίγο, με το πρόβλημα να μετατίθεται στον επόμενο πρόεδρο. Ωστόσο, ο επόμενος δεν θα έχει την πολυτέλεια να πετάξει την «καυτή πατάτα» στον μεθεπόμενο, και τότε το πρόβλημα θα εκραγεί στα δικά του χέρια.

Ποντάροντας στο χάος

Εάν οι Δημοκρατικοί ελπίζουν να είναι οι επόμενοι, ποντάροντας στο χάος που ενδέχεται να δημιουργηθεί κατά την προεδρία του Τραμπ, τότε φυσικά δεν θέλουν να τους επιβληθεί η ευθύνη του εκρηκτικού οικονομικού ζητήματος. Γι’ αυτό και φρόντισαν να μην αφήσουν στον Τραμπ επιλογή. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ βρίσκεται σε μια κατάσταση «do or die», όπου έχει μόνο μία ευκαιρία. Πρέπει να πετύχει το τελευταίο σουτ, γιατί δεν υπάρχει χρόνος για τίποτε άλλο.

Αλλά το σουτ αυτό είναι σχεδόν αδύνατο. Για να πετύχει, θα πρέπει να καταστρέψει την υπάρχουσα οικονομική δομή και να την ξαναχτίσει από το μηδέν, προκαλώντας έναν κανονικό κατακλυσμό.

Μεσα σε αυτό το χάος, τη φτώχεια, και την εγκληματικότητα που θα αυξηθούν, η πρόκληση για τον Τραμπ θα είναι να επιτύχει να βγάλει την κοινωνία από τα ερείπια και να δημιουργήσει ελπίδα. Είναι αμφίβολο όμως αν κάτι τέτοιο είναι δυνατόν.

Η κατάσταση του «επικείμενου χάους»

Οι περισσότεροι ζουν στο παρόν και παραπονιούνται για το τώρα, χωρίς να βλέπουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των επιλογών τους. Είτε τα αποτελέσματα είναι καλά είτε κακά, δεν είναι ικανοί να τα εκτιμήσουν σωστά. Έτσι, ό,τι και αν κάνει ο Τραμπ, θα είναι καταδικασμένος να δεχθεί επικρίσεις – και όχι μόνο από το λαό, αλλά και από την ελίτ.

Το μόνο σενάριο που παραμένει για τον Τραμπ είναι το 2ο, δηλαδή να «πυροδοτήσει» την οικονομική «βόμβα» και να διαχειριστεί την μεγαλύτερη ύφεση που έχει ζήσει η Δύση. Μια ύφεση, όμως, που ίσως δεν πρέπει απλώς να ξεπεραστεί, αλλά να «σκοτώσει» τη σημερινή κατάσταση, αν θέλουμε να έχουμε την παραμικρή ελπίδα για μια οικονομική αναγέννηση.