Αν παραμερίσουμε τη στιγμή έντασης εντός έδρας απέναντι στους Μεμέτηδες, η σχέση του Νίκου Δένδια με την κεντροδεξιά παραμένει όμοια με αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο λόγος του κινείται σε κεντρώα όρια, με προσοχή ώστε να μην ενοχληθούν οι αριστερές φωνές που καθόρισαν τη μεταπολιτευτική πορεία της χώρας.
Ως μεταρρυθμιστής, έχει εφαρμόσει μέτρα που διαλύουν δομές του στρατού, με πρόσημο Σχεδίου Πισσαρίδη, ακολουθώντας τα βήματα προηγούμενων ηγετών, σχεδόν με προφητική διάθεση.
Μια επίσκεψη στα πρώην στελέχη των ενόπλων δυνάμεων που υπέστησαν τις αποφάσεις του αποκαλύπτει την πραγματική εικόνα, διαφορετική από τα δημοσκοπικά ποσοστά που προβάλλονται.
Το αποκορύφωμα έρχεται από τη μακρινή Ινδία, όπου ο επίδοξος ηγέτης της δεξιάς εκθέτει την προσέγγισή του στο μεταναστευτικό στο «The India – EU Forum». Προτείνει τη ρύθμιση των μεταναστευτικών ροών ώστε να ωφεληθούν οι χώρες προέλευσης και η Ευρώπη, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για νέους ανθρώπους λόγω της αρνητικής δημογραφικής τάσης στην Ευρώπη. Θεωρεί την ινδική υποήπειρο ως ενδεδειγμένη πηγή νόμιμης μετανάστευσης, ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζει τη σοβαρότητα της παράνομης διακίνησης ανθρώπων και τη σημασία αντιμετώπισης των διακινητών. Παράλληλα, επισημαίνει την ανάγκη δημιουργίας διαδρόμων για νέους και φιλόδοξους ανθρώπους που μπορούν να ενισχύσουν τον οικονομικό δυναμισμό της Ευρώπης.
Η ουσιαστική διαφορά του από τον Μητσοτάκη φαίνεται αχνή. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει κρίση δημογραφική, και αντί να προτείνονται λύσεις για την ενίσχυση των ελληνικών γεννήσεων, υιοθετείται μια πολιτική που μιμείται το μοντέλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Την ίδια στιγμή, η ένταση με την Τουρκία κλιμακώνεται. Ο σουλτάνος, μετά τις προκλήσεις στο Αιγαίο και την Navtex, δημιούργησε καταστάσεις όπως στη Χίο, διασφαλίζοντας την αδυναμία αντίδρασης του ελληνικού κράτους απέναντι στον πρωθυπουργό.
Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο. Οι εντυπωσιακές εμφανίσεις απέναντι στον Τσαβούσογλου λειτουργούν περισσότερο ως θεατρικό στοιχείο.
Η πρακτική του πολιτικού λόγου και της στρατηγικής παραμένει ευάλωτη και προβληματική, αφήνοντας την Ελλάδα σε μια θέση που απαιτεί προτάσεις ουσιαστικής πολιτικής και όχι επικοινωνιακού εντυπωσιασμού.
