Πολιτική κηδεία Σπύρου Χαλβατζή την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου

Η πολιτική κηδεία του Σπύρου Χαλβατζή, ενός από τα πιο ιστορικά στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ), θα τελεστεί αύριο, Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου, στις 17:30 το απόγευμα. Ο εκλιπών άφησε την τελευταία του πνοή το πρωί του Σαββάτου, σε ηλικία 79 ετών, βυθίζοντας στο πένθος την κομματική οικογένεια και τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Η τελετή θα λάβει χώρα στο προαύλιο του Συλλόγου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ), που βρίσκεται πίσω από το πάρκο Ελευθερίας, πλησίον του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Ο Σπύρος Χαλβατζής γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη και από νεαρή ηλικία ήρθε αντιμέτωπος με τις αντιξοότητες της λαϊκής ζωής. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο επτατάξιο νυχτερινό Γυμνάσιο της Κοζάνης, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως γουνεργάτης στην Καστοριά, βιώνοντας από πρώτο χέρι τις συνθήκες εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Η πολιτική του συνείδηση αφυπνίστηκε πρώιμα, καθώς το 1962 εντάχθηκε στη Νεολαία της ΕΔΑ, ενώ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση. Η δράση του αυτή είχε ως συνέπεια τον εκτοπισμό του στη Γυάρο, τη Λέρο και τον Ωρωπό, όπου γνώρισε τις κακουχίες της εξορίας.

Η κομματική του ανέλιξη υπήρξε ραγδαία και ουσιαστική. Το 1978 εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, ενώ διετέλεσε Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ από το 1979 έως το 1986, καθοδηγώντας τη νεολαία του κόμματος σε μια κρίσιμη περίοδο. Η συνεισφορά του υπήρξε καθοριστική σε όλη τη μεταπολιτευτική πορεία του κόμματος, με τη ζωή του να ταυτίζεται σχεδόν απόλυτα με την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος.

Η ΚΕ του ΚΚΕ αποχαιρετά τον Σπύρο Χαλβατζή

Σε ανακοίνωσή της για την απώλεια του συντρόφου Σπύρου Χαλβατζή, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τη βαθιά της θλίψη και αποχαιρετά έναν κομμουνιστή που για περισσότερες από έξι δεκαετίες αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του Κόμματος, της εργατικής τάξης και της πάλης για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Ο εκλιπών ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών των οποίων η ζωή είναι δύσκολο να διαχωριστεί από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος, μια ζωή δεμένη με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης.

Γεννημένος το 1947 στην Κοζάνη, μεγάλωσε σε μια οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης στο επάγγελμα, υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ και γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία, ενώ η μητέρα του ήταν επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Από τα παιδικά του χρόνια, λοιπόν, γνώρισε όχι μόνο τις στερήσεις και τις δυσκολίες μιας λαϊκής οικογένειας – καθώς από τα 11 του χρόνια δούλευε ως γουνεργάτης – αλλά και το βαθύτερο νόημα του αγώνα για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμα κι όταν αυτό απαιτεί βαριές θυσίες. Αυτόν τον δρόμο ακολούθησε και ο ίδιος με συνέπεια σε όλη του τη ζωή.

Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα διετέλεσε και γραμματέας. Μέχρι τις 21 Απριλίου του 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη νομού Καστοριάς, όπου και συνελήφθη για πρώτη φορά, ενώ ακολούθησε ο εκτοπισμός του στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και στον Ωρωπό, για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβριο του 1970.

Τον Φεβρουάριο του 1968, ο Σπύρος Χαλβατζής τάχθηκε υπέρ των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, δίνοντας τη μάχη της υπεράσπισης του Κόμματος μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους, ενώ βρισκόταν εξόριστος στο Λακκί της Λέρου. Με το πέρας της στρατιωτικής του θητείας, στις αρχές του 1973, χρεώθηκε στην οργάνωση της Αθήνας, στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ, και το καλοκαίρι του ίδιου έτους προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο (ΚΣ) της ΚΝΕ. Τον Νοέμβριο του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο. Όταν απολύθηκε, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Συμμετείχε στην Α’ Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ τον Ιούνιο του 1975 έως το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εκλέχτηκε στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ, ενώ στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχτηκε Γραμματέας του ΚΣ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε μέλος της Γραμματείας της ΚΕ. Το 1987, στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ.

Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του κατέχει η κρίσιμη μάχη των χρόνων 1989-1991. Ο σύντροφος Σπύρος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του Κόμματος, απέναντι στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ από τους οπορτουνιστές. Στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, όπου εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση και διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ. Στο 14ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, όπως και στο 15ο, 16ο και 17ο Συνέδριο. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ. Στη συνέχεια του ανατέθηκαν διάφορα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρινόταν με συνέπεια, ενώ διετέλεσε πρόεδρος του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών) και μέλος της Διοίκησης μέχρι σήμερα.

Υπήρξε επανειλημμένα βουλευτής του Κόμματος από το 2007 έως το 2014, εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος καθώς και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, επικεφαλής των συνδυασμών που στήριζε το ΚΚΕ. Ο Σπύρος Χαλβατζής συνέγραψε επίσης τρία βιβλία: «Η πορεία της νεολαίας», «Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα» και «Η συνέχεια, το ΚΚΕ στη σύγχρονη εποχή», όλα από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή. Για τον σύντροφο Σπύρο, η κομμουνιστική ιδιότητα δεν εξαντλούνταν στην οργανωμένη δράση, στις ευθύνες και τις μάχες του Κόμματος· ήταν στάση ζωής. Όπως έγραφε ο ίδιος, «η στάση ζωής του κομμουνιστή είναι ένα μόνιμο στοιχείο στην ποιοτική δουλειά του Κόμματος», που σημαίνει «εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή», εμπιστοσύνη στο εργατικό κίνημα, σεβασμό στους εργαζόμενους και μαζί σταθερή ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική επαγρύπνηση, χωρίς επανάπαυση και αυτάρκεια.

Ο σύντροφος Σπύρος έζησε διώξεις και παρανομία, φυλακές και εξορίες. Έζησε μεγάλες ελπίδες, αλλά και μεγάλες ανατροπές, δύσκολες καμπές και δοκιμασίες. Είδε βεβαιότητες μιας εποχής να γκρεμίζονται. Δεν εγκατέλειψε, όμως, ποτέ τη μεγάλη βεβαιότητα της ζωής του, ότι αυτός ο κόσμος της εκμετάλλευσης δεν είναι αιώνιος. Αυτήν τη βεβαιότητα αφήνει παρακαταθήκη στους συντρόφους του και ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές κομμουνιστών.

Σήμερα, η Κεντρική Επιτροπή αποχαιρετά τον σύντροφό της με βαθιά θλίψη, αλλά και με περηφάνια για τη ζωή και τη διαδρομή του. Θα λείψει η παρουσία του, η πείρα του, η συντροφική του έγνοια. Θα μείνει όμως μαζί μας ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να αφήσει πίσω του ένας κομμουνιστής: το παράδειγμα μιας ζωής δεμένης μέχρι τέλους με την υπόθεση για την οποία αγωνίστηκε. Θα συνεχίσουμε με τη γνώση ότι τίποτα από όσα έδωσαν οι προηγούμενες γενιές κομμουνιστών δεν πήγε χαμένο. Ότι κάθε φυλακή, κάθε εξορία, κάθε δύσκολη μάχη, κάθε μικρή και μεγάλη πράξη αντοχής έγινε κρίκος μιας αλυσίδας που φτάνει μέχρι σήμερα και προχωρά παραπέρα. Γιατί αυτή είναι η δύναμη του ΚΚΕ: η δύναμη μιας μεγάλης συλλογικής υπόθεσης που περνά από γενιά σε γενιά, που έγινε σκοπός ζωής για χιλιάδες ανθρώπους, που άντεξε γιατί στις πιο δύσκολες στιγμές βρέθηκαν κομμουνιστές που δεν έκαναν πίσω. Ένας από αυτούς ήταν ο σύντροφος Σπύρος και γι' αυτό η ζωή του θα μείνει δεμένη με την Ιστορία του Κόμματος που υπηρέτησε, με τους αγώνες που έδωσε, με τις γενιές των κομμουνιστών που συνεχίζουν και θα συνεχίζουν.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος, στη σύντροφο της ζωής και του αγώνα του Μαριάνθη, στα δύο του παιδιά, Αλέκο και Πάνο, στα εγγόνια και σε όλους τους οικείους του.